Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΩΝ Α΄ 29:15

Η πόλη του Βασιλέως είναι πλήρης ευφροσύνης και αγαλλιάσεως, πλήρης φωτός και γλυκασμού, και αναβλύζει γλυκύτητα μαζί με αιώνια ζωή για όσους κατοικούν σε αυτήν. Εάν λοιπόν κάποιος επιθυμεί να γίνει συμπολίτης του Βασιλέως, ας επισπεύσει το βήμα του, διότι η ημέρα έχει γείρει προς τη δύση της και κανείς δεν γνωρίζει τι θα συναντήσει στον δρόμο. Όπως ακριβώς ένας οδοιπόρος, παρότι γνωρίζει το μεγάλο μήκος του δρόμου, ξαπλώνει και κοιμάται μέχρι το βράδυ, έπειτα, όταν ξυπνήσει, βλέπει ότι η ημέρα έχει γείρει, και καθώς αρχίζει να βαδίζει, ξεσπούν ξαφνικά νέφη, χαλάζι, βροντές, αστραπές και ταλαιπωρίες από παντού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε στο κατάλυμα να φτάσει, ούτε στον τόπο του να επιστρέψει, έτσι και εμείς, εάν αμελήσουμε κατά τον καιρό της μετανοίας, θα πάθουμε το ίδιο. Διότι είμαστε πάροικοι και παρεπίδημοι.

Είδες τη φιλανθρωπία του Θεού; Είδες τη δική μας νωθρότητα; Ανήλθες σε μεγάλο αξίωμα και ανέλαβες κάποτε εκκλησιαστική εξουσία; Μην υπερηφανεύεσαι· δεν απέκτησες εσύ τη δόξα, αλλά ο Θεός σε ενέδυσε με αυτήν. Ως ξένη, λοιπόν, να την προστατεύεις, χωρίς να την καταχράσαι ούτε να τη χρησιμοποιείς σε ανάρμοστα έργα, ούτε να επαίρεσαι ούτε να την οικειοποιείσαι, αλλά να θεωρείς τον εαυτό σου φτωχό και άδοξο. Διότι, εάν σου εμπιστεύονταν να φυλάξεις τη βασιλική πορφύρα, δεν θα έπρεπε να καταχραστείς τη στολή και να τη φθείρεις, αλλά να τη διατηρήσεις με ακόμη μεγαλύτερη προσοχή για εκείνον που σου την έδωσε. Έλαβες το χάρισμα του λόγου; Μην υπερηφανεύεσαι ούτε να αλαζονεύεσαι· διότι το χάρισμα δεν είναι δικό σου. Μην είσαι αχάριστος ως προς τα αγαθά του Δεσπότη, αλλά να τα διανέμεις στους συνδούλους σου, και μήτε να επαίρεσαι για αυτά σαν να είναι δικά σου, μήτε να τα τσιγκουνεύεσαι ώστε να μην τα μοιράζεις. Ακόμη και αν έχεις παιδιά, από τον Θεό τα έχεις· εάν σκέφτεσαι έτσι, και όσο τα έχεις θα ευχαριστείς, και όταν σου αφαιρεθούν δεν θα θρηνήσεις· όπως ακριβώς ήταν ο Ιώβ που έλεγε: «Ο Κύριος τα έδωσε, ο Κύριος τα αφαίρεσε». Διότι τα πάντα τα έχουμε από τον Χριστό· και αυτό το ίδιο το είναι το έχουμε μέσω Αυτού, και το να ζούμε και το να αναπνέουμε, και το φως και τον αέρα και τη γη· και αν αποσύρει κάτι από αυτά, χαθήκαμε και καταστραφήκαμε· διότι είμαστε πάροικοι και παρεπίδημοι. Το δε «δικό μου» και το «δικό σου» είναι μόνο γυμνές λέξεις· στην πράξη δεν έχουν καμία υπόσταση. Διότι, ακόμη και αν λες ότι το σπίτι είναι δικό σου, είναι μια λέξη στερημένη από πραγματικό αντίκρισμα.

ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. —Περί της ασταθούς και αβέβαιης κατάστασης των ανθρώπινων πραγμάτων· και με τι μοιάζει ο άνθρωπος και ο βίος του· και ότι τα παρόντα είναι μάταια και πιο αδύναμα από σκιά. «Προσήλυτοι και πάροικοι είστε ενώπιόν μου.» «Πάροικοι είμαστε ενώπιόν σου και προσωρινοί κάτοικοι, όπως όλοι οι πατέρες μας. Σαν σκιά είναι οι ημέρες μας πάνω στη γη.» «Γυμνός βγήκα από την κοιλιά της μητέρας μου, γυμνός και θα επιστρέψω εκεί. Ο βίος μου είναι πιο ελαφρύς και από τον λόγο.» «Σκιά είναι ο βίος μας πάνω στη γη.» «Ο θνητός που γεννιέται από γυναίκα είναι ολιγόβιος και γεμάτος οργή. Ή σαν το άνθος που αφού άνθισε έπεσε· χάθηκε σαν σκιά και δεν πρόκειται να σταθεί.» «Ο άνθρωπος είναι σήψη, και ο υιός του ανθρώπου σκουλήκι.» «Θεώρησα τον εαυτό μου χώμα και στάχτη.» «Εγώ είμαι σκουλήκι και όχι άνθρωπος.» «Ιδού, σαν σπιθαμές όρισες τις ημέρες μου. Πάροικος είμαι κοντά σου και παρεπίδημος.» «Θυμήσου ότι είμαστε χώμα.» «Θυμήθηκε ότι είναι σάρκα, πνοή που φεύγει και δεν επιστρέφει.» «Τα χρόνια μας τα περνούσαμε σαν ιστό αράχνης.» «Χάθηκαν σαν καπνός οι ημέρες μου.» «Οι ημέρες του ανθρώπου είναι σαν το χορτάρι.» «Ο άνθρωπος παρομοιάστηκε με ματαιότητα, οι ημέρες μου περνούν σαν σκιά.» «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης.» «