Ὅρα ἀκριβῶς πῶς τὸ πανάγιον πνεῦμα τρανῶς καὶ 〈κύριον〉 καὶ 〈θεὸν〉 ἀνεκήρυξεν. εἰπὼν γάρ· 〈διαιρέσεις δὲ χαρισμάτων εἰσίν, τὸ δὲ αὐτὸ πνεῦμα,〉 καὶ πάλιν ἐπὶ τοῦ πράγματος ἐπαγαγών· 〈καὶ διαιρέσεις διακονιῶν εἰσιν, ὁ δὲ αὐτὸς κύριος,〉 εἶτα ἔτι ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ μείνας νοήματος καὶ εἰπών· 〈καὶ διαιρέσεις ἐνεργημάτων εἰσίν, ὁ δὲ αὐτός ἐστι θεός,〉 ἐπισυνάπτει λέγων· 〈ἑκάστῳ δὲ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ πνεύματος πρὸς τὸ συμφέρον,〉 δεικνὺς ὅτι καὶ τὸ 〈θεὸς〉 καὶ τὸ 〈κύριος〉 ἐπὶ τοῦ ἁγίου ἔταξε πνεύματος. πάντα γὰρ ὅσα προεῖπεν εἰς τὴν τοῦ πνεύματος συνῆξεν ὑπόστασιν οὐ μόνον διὰ τοῦ εἰπεῖν· 〈ἑκάστῳ δίδοται ἡ φανέρωσις τοῦ πνεύματος,〉 ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς ἐφεξῆς τῶν χαρισμάτων ἀπαριθμήσεως· πάντα γὰρ διὰ τοῦ πνεύματος δίδοσθαι διατείνεται. καὶ συγκεφαλαιούμενος πάλιν λέγει· 〈πάντα δὲ ταῦτα τὸ ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πνεῦμα ἐνεργεῖ.〉 ὥστε φανερὸν ὅτι τὸ πανάγιον 〈πνεῦμα〉 καὶ 〈κύριον〉 καὶ 〈θεὸν〉 λαμπρῶς καὶ διαρρήδην ἐνταῦθα ὁ θεῖος Παῦλος θεολογεῖ. εἰ δέ τις τὸ μὲν 〈πνεῦμα〉 ἐπὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐκλάβοι, τὸ δὲ 〈κύριος〉 καὶ 〈θεὸς〉 τὸ μὲν ἐπὶ τοῦ υἱοῦ τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ πατρός, καὶ οὕτως οὐδὲν ἧττον ἥ τε κυριότης καὶ ἡ θεότης ἐξ αὐτῶν τούτων μαρτυρηθήσεται τῷ ἁγίῳ πνεύματι. πῶς καὶ τίνα τρόπον;
Μετάφραση
Πρόσεξε ακριβώς πώς ανακήρυξε τρανώς το πανάγιο Πνεύμα και «Κύριο» και «Θεό». Διότι, αφού είπε: «υπάρχουν διαιρέσεις χαρισμάτων, αλλά είναι το ίδιο Πνεύμα», και πάλι για το ίδιο θέμα προσέθεσε: «και υπάρχουν διαιρέσεις διακονιών, αλλά είναι ο ίδιος Κύριος», έπειτα, παραμένοντας στο ίδιο νόημα και λέγοντας: «και υπάρχουν διαιρέσεις ενεργημάτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός», συμπληρώνει λέγοντας: «στον καθένα δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος για το συμφέρον», δείχνοντας ότι απέδωσε και το «Θεός» και το «Κύριος» στο Άγιο Πνεύμα. Διότι όλα όσα προείπε τα συγκέντρωσε στην υπόσταση του Πνεύματος, όχι μόνο λέγοντας: «στον καθένα δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος», αλλά και μέσω της απαρίθμησης των χαρισμάτων που ακολουθεί· διότι διατείνεται ότι όλα δίνονται μέσω του Πνεύματος. Και ανακεφαλαιώνοντας πάλι λέει: «όλα αυτά τα ενεργεί το ένα και το αυτό Πνεύμα». Ώστε είναι φανερό ότι ο θείος Παύλος εδώ θεολογεί λαμπρώς και ρητώς το πανάγιο Πνεύμα και ως «Κύριο» και ως «Θεό». Εάν δε κάποιος εκλάβει το μεν «Πνεύμα» για το Άγιο Πνεύμα, τα δε «Κύριος» και «Θεός», το ένα για τον Υιό και το άλλο για τον Πατέρα, και έτσι ουδόλως λιγότερο η κυριότητα και η θεότητα θα μαρτυρηθούν από αυτά τα ίδια για το Άγιο Πνεύμα. Πώς και με ποιον τρόπο;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες