Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:11

Α'. Όταν βέβαια ομιλούσε για τον μεταξύ τους διχασμό, δεν χρησιμοποίησε αμέσως επικριτικό λόγο, αλλά εκφράστηκε πρώτα πιο ήπια και ύστερα κατέληξε σε κατηγορία, λέγοντας τα εξής: «Διότι μου έγινε γνωστό για εσάς, αδελφοί μου, από τους οικείους της Χλόης, ότι υπάρχουν έριδες μεταξύ σας». Εδώ όμως δεν πράττει το ίδιο, αλλά επιπλήττει αμέσως και καθιστά, όσο είναι δυνατόν, κοινό το όνειδος του εγκλήματος. Διότι δεν είπε: «Γιατί πόρνευσε ο τάδε;» αλλά: «Ευρέως ακούγεται ότι υπάρχει μεταξύ σας πορνεία»· ώστε να μην αδιαφορήσουν, θεωρώντας πως είναι εντελώς ξένοι προς την κατηγορία, αλλά να κυριευθούν από αγωνία, αισθανόμενοι ότι έχει πληγεί το κοινό σώμα και έχει δυσφημιστεί η Εκκλησία.

Παραγγέλλοντας δε αυτό, δεν σας επαινώ, διότι συνέρχεσθε όχι για το καλύτερο, αλλά για το χειρότερο. Είναι αναγκαίο να πούμε πρωτύτερα την αιτία και αυτής της κατηγορίας· διότι έτσι ο λόγος μας θα γίνει πάλι πιο ευκολονόητος. Ποια είναι λοιπόν αυτή; Όπως ακριβώς στην περίπτωση των τριών χιλιάδων που πίστεψαν στην αρχή, όλοι γευμάτιζαν από κοινού και είχαν τα πάντα κοινά, έτσι γινόταν και την εποχή που ο Απόστολος έγραφε αυτά. Όχι βέβαια με την ίδια ακρίβεια, αλλά σαν μια απόρροια εκείνης της κοινωνίας που είχε εναπομείνει, η οποία έφτασε και στους μεταγενέστερους. Και επειδή συνέβαινε άλλοι να είναι φτωχοί και άλλοι πλούσιοι, δεν έθεταν μεν όλα τα υπάρχοντά τους στο μέσο, έκαναν όμως κοινά τραπέζια σε καθορισμένες ημέρες, όπως ήταν φυσικό. Και αφού ολοκληρωνόταν η λατρευτική σύναξη, μετά την κοινωνία των μυστηρίων, όλοι προσέρχονταν σε κοινή εστίαση· οι μεν πλούσιοι έφερναν τα φαγητά, οι δε φτωχοί που δεν είχαν τίποτα προσκαλούνταν από αυτούς, και όλοι γευμάτιζαν από κοινού. Αλλά αργότερα χάλασε και αυτό το έθιμο. Η αιτία δε αυτού ήταν ότι διασπάστηκαν και προσκολλούνταν άλλοι στους μεν και άλλοι στους δε, λέγοντας: «Εγώ ανήκω στον τάδε και εγώ στον τάδε». Αυτό ακριβώς διόρθωνε και στην αρχή της Επιστολής λέγοντας: «Διότι μου έγινε γνωστό για εσάς, αδελφοί μου, από τους οικείους της Χλόης, ότι υπάρχουν μεταξύ σας έριδες».

Επειδή, λοιπόν, ήταν φυσικό να είχαν εξαγριωθεί εναντίον τους (διότι αυτοί είναι που ήρθαν και του φανέρωσαν τα σχετικά με τη διχόνοια· διότι μέσω αυτών έγραψαν και για τα ζητήματα των παρθένων και για τα ζητήματα των εγγάμων), πρόσεξε πώς τους καθησύχασε, λέγοντας στην αρχή της Επιστολής: «Διότι μου φανερώθηκαν τα σχετικά με εσάς από τους οικείους της Χλόης»· και αυτούς τους απέκρυψε, ενώ εκείνους τους έφερε στο προσκήνιο· διότι είναι φυσικό εκείνοι να τα φανέρωσαν μέσω αυτών. Εδώ όμως λέει: «Το δικό σας υστέρημα το αναπλήρωσαν και ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας», δείχνοντας ότι ήρθαν ως εκπρόσωποι όλων, και ότι προτίμησαν να κάνουν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για χάρη τους. Πώς λοιπόν αυτό το προσωπικό θα γίνει κοινό; Αν παρηγορήσετε το υστέρημα μέσω της εύνοιας προς αυτούς, αν τους τιμήσετε, αν τους αποδεχθείτε, αν συμμετάσχετε στην καλή τους πράξη. Γι' αυτό λέει: «Να αναγνωρίζετε, λοιπόν, τέτοιους ανθρώπους». Και επαινώντας αυτούς που ήρθαν, συμπεριλαμβάνει στο εγκώμιο και εκείνους, συνδέοντας αυτούς που έστειλαν με αυτούς που στάλθηκαν, λέγοντας ότι «ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας». Να αναγνωρίζετε, λοιπόν, τους τέτοιους ανθρώπους, διότι για χάρη σας εγκατέλειψαν πατρίδα και οικία.

Μέσω του Πατρός. Επειδή, δηλαδή, το «δι' αυτού» και το «εν αυτώ» τα λέει συνεχώς για τον Υιό, για να μη νομίσουν ότι αναφέρεται σε αυτόν ως κατώτερο, τα απέδωσε αυτά στον Πατέρα. Το δε «στην κοινωνία του Υιού του», είναι παρόμοιο με αυτό που έχει ειπωθεί αλλού: «αν συμπάσχουμε, θα συμβασιλεύσουμε κιόλας». Αυτά τα προοικονομεί τώρα στον λόγο του, ώστε να μην περιπέσουν σε απελπισία εξαιτίας της μεγάλης σφοδρότητας των κατηγοριών. «Και να μην υπάρχουν ανάμεσά σας σχίσματα». Η έμφαση της λέξης «σχίσμα» αποτελεί ισχυρό όρο κατηγορίας. Διότι το ολόκληρο, όταν διαιρεθεί σε πολλά, όχι μόνο δεν γίνεται πολλά, αλλά καταστρέφεται και το ένα. «Να είστε δε καταρτισμένοι με τον ίδιο νου και με την ίδια γνώμη». Επειδή τους έθιξε σφόδρα με τον χαρακτηρισμό του σχίσματος, πραΰνει πάλι τον λόγο, λέγοντας: «για να είστε καταρτισμένοι»· το οποίο είναι σαν να έλεγε: Μην νομίσετε ότι συμβουλεύω την ομόνοια μόνο στα λόγια· διότι επιζητώ αυτήν που προέρχεται από τη διάνοια. «Διότι μου φανερώθηκε για εσάς, αδελφοί μου, από τους οικείους της Χλόης, ότι υπάρχουν έριδες ανάμεσά σας. Και εννοώ τούτο, ότι ο καθένας σας λέει». Πάλι με την προσφώνηση της αδελφοσύνης τους παρακινεί σε υπακοή. «Εγώ μεν είμαι του Παύλου· εγώ δε του Απολλώ· εγώ δε του Κηφά». Όχι ότι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους οπαδούς του Παύλου ή του Κηφά, αλλά χρησιμοποιεί τα δικά τους ονόματα μεταφέροντάς τα στο δικό του πρόσωπο, όπως και ο ίδιος δηλώνει στα επόμενα.