Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄ 16:42

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ μετ᾿ αὐτῶν σάλπιγγες καὶ κύμβαλα τοῦ ἀναφωνεῖν καὶ ὄργανα τῶν ᾠδῶν τοῦ Θεοῦ, οἱ δὲ υἱοὶ ᾿Ιδιθοὺν εἰς τὴν πύλην.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Μέγας Βασίλειος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
ΕΙΣ ΤΟΝ ΞΑʹ ΨΑΛΜΟΝ. Εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ Ἰδιθοὺμ, ψαλμὸς τῷ Δαβίδ. Δύο ψαλμοὺς ἔγνωμεν Ὑπὲρ Ἰδιθοὺμ ἔχοντας τὴν ἐπιγραφήν· τόν τε τριακοστὸν ὄγδοον καὶ τὸν ἐν χερσί. Καὶ λογιζόμεθα μὲν Δαβὶδ εἶναι τὴν σύνταξιν τῆς πραγματείας· τῷ μέντοι Ἰδιθοὺμ δεδόσθαι εἰς ὠφέλειαν αὐτοῦ, ἐπὶ διορθώσει τῶν ἐν τῇ ψυχῇ παθημάτων, καὶ εἰς μελῳδίαν τὴν ἐπὶ τοῦ λαοῦ· δι᾽ ἧς καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάζετο, καὶ οἱ ἀκούοντες τῆς ἁρμονίας ἐπανωρθοῦντο τὰ ἤθη. Ἦν γὰρ καὶ ὁ Ἰδιθοὺμ ἱεροψάλτης, ὡς μαρτυρεῖ ἡμῖν ἡ ἱστορία τῶν Παραλειπομένων, λέγουσα· Καὶ μετ᾽ αὐτῶν Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, σάλπιγγές τε καὶ κύμβαλα τοῦ ἀναφωνεῖν, καὶ ὄργανα τῶν ᾠδῶν τοῦ Θεοῦ. Καὶ μετ᾽ ὀλίγα φησί· Καὶ ἔστησε Δαβὶδ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως εἰς τὰ ἔργα τοὺς υἱοὺς Ἀσὰφ, καὶ Αἰμὰν, καὶ Ἰδιθοὺμ, τοὺς ἀποφθεγγομένους ἐν κινύραις, καὶ ἐν νάβλαις, καὶ ἐν τυμπάνοις. Περὶ ὑπομονῆς τοίνυν ἑκάτερος ψαλμὸς τὴν πλείστην ποιεῖται πραγματείαν, δι᾽ ἧς καταστέλλεται μὲν τῆς ψυχῆς τὸ θυμούμενον, ὑπερηφανίας δὲ πάσης ἐξορισθείσης, κατορθοῦται ταπείνωσις. Ἀμήχανον γὰρ τὸν μὴ καταδεξάμενον τὸ πρὸς πάντας ὑποδεὲς καὶ ἔσχατον δυνηθῆναί ποτε ἢ λοιδορούμενον θυμοῦ κρατῆσαι, ἢ θλιβόμενον διὰ μακροθυμίας περιγενέσθαι τῶν πειρασμῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Στον ΞΑ΄ Ψαλμό. Εις το τέλος, υπέρ Ιδιθούμ, ψαλμός του Δαβίδ. Γνωρίζουμε δύο ψαλμούς που φέρουν την επιγραφή «Υπέρ Ιδιθούμ»· τον τριακοστό όγδοο και τον παρόντα. Και θεωρούμε μεν ότι η σύνταξη του κειμένου ανήκει στον Δαβίδ· ωστόσο, ότι δόθηκε στον Ιδιθούμ για δική του ωφέλεια, προς διόρθωση των παθών της ψυχής του, και για να μελωδείται ενώπιον του λαού· μέσω της οποίας και ο Θεός δοξαζόταν, και όσοι άκουγαν την αρμονία διόρθωναν τα ήθη τους. Διότι ο Ιδιθούμ ήταν και ιεροψάλτης, όπως μας μαρτυρεί το βιβλίο των Παραλειπομένων, λέγοντας: «Και μαζί τους ο Αιμάν και ο Ιδιθούμ, με σάλπιγγες και κύμβαλα για να ηχούν δυνατά, και με όργανα για τις ωδές του Θεού». Και λίγο παρακάτω αναφέρει: «Και όρισε ο βασιλιάς Δαβίδ και οι άρχοντες του στρατού στα έργα τους υιούς του Ασάφ, και τον Αιμάν, και τον Ιδιθούμ, για να ψάλλουν με κινύρες, με νάβλες και με τύμπανα». Επομένως, και οι δύο ψαλμοί πραγματεύονται κατά κύριο λόγο την υπομονή, μέσω της οποίας αφενός καταστέλλεται το θυμικό της ψυχής, αφετέρου, αφού εξοριστεί κάθε υπερηφάνεια, κατορθώνεται η ταπείνωση. Διότι είναι αδύνατον, όποιος δεν καταδέχεται να γίνει ο κατώτερος και ο έσχατος όλων, να μπορέσει ποτέ είτε να συγκρατήσει τον θυμό του όταν λοιδορείται, είτε να υπερνικήσει τους πειρασμούς με τη μακροθυμία όταν θλίβεται.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Εὐλόγως δέ τις ζητήσειε τούτοις ἐντυγχάνων· Τί δήποτε μόνων δύο ὄντων τῶν «ὑπὲρ τοῦ Ἰδιθοὺμ,» ἢ «περὶ τοῦ Ἰδιθοὺμ» κατὰ τὸν Ἀκύλαν εἰρημένων, οὔτ᾽ ἐφεξῆς ἀλλήλοις κεῖνται ἀμφότεροι, μακρὰν δ᾽ ἀπεσχοινισμένοι τυγχάνουσι. Τὴν δὲ τούτων αἰτίαν ἐν τοῖς εἰρημένοις ἡμῖν εἰς τὸν ληʹ, γραμματικαῖς ἀποδείξεσι παρεστήσαμεν. Ἀλλὰ καὶ τίς ἦν ὁ Ἰδιθοὺμ, ἤδη πρότερον ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ δεδηλώκαμεν, τὴν ἀπὸ τῶν Παραλειπομένων ἱστορίαν παραθέμενοι· δι᾽ ἧς ἐδείκνυτο εἷς τῶν ἐκλελεγμένων εἰς τὸ αἰνεῖν τὸν Θεὸν γεγονώς. Γέγραπται γοῦν· «Καὶ κατέλειπον ἐκεῖ ἐναντίον τῆς κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης Κυρίου τὸν Ἀσὰφ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ λειτουργοὺς ἐναντίον τῆς κιβωτοῦ.» Καὶ ἑξῆς εἴρηται· «Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, καὶ οἱ λοιποὶ ἐκλεγέντες ἐπ᾽ ὀνόματος τοῦ αἰνεῖν τὸν Κύριον, ὅτι εἰς αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ·» καὶ πάλιν· «Μετ᾽ αὐτῶν Αἰμὰν καὶ Ἰδιθοὺμ, σάλπιγγές τε καὶ κύμβαλα τοῦ ἀναφωνεῖν, καὶ ὄργανα τῶν ᾠδῶν τοῦ Θεοῦ, υἱοὶ Ἰδιθοὺμ εἰς τὴν πύλην·» καὶ αὖθις· «Καὶ ἔστησεν ὁ βασιλεὺς Δαυῒδ καὶ οἱ ἄρχοντες τῆς δυνάμεως εἰς τὰ ἔργα τοὺς υἱοὺς Ἀσὰφ καὶ Αἰμὰν, καὶ Ἰδιθοὺμ, τοὺς ἀποφθεγγομένους ἐν κινύρᾳ καὶ ἐν νάβλαις καὶ ἐν τυμπάνοις.» Ἀντὶ δὲ τοῦ, «τοὺς ἀποφθεγγομένους,» ὁ μὲν Ἀκύλας, «τῶν προφητῶν,» ὁ δὲ Σύμμαχος, «τῶν προφητευσάντων διὰ λύρας,» ἐξέδωκεν· ὥστε προφήτας χρὴ νομίζειν γεγονέναι τοὺς δηλουμένους.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εύλογα, λοιπόν, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος που συναντά αυτά τα χωρία: Για ποιον ακριβώς λόγο, ενώ υπάρχουν μόνο δύο ψαλμοί με την επιγραφή «υπέρ του Ιδιθούμ» ή «περί του Ιδιθούμ» σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ακύλα, αυτοί οι δύο δεν βρίσκονται ο ένας αμέσως μετά τον άλλον, αλλά τυγχάνει να είναι πολύ απομακρυσμένοι μεταξύ τους; Την αιτία αυτού του γεγονότος την παρουσιάσαμε σε όσα αναφέραμε στον ληʹ (38ο) ψαλμό, με γραμματικές αποδείξεις. Αλλά και το ποιος ήταν ο Ιδιθούμ το έχουμε ήδη φανερώσει προηγουμένως σε εκείνον τον ίδιο ψαλμό, παραθέτοντας την αφήγηση από το βιβλίο των Παραλειπομένων, μέσα από την οποία αποδεικνυόταν ότι αυτός υπήρξε ένας από τους εκλεγμένους για να αινούν τον Θεό. Έχει γραφτεί, λοιπόν: «Και άφησαν εκεί, μπροστά στην κιβωτό της Διαθήκης του Κυρίου, τον Ασάφ και τους αδελφούς του ως λειτουργούς μπροστά στην κιβωτό». Και στη συνέχεια αναφέρεται: «Ο Αιμάν και ο Ιδιθούμ, και οι υπόλοιποι που είχαν εκλεγεί ονομαστικά για να αινούν τον Κύριο, διότι το έλεός του παραμένει στον αιώνα»· και πάλι: «Μαζί τους ήταν ο Αιμάν και ο Ιδιθούμ, με σάλπιγγες και κύμβαλα για να ηχούν δυνατά, και με όργανα για τις ωδές του Θεού, και οι γιοι του Ιδιθούμ βρίσκονταν στην πύλη»· και ξανά: «Και ο βασιλιάς Δαβίδ και οι άρχοντες της δυνάμεως (στρατιάς) όρισαν στα έργα τους γιους του Ασάφ, του Αιμάν και του Ιδιθούμ, οι οποίοι αποφθέγγονταν με κινύρα και με νάβλες και με τύμπανα». Αντί όμως για τη φράση «αυτούς που αποφθέγγονταν», ο μεν Ακύλας το απέδωσε ως «των προφητών», ο δε Σύμμαχος ως «αυτών που προφήτευσαν με τη λύρα». Επομένως, πρέπει να θεωρήσουμε ότι τα πρόσωπα που αναφέρονται υπήρξαν προφήτες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες