Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:11

Επομένως, πρέπει να χρησιμοποιούμε σαφή λόγο, τον οποίο να μπορούν να κατανοήσουν οι αναγνώστες, σύμφωνα με τον μακάριο Απόστολο: εάν, λέει, δεν γνωρίζω τη σημασία της φωνής, θα είμαι βάρβαρος για εκείνον που μου μιλάει, και εκείνος που μου μιλάει θα είναι βάρβαρος για εμένα.

Εσύ όμως πρόσεξέ μου πώς παντού φρόντισε να απαλλάξει το χάρισμα από κάθε κατηγορία, και να μεταθέσει την ευθύνη σε αυτούς που το έλαβαν. Διότι δεν είπε: «Θα είμαι βάρβαρος», αλλά, «Σε αυτόν που μιλάει θα είμαι βάρβαρος». Και πάλι δεν είπε, «Αυτός που μιλάει είναι βάρβαρος», αλλά, «Αυτός που μιλάει σε εμένα είναι βάρβαρος». Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; λέει. Διότι όχι μόνο δεν πρέπει κανείς να κατακρίνει, αλλά πρέπει και να προτρέπει και να διδάσκει· πράγμα που ακριβώς κάνει και ο ίδιος. Επειδή, αφού τους επέκρινε και τους επιτίμησε και τους υπέδειξε το ανώφελο της συμπεριφοράς τους, στη συνέχεια τους συμβουλεύει λέγοντας: «Έτσι κι εσείς, εφόσον είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων, να ζητάτε να περισσεύετε σε αυτά για την οικοδομή της Εκκλησίας». Είδες τον σκοπό του παντού; Πώς αποβλέπει διαρκώς και μέσα από όλα σε ένα πράγμα, στο τι είναι χρήσιμο για τους πολλούς, στο τι ωφελεί την Εκκλησία, θέτοντάς το αυτό σαν έναν κανόνα; Και δεν είπε, «Για να αποκτήσετε τα χαρίσματα», αλλά, «Για να περισσεύετε», δηλαδή, για να τα κατέχετε με πολλή αφθονία. Διότι, τόσο πολύ απέχω από το να μη θέλω να τα έχετε, ώστε επιθυμώ και να έχετε περίσσεια σε αυτά, αρκεί μόνο να τα μεταχειρίζεστε προς το κοινό συμφέρον. Και πώς θα γινόταν αυτό; λέει, και προσθέτει λέγοντας: «Γι' αυτό, όποιος μιλάει σε γλώσσα, ας προσεύχεται να μπορεί να διερμηνεύει».

«Διότι, εάν η σάλπιγγα δώσει ασαφή ήχο, ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο; Έτσι κι εσείς μέσω της γλώσσας». Τι να πω, λέει, ότι στην περίπτωσή σας το πράγμα είναι ανώφελο; Αυτό θα μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς και στα άψυχα πράγματα, και στην κιθάρα και στη σάλπιγγα. «Εάν δεν αρθρώσετε λόγο ευδιάκριτο, πώς θα γίνει κατανοητό αυτό που λέγεται;». Αντί να πει: Εάν δεν διερμηνεύετε. «Διότι θα είστε σαν να μιλάτε στον αέρα». Δηλαδή, δεν θα απευθύνετε τον λόγο σε κανέναν, δεν θα μιλάτε σε κανέναν. «Υπάρχουν, ίσως, τόσα είδη γλωσσών στον κόσμο, και κανένα δεν στερείται σημασίας. Εάν, λοιπόν, δεν γνωρίζω τη δύναμη της γλώσσας, θα είμαι βάρβαρος για εκείνον που μιλάει, και αυτός που μιλάει θα είναι βάρβαρος για μένα· έτσι κι εσείς». Δηλαδή, υπάρχουν τόσες πολλές γλώσσες, τόσες πολλές φωνές: Σκυθών, Θρακών, Ρωμαίων, Περσών, Μαύρων, Ινδών, Αιγυπτίων και χιλιάδων άλλων εθνών. «Επειδή, λοιπόν, είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων για την οικοδομή της Εκκλησίας, να ζητάτε να περισσεύετε».

