Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:3

Ο δε Παύλος, αφού υπέμεινε πολλούς διωγμούς, σε κανέναν άλλον δεν απέδιδε ευχαριστία παρά μόνο στον Θεό, λέγοντας: «Από όλα με ελευθέρωσε ο Κύριος, και θα με ελευθερώσει, στον οποίο έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας»· και κανένας άλλος παρά μόνο ο Θεός ευλόγησε τον Αβραάμ και τον Ισαάκ· και ο Ισαάκ πάλι, προσευχόμενος για τον Ιακώβ, έλεγε: «Ο Θεός μου είθε να σε ευλογήσει, και να σε αυξήσει και να σε πληθύνει, και θα γίνεις συνάθροιση εθνών, και είθε να σου δώσει την ευλογία του πατέρα μου, του Αβραάμ». Εάν, λοιπόν, το να ευλογεί και να ελευθερώνει δεν ανήκει σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον Θεό, και κανένας άλλος δεν ήταν αυτός που ελευθέρωνε τον Ιακώβ παρά ο ίδιος ο Κύριος, και αυτόν που τον ελευθέρωνε, ο πατριάρχης τον επικαλούνταν για τους απογόνους του, είναι φανερό ότι κανέναν άλλον δεν συνέδεε στην προσευχή του με τον Θεό παρά μόνο τον Λόγο Του, τον οποίο γι' αυτόν τον λόγο ονόμασε και άγγελο, επειδή μόνο αυτός είναι που αποκαλύπτει τον Πατέρα. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Απόστολος λέγοντας: «Χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό»· διότι με αυτόν τον τρόπο ήταν βέβαιη η ευλογία, εξαιτίας της αδιαίρετης ενότητας του Υιού με τον Πατέρα, και επειδή μία και η αυτή είναι η χάρη που χορηγείται. Διότι, ακόμη κι αν ο Πατέρας είναι εκείνος που δίνει, αυτό που δίνεται παρέχεται μέσω του Υιού· και αν λέγεται ότι ο Υιός χαρίζει, ο Πατέρας είναι εκείνος που παρέχει μέσω του Υιού και εν τω Υιώ· «Ευχαριστώ», λέει ο Απόστολος γράφοντας στους Κορινθίους, «τον Θεό μου πάντοτε για εσάς, για τη χάρη του Θεού που σας δόθηκε εν Χριστώ Ιησού».

Διακηρύττει τον Χριστό ως Θεό κατά φύση, και μαζί με αυτόν και δι' αυτού αποδίδει τη δόξα στον Θεό και Πατέρα· διότι, από τη μία, ονομάζει εκκλησία του Θεού τους αγιασμένους, και από την άλλη τους αποδίδει ξανά στον Χριστό λέγοντας: «Αν όμως κάποιος δεν έχει Πνεύμα Χριστού, αυτός δεν ανήκει σε αυτόν». <Χάρη σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.> Στεφανώνει αυτούς που πίστεψαν με τη χάρη που προέρχεται από τον Θεό και Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό· διότι δι' αυτού και εν αυτώ τα πάντα προέρχονται από τον Θεό και Πατέρα, και είναι συνδοτήρας και συγχορηγός με αυτόν που τον γέννησε των άνωθεν αγαθών, και διανομέας των εξ ουρανού χαρισμάτων, και ο ίδιος είναι η ειρήνη των πάντων, καταλαμπρύνοντας με τη δική του χάρη αρχές, θρόνους και εξουσίες, και για να το πούμε απλά όλη τη λογική κτίση. <Να είστε δε καταρτισμένοι με τον ίδιο νου και με την ίδια γνώμη.> Το ότι πρέπει να σεμνυνόμαστε με το δεσποτικό όνομα, ήταν ταυτόχρονα αναγκαίο και σοφό να τους πείσει, καθώς λέει ο ίδιος μέσω ενός από τους αγίους προφήτες: «Σε αυτούς όμως που με δουλεύουν θα δοθεί νέο όνομα, το οποίο θα ευλογηθεί πάνω στη γη»· διότι ονομαστήκαμε χριστιανοί, και έχουμε πλουτίσει με το νέο όνομα, το οποίο δικαίως έχουν στερηθεί ορισμένοι που απομακρύνονται από τα ορθά της Εκκλησίας· και προσκολλώμενοι σε πλάνης πνεύματα και σε τερατολογίες κάποιων ανόσιων ψευδοδιδασκάλων, έλαβαν το δικό τους όνομα, και πολύ λογικά· διότι δεν ανήκουν στον Χριστό, έχοντας συμμεριστεί τη δυσφήμιση εναντίον του, και έχοντας σχιστεί σε διάφορες δοξασίες και γνώμες, καίτοι ο Χριστός έχει καλέσει τους δικούς του εν ειρήνη.

Γι' αυτό ακριβώς, παρακινώντας τους μαθητές να ζητούν τα πνευματικά χαρίσματα, και ταυτόχρονα δίνοντάς τους το θάρρος ότι αν ζητήσουν δεν θα αποτύχουν, με την προσθήκη του «Αμήν» τους βεβαιώνει στην πίστη, ότι, οτιδήποτε και αν θελήσουν να ζητήσουν προσερχόμενοι, θα το λάβουν από τον Πατέρα, εφόσον βεβαίως ο ίδιος (ο Χριστός) μεσιτεύει και συγχορηγεί με τον Πατέρα. Διότι αυτό σημαίνει το «Στο όνομά μου»· επειδή δεν προσερχόμαστε με άλλον τρόπο στον Θεό και Πατέρα, παρά μόνο μέσω του Υιού. Επειδή μέσω αυτού «έχουμε την προσαγωγή στο ίδιο Πνεύμα προς τον Πατέρα», σύμφωνα με όσα είναι γραμμένα. Γι' αυτό και λέει: «Εγώ είμαι η θύρα· εγώ είμαι η οδός· κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού». Διότι, από τη μία πλευρά, ως Υιός και Θεός, χορηγεί μαζί με τον Πατέρα τα αγαθά στους αγίους, και καθίσταται συνδοτήρας της ευλογίας προς εμάς· και πράγματι ο θεσπέσιος Παύλος έθετε σε εμάς ολοφάνερη την πίστη σε αυτό γράφοντας ως εξής: «Χάρις σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό»· από την άλλη πλευρά, καθώς ονομάζεται μεσίτης και αρχιερέας και παράκλητος, προσκομίζει στον Πατέρα τις ικεσίες υπέρ ημών· διότι αυτός είναι η παρρησία όλων μας προς τον Πατέρα. Επομένως, πρέπει να κάνουμε τις δεήσεις μας στο όνομα του Σωτήρα μας Χριστού· διότι έτσι ο Πατέρας θα συγκατανεύσει προθυμότατα, και θα χορηγήσει σε όσους του ζητούν τα αγαθά, ώστε, αφού τα λάβουμε, να χαιρόμαστε.

