Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄ 21:22

Το να χαίρεται κανείς για τις ατυχίες των εχθρών, έστω κι αν κάποτε φαίνεται δίκαιο, δεν είναι εντούτοις ανθρώπινο. ΤΙΤΛΟΣ ΙΕ΄. — Περί ευεργεσίας ή προσφοράς που γίνεται από άδικα κέρδη. «Είπε ο Δαβίδ στον Ορνά: Δώσε μου τον τόπο του αλωνιού, για να οικοδομήσω σε αυτόν θυσιαστήριο στον Κύριο· δώσε μου τον έναντι αργυρίου, για να σταματήσει η πληγή από τον λαό. Και είπε ο Ορνά προς τον Δαβίδ: Πάρε τον για τον εαυτό σου, και ας κάνει ο κύριός μου ο βασιλιάς αυτό που είναι καλό ενώπιόν του. Και είπε ο βασιλιάς: Όχι, αλλά θα τον αγοράσω στην αξία του σε αργύριο, διότι δεν πρόκειται να πάρω τα δικά σου για να τα προσφέρω στον Κύριο ούτε να προσφέρω δωρεάν ολοκαύτωμα στον Κύριο τον Θεό. Και έδωσε ο Δαβίδ στον Ορνά για τον τόπο αυτόν εξακόσιους σίκλους χρυσού σε βάρος.» «Όποιος προσφέρει θυσία από άδικα κέρδη, προσφέρει θυσία εμπαιγμού, και δεν γίνονται ευάρεστα τα δώρα των ανόμων. Σαν να θυσιάζει κανείς τον γιο μπροστά στον πατέρα του, έτσι είναι και αυτός που προσφέρει θυσία από τα χρήματα των φτωχών. Ο ένας χτίζει και ο άλλος γκρεμίζει· ποιο άλλο είναι το όφελος παρά μόνο κόπος; Ο ένας προσεύχεται και ο άλλος καταριέται· ποιανού τη φωνή θα εισακούσει ο Δεσπότης;» Εκείνος που παίρνει τα αγαθά του ενός και τα δίνει σε άλλον, δεν έδειξε έλεος, αλλά διέπραξε την έσχατη αδικία. Διότι, εάν κάνεις ελεημοσύνη με όσα αποκτάς μέσω αδικίας, ελέησε καλύτερα αυτούς που αδικείς.

Έπειτα, ο Σαμουήλ, ο οποίος είχε ανυψωθεί στο ύψος της αρχιερωσύνης και της προφητείας, να σφάζει τον Άγαγ με ιερά χέρια, και πριν από αυτόν ο Φινεές, εξαιτίας μιας διπλής σφαγής, ομοεθνούς και αλλοφύλου, να αποκομίζει την ιερωσύνη ως αιώνιο δώρο, αλλά και ακόμη παλαιότερα να αξιώνονται λαμπρής ευλογίας και μεγαλύτερης τιμής όσοι γέμισαν τα χέρια τους με συγγενικό αίμα, καίτοι ήταν κοινή η αιτία τόσο για αυτούς που υφίσταντο την τιμωρία όσο και για αυτούς που την επέβαλλαν — αυτοί μεν να τιμηθούν με τέτοια έπαθλα για τη χύση των αιμάτων, ενώ αντίθετα ο βασιλιάς Δαβίδ, επειδή είχε την ανάγκη να επιτίθεται στους αντιπάλους του μέσα από πολέμους, γι' αυτόν τον λόγο, όταν προθυμοποιήθηκε να ανοικοδομήσει τον ναό στα Ιεροσόλυμα, να εμποδίζεται, και ο μεν Σαούλ και ο Αχαάβ, επειδή είδαν με φιλάνθρωπα μάτια τους αιχμάλωτους εχθρούς, να τιμωρηθούν με την έκπτωσή τους από τη βασιλεία και να τους επιβληθεί ο θάνατος με μάχαιρα, ενώ ο Δαβίδ, επειδή υπέβαλε σε δικαιότερη κρίση αυτούς που αιχμαλωτίστηκαν με παρόμοιο τρόπο, να κριθεί ανάξιος της ανέγερσης του ναού. Και αν θέλεις, πάλι αυτός ο ίδιος να αποδειχθεί άξιος να ανεγείρει θυσιαστήριο στο αλώνι του Ορνά και να προσφέρει μια παράδοξη θυσία, καθώς ουράνιο πυρ συγκαθαγίαζε το ολοκαύτωμα, και αφού εξιλέωσε, να σταματήσει τον ασυγκράτητο θυμό από τη θεία και δίκαιη οργή που κατέτρωγε ολόκληρο τον Ισραήλ, ωστόσο αυτός ο ίδιος, αν και δεν στάθηκε καθόλου περισσότερο αδυσώπητος στο ζήτημα του αίματος των εχθρών, να αποκλείεται από την ανοικοδόμηση ναού στον Θεό.