Εὐλόγως δέ τις ζητήσειε τούτοις ἐντυγχάνων· Τί δήποτε μόνων δύο ὄντων τῶν «ὑπὲρ τοῦ Ἰδιθοὺμ,» ἢ «περὶ τοῦ Ἰδιθοὺμ» κατὰ τὸν Ἀκύλαν εἰρημένων, οὔτ᾽ ἐφεξῆς ἀλλήλοις κεῖνται ἀμφότεροι, μακρὰν δ᾽ ἀπεσχοινισμένοι τυγχάνουσι. Τὴν δὲ τούτων αἰτίαν ἐν τοῖς εἰρημένοις ἡμῖν εἰς τὸν ληʹ, γραμματικαῖς ἀποδείξεσι παρεστήσαμεν. Ἀλλὰ καὶ τίς ἦν ὁ Ἰδιθοὺμ, ἤδη πρότερον ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ δεδηλώκαμεν, τὴν ἀπὸ τῶν Παραλειπομένων ἱστορίαν παραθέμενοι· δι᾽ ἧς ἐδείκνυτο εἷς τῶν ἐκλελεγμένων εἰς τὸ αἰνεῖν τὸν Θεὸν γεγονώς. Γέγραπται γοῦν· «Καὶ κατέλειπον ἐκεῖ ἐναντίον τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης Κυρίου τὸν Ἀσὰφ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ λειτουργοὺς ἐναντίον τῆς κιβωτοῦ.» Καὶ ἑξῆς εἴρηται· «Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, καὶ οἱ λοιποὶ ἐκλεγέντες ἐπ᾽ ὀνόματος τοῦ αἰνεῖν τὸν Κύριον, ὅτι εἰς αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ·» καὶ πάλιν· «Μετ᾽ αὐτῶν Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, σάλπιγγές τε καὶ κύμβαλα τοῦ ἀναφωνεῖν, καὶ ὄργανα τῶν ᾠδῶν τοῦ Θεοῦ, υἱοὶ Ἰδιθοὺμ εἰς τὴν πύλην·» καὶ αὖθις· «Καὶ ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως εἰς τὰ ἔργα τοὺς υἱοὺς Ἀσὰφ καὶ Αἰμὰν, καὶ Ἰδιθοὺμ, τοὺς ἀποφθεγγομένους ἐν κινύρᾳ καὶ ἐν νάβλαις καὶ ἐν τυμπάνοις.» Ἀντὶ δὲ τοῦ, «τοὺς ἀποφθεγγομένους,» ὁ μὲν Ἀκύλας, «τῶν προφητῶν,» ὁ δὲ Σύμμαχος, «τῶν προφητευσάντων διὰ λύρας,» ἐξέδωκεν· ὥστε προφήτας χρὴ νομίζειν γεγονέναι τοὺς δηλουμένους.
Μετάφραση
Εύλογα, λοιπόν, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος που συναντά αυτά τα χωρία: Για ποιον ακριβώς λόγο, ενώ υπάρχουν μόνο δύο ψαλμοί με την επιγραφή «υπέρ του Ιδιθούμ» ή «περί του Ιδιθούμ» σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ακύλα, αυτοί οι δύο δεν βρίσκονται ο ένας αμέσως μετά τον άλλον, αλλά τυγχάνει να είναι πολύ απομακρυσμένοι μεταξύ τους; Την αιτία αυτού του γεγονότος την παρουσιάσαμε σε όσα αναφέραμε στον ληʹ (38ο) ψαλμό, με γραμματικές αποδείξεις. Αλλά και το ποιος ήταν ο Ιδιθούμ το έχουμε ήδη φανερώσει προηγουμένως σε εκείνον τον ίδιο ψαλμό, παραθέτοντας την αφήγηση από το βιβλίο των Παραλειπομένων, μέσα από την οποία αποδεικνυόταν ότι αυτός υπήρξε ένας από τους εκλεγμένους για να αινούν τον Θεό. Έχει γραφτεί, λοιπόν: «Και άφησαν εκεί, μπροστά στην κιβωτό της Διαθήκης του Κυρίου, τον Ασάφ και τους αδελφούς του ως λειτουργούς μπροστά στην κιβωτό». Και στη συνέχεια αναφέρεται: «Ο Αιμάν και ο Ιδιθούμ, και οι υπόλοιποι που είχαν εκλεγεί ονομαστικά για να αινούν τον Κύριο, διότι το έλεός του παραμένει στον αιώνα»· και πάλι: «Μαζί τους ήταν ο Αιμάν και ο Ιδιθούμ, με σάλπιγγες και κύμβαλα για να ηχούν δυνατά, και με όργανα για τις ωδές του Θεού, και οι γιοι του Ιδιθούμ βρίσκονταν στην πύλη»· και ξανά: «Και ο βασιλιάς Δαβίδ και οι άρχοντες της δυνάμεως (στρατιάς) όρισαν στα έργα τους γιους του Ασάφ, του Αιμάν και του Ιδιθούμ, οι οποίοι αποφθέγγονταν με κινύρα και με νάβλες και με τύμπανα». Αντί όμως για τη φράση «αυτούς που αποφθέγγονταν», ο μεν Ακύλας το απέδωσε ως «των προφητών», ο δε Σύμμαχος ως «αυτών που προφήτευσαν με τη λύρα». Επομένως, πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα πρόσωπα που αναφέρονται υπήρξαν προφήτες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες