Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:10

ΤΟΜΟΣ Ε' ΛΟΓΟΣ Γ'. <Και κανένα από αυτά δεν είναι άφωνο.> Προσέρχονταν στις εκκλησίες μερικοί, οι οποίοι είχαν πλουτιστεί από την ενέργεια του Πνεύματος με την ικανότητα να ομιλούν γλώσσες· έπειτα, ενώ έπρεπε να τελούν τις προσευχές μέσα σε αυτές, και πριν από αυτές τις δεήσεις ή τις ψαλμωδίες, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των παρισταμένων, εφόσον είχαν τη δυνατότητα, αυτό δεν το έπρατταν, αλλά, καυχώμενοι αποκλειστικά για το χάρισμα των γλωσσών, δεν τελούσαν ούτε προσευχές ούτε ψαλμωδίες. Αυτό διδάσκει ο Παύλος, ότι εάν οι ακροατές δεν γνωρίζουν τη γλώσσα στην οποία ομιλεί εκείνος που διαθέτει το χάρισμα, δεν προκύπτει κανένα όφελος από αυτή την πράξη. Διότι υπάρχουν αναρίθμητα έθνη και πολλές ανθρώπινες γλώσσες· και κανένα από τα όντα που συγκαταλέγονται στα λογικά ή στους ανθρώπους δεν είναι άφωνο.

«Διότι, εάν η σάλπιγγα δώσει ασαφή ήχο, ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο; Έτσι κι εσείς μέσω της γλώσσας». Τι να πω, λέει, ότι στην περίπτωσή σας το πράγμα είναι ανώφελο; Αυτό θα μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς και στα άψυχα πράγματα, και στην κιθάρα και στη σάλπιγγα. «Εάν δεν αρθρώσετε λόγο ευδιάκριτο, πώς θα γίνει κατανοητό αυτό που λέγεται;». Αντί να πει: Εάν δεν διερμηνεύετε. «Διότι θα είστε σαν να μιλάτε στον αέρα». Δηλαδή, δεν θα απευθύνετε τον λόγο σε κανέναν, δεν θα μιλάτε σε κανέναν. «Υπάρχουν, ίσως, τόσα είδη γλωσσών στον κόσμο, και κανένα δεν στερείται σημασίας. Εάν, λοιπόν, δεν γνωρίζω τη δύναμη της γλώσσας, θα είμαι βάρβαρος για εκείνον που μιλάει, και αυτός που μιλάει θα είναι βάρβαρος για μένα· έτσι κι εσείς». Δηλαδή, υπάρχουν τόσες πολλές γλώσσες, τόσες πολλές φωνές: Σκυθών, Θρακών, Ρωμαίων, Περσών, Μαύρων, Ινδών, Αιγυπτίων και χιλιάδων άλλων εθνών. «Επειδή, λοιπόν, είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων για την οικοδομή της Εκκλησίας, να ζητάτε να περισσεύετε».

Αφού πρώτα διατύπωσε το σχήμα στο δικό του πρόσωπο, στη συνέχεια προχωρώντας εφαρμόζει αυτά και στα δικά τους πρόσωπα· αλλά και εκεί όπου πρόκειται να πει κάτι πιο σκληρό, το αναλαμβάνει ο ίδιος στον εαυτό του, όπως το «θα είμαι για εκείνον που μιλάει βάρβαρος» και οτιδήποτε παρόμοιο. «Εάν έρθω σε εσάς μιλώντας με γλώσσες». Αναφέρει τα είδη των χαρισμάτων του λόγου. Αυτά είναι το να ερμηνεύει κανείς γλώσσες και να αποκαλύπτει τα όσα λέγονται από αυτές, ή και τα δύο μαζί, και να μιλάει με γλώσσες και να αποκαλύπτει, πράγμα που το ονομάζει «γνώση», επειδή και μιλάει και ερμηνεύει ως γνωρίζων τι λέει· ή το να προφητεύει (και τούτο είναι φανερό τι σημαίνει)· ή το να διδάσκει· διότι αυτό είναι διαφορετικό χάρισμα από τα προαναφερθέντα. Λέει, λοιπόν: εάν έρθω έχοντας μεν το χάρισμα του να μιλώ με γλώσσες, αλλά χωρίς να έχω κάποιο άλλο χάρισμα από τα τέσσερα που προαναφέρθηκαν, ποιο θα είναι το όφελος για εσάς; (1 Κορ. 14, 10-11) Το «Τόσα πολλά είδη φωνών» και τα εξής, μπορεί να εκληφθεί με δύο τρόπους· είτε ότι υπάρχουν πολλά είδη φωνών και κανένα από αυτά τα είδη δεν είναι άφωνο, ώστε να είναι παράλληλο το «τόσα πολλά είδη φωνών» με το «κανένα από αυτά δεν είναι άφωνο»· είτε ότι υπάρχουν πολλά είδη φωνών, αλλά καμία δεν είναι χωρίς σημασία και ακατάληπτη σε όσους έχουν την ίδια καταγωγή· διότι η λέξη «άφωνο» μπορεί να βρεθεί να σημαίνει δύο πράγματα: είτε το παντελώς άφωνο, είτε μόνο το ασήμαντο και ακατάληπτο. Εάν λοιπόν το εκλάβουμε όπως προειπώθηκε, το νόημα του αποστόλου θα ήταν το εξής: υπάρχουν μεν πολλά είδη φωνών, και από αυτά τα είδη κανένα δεν είναι άφωνο.