Ἰδὼν γὰρ τὸν ἄγγελον ἐσπασμένον τὴν ῥομφαίαν ἔλεγεν· Ἰδοὺ ἐγὼ ὁ ποιμὴν ἥμαρτον, καὶ ἐγὼ ὁ ποιμὴν ἐκακοποίησα, καὶ οὗτοι, τὸ ποίμνιον, τί ἐποίησαν; Γενέσθω ἐν ἐμοὶ ἡ χείρ σου, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρός μου. Πάσας μὲν οὖν αὐτοῦ τὰς ἀθυμίας πρὸς ἀκρίβειαν οὐ δυνατὸν ἡμῖν ἐξειπεῖν· οὐδὲ γάρ εἰσιν ἀνάγραπτοι πᾶσαι· ἀπὸ δὲ τῶν θρήνων αὐτοῦ καὶ τῶν ὀδυρμῶν δυνατὸν στοχάσασθαι καὶ τῶν παραλειφθεισῶν τὸ μέγεθος, καὶ ὡς οὐδέποτε διελίμπανε κοπτόμενος καὶ ἀλγῶν ὁ δίκαιος.
Μετάφραση
Διότι, βλέποντας τον άγγελο να έχει σύρει τη ρομφαία, έλεγε: «Ιδού, εγώ ο ποιμένας αμάρτησα, και εγώ ο ποιμένας έπραξα το κακό· και αυτοί, το ποίμνιο, τι έκαναν; Ας πέσει το χέρι σου επάνω μου και στον οίκο του πατέρα μου». Όλες λοιπόν τις θλίψεις του δεν είναι δυνατόν σε εμάς να τις εξιστορήσουμε με ακρίβεια, διότι δεν είναι όλες καταγεγραμμένες. Όμως, από τους θρήνους και τους οδυρμούς του είναι δυνατόν να αναλογιστούμε το μέγεθος και εκείνων που παραλείφθηκαν, καθώς και το πώς ο δίκαιος ποτέ δεν έπαυε να θρηνεί και να υποφέρει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες