Ω, τι υψηλούς λόγους απευθύνει έκπληκτος ο Δαβίδ στο Θεό! Είναι υπερθαύμαστη, λέει, η γνώση Σου για μένα· δεν μπορώ να τη συλλάβω(Ψαλμ. 138, 6), γιατί είναι ισχυρότερη και απλησίαστη, πάνω από τη δική μου αδύνατη γνώση και τη δύναμη που έχω. Σκέπτομαι δηλαδή, πως η σάρκα, ακατανόητη στη σύνθεση της κατασκευής της, είναι και αυτή τριαδική στα είδη της, έχει όμως μία κοινή αρμονία των μελών και των μερών της και έχει τιμηθεί με εβδοματικό δεύτερο αριθμό, πράγμα που κατά τους μαθηματικούς σημαίνει το χρόνο και τη φύση *, ώστε και αυτή, όταν αναλύεται σύμφωνα με τους ενεργείς νόμους της φύσεως, να είναι όργανο για τη δόξα του Θεού, το οποίο φανερώνει στον κόσμο την Τριαδική Μεγαλοπρέπεια.

* Οι Βυζαντινοί, όπως και οι αρχαίοι, συνήθιζαν ν’ αναζητούν μυστικό νόημα σε αριθμούς που τους αντιστοίχιζαν σε διάφορα ονόματα ή πράγματα (πρβλ. την εισαγωγή των 153 κεφαλαίων περί προσευχής, σελ. 219-220, Α’ τόμου Φιλοκαλίας, και το κεφ. 79 α΄εκατοντάδας προς τον Θαλάσσιο του Αγίου Μαξίμου, σελ. 117 Β΄ τόμου). Στο παρών κεφάλαιο δεν είναι σαφές που αντιστοιχίζεται στην σάρκα η »τριαδικότητα» και ο »εβδοματικός δεύτερος αριθμός».