Ο νους, καθώς ανοίγεται σε πολλούς δρόμους, γίνεται αχόρταστος. Όταν μαζεύεται σε ένα μόνο, στο δρόμο της προσευχής, πριν από την τελειότητα στενοχωρείται, και παρακαλεί μ’ επιμονή αυτόν, στο οποίον ανήκει, ν’ αφεθεί και να πάει σ’ εκείνα από τα οποία ήρθε.