Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 12:16

ΙΑ΄. Διότι όλοι μας είμαστε ένα σώμα εν Χριστώ· και ο καθένας ξεχωριστά είμαστε μέλη του Χριστού, αλλά και μέλη ο ένας του άλλου. Διότι το ένα μέρος εξουσιάζει και προΐσταται, ενώ το άλλο καθοδηγείται και κατευθύνεται, και δεν ενεργούν και τα δύο το ίδιο πράγμα, εφόσον δεν είναι το ίδιο το να εξουσιάζει κανείς και το να εξουσιάζεται· και τα δύο γίνονται ένα στον έναν Χριστό, συναρμολογούμενα και συνενωνόμενα από το ίδιο Πνεύμα. Αλλά και μεταξύ εκείνων που εξουσιάζονται, υπάρχει πάλι μεγάλη διαφορά, καθώς διαφέρουν στη μόρφωση, στην άσκηση και στην ηλικία· και μεταξύ εκείνων που καθοδηγούν, πόσο μεγάλη είναι η διαφορά· και τα πνεύματα των προφητών υποτάσσονται στους προφήτες, όπως λέει ο Παύλος, μην αμφιβάλλεις γι' αυτό. Και άλλους μεν, λέει, έθεσε ο Θεός στην Εκκλησία, πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτες, τρίτον ποιμένες και διδασκάλους· πρώτον για την αλήθεια, δεύτερον για τη σκιά, τρίτον για το μέτρο της ωφέλειας και της ελλάμψεως. Και το μεν Πνεύμα είναι ένα, τα χαρίσματα όμως δεν είναι ίσα, διότι ούτε και τα δοχεία του Πνεύματος είναι ίσα. Διότι σε άλλον μεν δίνεται δια του Πνεύματος λόγος σοφίας και θεωρίας, σε άλλον λόγος γνώσεως ή αποκαλύψεως, σε άλλον πίστη βεβαία και αδίστακτη, σε άλλον δε ενέργειες δυνάμεων και ανωτέρων θαυμάτων, σε άλλον χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, δηλαδή προστασίες, κυβερνήσεις, δηλαδή παιδαγωγίες της σάρκας, είδη γλωσσών, ερμηνείες γλωσσών, τα μείζονα χαρίσματα και τα δευτερεύοντα, σύμφωνα με την αναλογία της πίστεως.

Αλλά αυτό το θέτει αργότερα· προς το παρόν όμως προχωρά στα ίδια τα μέλη, λέγοντας τα εξής: «Εάν πει το πόδι, επειδή δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα· μήπως εξαιτίας αυτού δεν ανήκει στο σώμα; Και εάν πει το αυτί, επειδή δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα· μήπως εξαιτίας αυτού δεν ανήκει στο σώμα;» Διότι, εάν το γεγονός ότι ο ένας μειονεκτεί και ο άλλος υπερέχει δεν τους επιτρέπει να ανήκουν στο σώμα, τότε έχουν αναιρεθεί τα πάντα. Μην πεις, λοιπόν, «Δεν ανήκω στο σώμα, επειδή είμαι κατώτερος»· διότι και το πόδι έχει κατώτερη θέση, αλλά ανήκει στο σώμα. Διότι το να ανήκει κάτι στο σώμα ή να μην ανήκει, δεν εξαρτάται από το αν ο ένας βρίσκεται σε αυτόν τον τόπο και ο άλλος στον άλλον· διότι αυτό δημιουργεί απλώς τοπική διαφορά· αλλά εξαρτάται από το εάν είναι συνδεδεμένο ή αποκομμένο· διότι το να αποτελεί ή να μην αποτελεί σώμα προκύπτει από την ένωση ή τη μη ένωση. Εσύ όμως πρόσεξέ μου τη σύνεση του αποστόλου, πώς αποδίδει τα δικά τους λόγια στα δικά μας μέλη. Διότι, όπως έλεγε πρωτύτερα, «Αυτά τα προσάρμοσα στο πρόσωπό μου και στον Απολλώ», έτσι ακριβώς και εδώ, προκειμένου να κάνει τον λόγο του ανώδυνο και ευπρόσδεκτο, παρουσιάζει τα μέλη να μιλούν· ώστε, όταν ακούσουν την ίδια τη φύση να τους απαντά, ελεγχόμενοι από την ίδια την εμπειρία και την κοινή παραδοχή, να μην έχουν πλέον τίποτα να αντιτείνουν. Διότι, ακόμη κι αν λέτε ακριβώς αυτό, λέγει, ακόμη κι αν γογγύζετε, δεν μπορείτε να βρεθείτε εκτός του σώματος.