Αφού πρώτα διατύπωσε το σχήμα στο δικό του πρόσωπο, στη συνέχεια προχωρώντας εφαρμόζει αυτά και στα δικά τους πρόσωπα· αλλά και εκεί όπου πρόκειται να πει κάτι πιο σκληρό, το αναλαμβάνει ο ίδιος στον εαυτό του, όπως το «θα είμαι για εκείνον που μιλάει βάρβαρος» και οτιδήποτε παρόμοιο. «Εάν έρθω σε εσάς μιλώντας με γλώσσες». Αναφέρει τα είδη των χαρισμάτων του λόγου. Αυτά είναι το να ερμηνεύει κανείς γλώσσες και να αποκαλύπτει τα όσα λέγονται από αυτές, ή και τα δύο μαζί, και να μιλάει με γλώσσες και να αποκαλύπτει, πράγμα που το ονομάζει «γνώση», επειδή και μιλάει και ερμηνεύει ως γνωρίζων τι λέει· ή το να προφητεύει (και τούτο είναι φανερό τι σημαίνει)· ή το να διδάσκει· διότι αυτό είναι διαφορετικό χάρισμα από τα προαναφερθέντα. Λέει, λοιπόν: εάν έρθω έχοντας μεν το χάρισμα του να μιλώ με γλώσσες, αλλά χωρίς να έχω κάποιο άλλο χάρισμα από τα τέσσερα που προαναφέρθηκαν, ποιο θα είναι το όφελος για εσάς; (1 Κορ. 14, 10-11) Το «Τόσα πολλά είδη φωνών» και τα εξής, μπορεί να εκληφθεί με δύο τρόπους· είτε ότι υπάρχουν πολλά είδη φωνών και κανένα από αυτά τα είδη δεν είναι άφωνο, ώστε να είναι παράλληλο το «τόσα πολλά είδη φωνών» με το «κανένα από αυτά δεν είναι άφωνο»· είτε ότι υπάρχουν πολλά είδη φωνών, αλλά καμία δεν είναι χωρίς σημασία και ακατάληπτη σε όσους έχουν την ίδια καταγωγή· διότι η λέξη «άφωνο» μπορεί να βρεθεί να σημαίνει δύο πράγματα: είτε το παντελώς άφωνο, είτε μόνο το ασήμαντο και ακατάληπτο. Εάν λοιπόν το εκλάβουμε όπως προειπώθηκε, το νόημα του αποστόλου θα ήταν το εξής: υπάρχουν μεν πολλά είδη φωνών, και από αυτά τα είδη κανένα δεν είναι άφωνο.

Αλλά τι κερδίζουμε εμείς από εκείνες τις φωνές, εφόσον δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από αυτές; Διότι, εάν δεν γνωρίζω τι σημαίνει η φωνή, θα είμαι εγώ σε εκείνον και εκείνος σε εμένα 〈βάρβαρος.〉 Αν όμως το εκλάβουμε όπως ειπώθηκε αργότερα, θα εκλάβουμε το άφωνο αντί του ακατανόητου, και το νόημα είναι το εξής: υπάρχουν πολλά είδη φωνών (γλωσσών) στον κόσμο, και κανένα από αυτά δεν είναι ακατανόητο και άγνωστο σε αυτούς που μιλούν την ίδια γλώσσα. Πώς λοιπόν εσείς 〈μιλώντας στον αέρα〉 και εκφέροντας λόγια ακατανόητα στους ομογενείς σας, υπερηφανεύεστε σαν να έχετε κατορθώσει κάτι μεγάλο; Αλλά δεν φροντίζετε μάλλον και δεν μεριμνάτε, ώστε, αποκτώντας επιπλέον την ικανότητα να διερμηνεύετε τις γλώσσες, να χρησιμοποιείτε το χάρισμα για την κοινή ωφέλεια; Διότι εκείνος που μιλάει μόνο σε ξένες γλώσσες, εφόσον η φωνή του είναι ακατανόητη και άγνωστη στον ακροατή, αντί να ωφελεί θα είναι γι' αυτόν βάρβαρος, και ο ακροατής ομοίως θα θεωρηθεί βάρβαρος γι' αυτόν που μιλάει. Και ποιο είναι το κέρδος εδώ; 1 Κορ. 14,12—18 〈Έτσι και εσείς,〉 αντί του «για τον λόγο αυτό και εσείς». Για ποιο λόγο; Για να μην είστε βάρβαροι μεταξύ σας. Γι' αυτό λοιπόν και εσείς, επειδή επιθυμείτε τα πνευματικά χαρίσματα, αγωνιστείτε να αποκτήσετε εκείνα, μέσω των οποίων θα επιτευχθεί η ωφέλεια και η οικοδομή της εκκλησίας.