Αυτό δε είναι πολύ πιο σημαντικό από το προηγούμενο. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που βρίσκονται σε έναν τόπο, όταν έχουν πολλούς και αντίθετους δεσπότες, είναι διασπασμένοι και σε τίποτα δεν ωφελούνται από τον κοινό τόπο ως προς την ομόνοια, επειδή οι δεσπότες δίνουν διαφορετικές προσταγές και τους ελκύουν προς το μέρος τους («Διότι δεν μπορείτε», λέει, «να δουλεύετε στον Θεό και στον μαμωνά»)· έτσι και εκείνοι που βρίσκονται σε διαφορετικούς τόπους, εάν δεν έχουν διαφορετικούς κυρίους αλλά μόνο έναν, καθόλου δεν βλάπτονται ως προς την ομόνοια από τη διαφορά των τόπων, εφόσον ο ένας Κύριος τους συνδέει. Δεν λέω λοιπόν, λέει, ότι εσείς, όντας Κορίνθιοι, οφείλετε να ομονοείτε μόνο με τους Κορινθίους, αλλά και με όλους όσοι βρίσκονται σε ολόκληρη την οικουμένη, εφόσον έχετε κοινό Δεσπότη. Γι' αυτό τον λόγο, πρόσθεσε για δεύτερη φορά τη λέξη «ημών». Διότι, επειδή είπε, «το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», για να μην φανεί στους ανόητους ότι κάνει διαχωρισμό, προσθέτει πάλι: «Κυρίου ημών τε και αυτών». Και για να γίνει σαφέστερο αυτό που λέω, θα το αναγνώσω σύμφωνα με το νόημά του ως εξής: Παύλος και Σωσθένης προς την Εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο, και προς όλους όσοι επικαλούνται το όνομα του Κυρίου ημών τε και αυτών σε κάθε τόπο, είτε βρίσκονται στη Ρώμη είτε οπουδήποτε αλλού: Χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Δηλαδή, χάρη σε εσάς και ειρήνη, σε εσάς τους αγιασμένους στην Κόρινθο, που έχετε γίνει κλητοί· όχι μόνο σε εσάς, αλλά μαζί με όλους όσοι σε κάθε τόπο επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είναι και δικός τους. Αν όμως η ειρήνη προέρχεται από τη χάρη, γιατί υπερηφανεύεσαι, γιατί κομπάζεις, εφόσον σώθηκες κατά χάρη; Αν πάλι έχεις ειρήνη με τον Θεό, γιατί προσκολλάσαι σε άλλους; Διότι αυτό αποτελεί διχασμό. Επειδή, τι ωφελεί αν έχετε ειρήνη με τον τάδε και με τον δείνα, και απολαμβάνετε τη χάρη τους;

βʹ. Χρησιμοποιεί τη λέξη «αποκάλυψη», δείχνοντας ότι, αν και δεν φαίνεται, εντούτοις υπάρχει, είναι παρούσα και τώρα, και τότε θα φανερωθεί. Υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη υπομονής· διότι γι' αυτό τον λόγο λάβατε τα θαύματα, για να παραμείνετε σταθεροί. Ο Οποίος και θα σας στηρίξει μέχρι τέλους, ώστε να είστε ανέγκλητοι. Εδώ φαίνεται μεν να τους θεραπεύει, όμως τα λεγόμενά του είναι απαλλαγμένα από κάθε κολακεία. Διότι γνωρίζει και να τους ελέγχει αυστηρά, όπως όταν λέει: «Επειδή νομίζουν ότι δεν πρόκειται να έρθω σε σας, μερικοί υπερηφανεύτηκαν»· και πάλι: «Τι θέλετε; Να έρθω σε σας με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;»· και, «Εφόσον ζητάτε απόδειξη ότι ο Χριστός μιλάει μέσω εμού;». Τους κατηγορεί όμως και συγκαλυμμένα· διότι με το να πει «θα σας στηρίξει» και «ανέγκλητους», δείχνει ότι ακόμη κλονίζονται και ότι είναι υπόλογοι για κατηγορίες. Εσύ δε πρόσεξε πώς τους προσηλώνει διαρκώς στο όνομα του Χριστού. Και δεν αναφέρει κανέναν άνθρωπο, ούτε απόστολο ούτε δάσκαλο, αλλά μνημονεύει συνεχώς τον ίδιο τον Ποθούμενο, επιχειρώντας να συνεφέρει εκείνους που έχουν βαρύ κεφάλι από κάποια μέθη. Διότι σε καμία άλλη Επιστολή δεν αναγράφεται τόσο συνεχώς το όνομα του Χριστού· εδώ όμως, μέσα σε λίγους στίχους επαναλαμβάνεται πολλές φορές, και με αυτό υφαίνει σχεδόν