Γι' αυτόν τον λόγο δεν δημιούργησε τα μάτια απλώς, αλλά με εκείνον τον τρόπο. Διότι, μολονότι το μέλος αυτό είναι μικρό ως προς το μέγεθος, εντούτοις είναι το πλέον αναγκαίο για ολόκληρο το σώμα. Και αυτό ακριβώς καταδεικνύοντας ο Παύλος, έλεγε: «Εάν πει η ακοή, επειδή δεν είμαι οφθαλμός, δεν ανήκω στο σώμα; Μήπως εξαιτίας αυτού του λόγου δεν ανήκει στο σώμα;»

Διότι δεν βαπτιστήκαμε για να προκύψουν διαφορετικά σώματα, αλλά για να διαφυλάξουμε όλοι μεταξύ μας την ακρίβεια του ενός σώματος. «Και όλοι σε ένα σώμα βαπτιστήκαμε. Διότι και το σώμα δεν είναι ένα μέλος, αλλά πολλά». Δηλαδή, εισήλθαμε στην ίδια μυσταγωγία, απολαμβάνουμε την ίδια τράπεζα. Εάν, λοιπόν, και ένα Πνεύμα μας διαμόρφωσε, και εμείς σε ένα Πνεύμα και σε ένα σώμα βαπτιστήκαμε, και μία τράπεζα μας χάρισε, γιατί μου προβάλλεις τη διαφορά, όπως συμβαίνει στα φυτά, ότι δηλαδή από την ίδια πηγή ποτίζονται όλα τα δέντρα; «Εάν πει το πόδι, επειδή δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα, μήπως εξαιτίας αυτού δεν ανήκει στο σώμα; Και εάν πει το αυτί, επειδή δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα, μήπως εξαιτίας αυτού δεν ανήκει στο σώμα;»

Πώς λοιπόν μπορούμε να γίνουμε μαθητές του Χριστού; Ας ακούσουμε τον ίδιο να λέει: «Όποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί». Ακολουθία, λέει, εννοεί τη μίμηση μέσω των έργων, ώστε όπως ακριβώς εκείνος πορεύτηκε, παρόμοια με εκείνον να πορευτούμε και εμείς, τους πειρασμούς και τις λοιδορίες με χαρά να υπομείνουμε και να γίνουμε μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος, χωρίς το οποίο ούτε η νηστεία, ούτε η χαμευνία, ούτε η ακτημοσύνη, ούτε η αγρυπνία, ούτε η ορθοστασία, ούτε η ησυχία, ούτε ο σωματικός κόπος, ούτε κανένα άλλο από όσα μπορείς να πεις, θα μπορούσε να μας προσφέρει λόγο σοφίας ή λόγο γνώσης ή διάκρισης. Διότι όλα αυτά είναι οδός που οδηγεί προς το φως, δεν είναι το φως. Εάν λοιπόν, αφού πορευτώ μέσα σε αυτά για χίλια χρόνια, δεν κατακτήσω το φως, το οποίο είναι το Άγιο Πνεύμα «το οποίο εκπορεύεται παρά του Πατρός» και μέσω του Υιού φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται, αλλά βρεθώ να είμαι στο σκοτάδι κατά την έξοδό μου από τον βίο, ποιο θα είναι το όφελος για μένα; Οπωσδήποτε θα πεις, κανένα, διότι λέει ο απόστολος: «στον έναν δίδεται λόγος σοφίας, στον άλλο λόγος γνώσης, σε άλλον χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις» και αφού απαρίθμησε τα εξής είπε: «όλα αυτά ένα και το αυτό Πνεύμα». Βλέπεις πώς χωρίς το Πνεύμα κανείς δεν μπορεί ούτε να μαθαίνει ούτε να διδάσκει άλλους;