ολόκληρο το προοίμιο. Πρόσεξε από την αρχή: «Παύλος, κλητός απόστολος του Ιησού Χριστού, στους αγιασμένους εν Χριστώ Ιησού, σε αυτούς που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· χάρις σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄. «Ο Παύλος, κλητός απόστολος του Ιησού Χριστού διά θελήματος του Θεού, και ο αδελφός Σωσθένης, προς την Εκκλησία του Θεού που βρίσκεται στην Κόρινθο· προς τους αγιασμένους εν Χριστώ Ιησού, τους κλητούς αγίους, μαζί με όλους εκείνους που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού σε κάθε τόπο, δικό τους και δικό μας». Επειδή κατατέμνονταν σε πολλές φατρίες, και άλλοι μεν έπαιρναν το όνομα αυτού, άλλοι δε εκείνου, πράγμα που τους αφαιρούσε ακόμη και το να ονομάζονται Χριστιανοί· πρόσεξε πώς από την αρχή τους υπενθυμίζει παντού το όνομα του Χριστού, λέγοντας: Παύλος, κλητός απόστολος του Ιησού Χριστού· προς τους αγιασμένους εν Χριστώ Ιησού· προς εκείνους που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Χάρη σε σας από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ευχαριστώ για τη χάρη που σας δόθηκε εν Χριστώ Ιησού, καθώς η μαρτυρία του Χριστού εδραιώθηκε ανάμεσά σας, οι οποίοι προσδοκάτε την αποκάλυψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· ο οποίος και θα σας στηρίξει ακατηγόρητους κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πιστός ο Θεός, μέσω του οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό. Σας παρακαλώ δε διά του ονόματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρόσεξε τη συνεχή χρήση του ονόματος του Χριστού· από όπου καθίσταται φανερό ότι δεν το έπραττε αυτό τυχαία ούτε χωρίς σκοπό, αλλά με την πυκνότητα αυτής της ωραίας προσωνυμίας, εξαλείφει την προσκόλληση, τον διχασμό και το να ονομάζονται με τα ονόματα άλλων.

Πρέπει δε να προσέξουμε και εκείνο, ότι η μίμηση της εικόνας είναι αποτύπωμα του πρωτοτύπου· και αυτό πρέπει οπωσδήποτε να είναι ολόκληρο· όχι στο ένα μέρος να μοιάζει και στο άλλο να μη μοιάζει, αλλά να αποτελεί τέλειο ομοίωμα σε όλα του, αν βέβαια δεν πρόκειται να είναι κάποιο τέρας συντιθέμενο από ανόμοια μέρη. Τέτοιοι οφείλουμε οπωσδήποτε να είμαστε και εμείς, ελκυόμενοι από τον θείο έρωτα, μέσω της μεταξύ μας αγάπης· όχι άλλοτε άχρηστοι και άλλοτε χρήσιμοι, ή στο ένα μέρος της αρετής κοινωφελείς και στο άλλο όχι. Αλλά όπως ο Παύλος, έχοντας Πνεύμα Θεού, ανέπνεε εξ ολοκλήρου τον Χριστό, έτσι πρέπει και εμείς να περάσουμε αυτόν τον αιώνα, μιμούμενοι τον ίδιο τον Παύλο, και μέσω αυτού τον Σωτήρα Χριστό. Το πώς δε ο ίδιος ανέπνεε τον Χριστό, άκουσέ το από τα δικά του γραπτά: «Παύλος, κλητός απόστολος του Ιησού Χριστού, προς τους αγιασμένους εν Χριστώ Ιησού, προς εκείνους που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· χάρις σε σας και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ευχαριστώ τον Θεό μου για τη χάρη που σας δόθηκε εν Χριστώ Ιησού, καθώς η μαρτυρία του Χριστού στερεώθηκε μέσα σας· ώστε να απεκδέχεστε την αποκάλυψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Οποίος και θα σας στηρίξει μέχρι τέλους ανεγκλήτους κατά την ώρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πιστός είναι ο Θεός, μέσω του Οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας. Σας παρακαλώ στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Βλέπεις;