Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:12

Διότι και αυτά ο Ακίνδυνος λέει ότι είναι κυρίως η χάρις που εκχέεται από το Άγιο Πνεύμα. Και πάλι, γράφοντας προς τους ίδιους ο Απόστολος, «επειδή είστε ζηλωτές πνευμάτων», δηλαδή εραστές των πνευματικών χαρισμάτων, άραγε μαρτυρεί ότι είναι εραστές και εκείνων που ενυπάρχουν στα πονηρά πνεύματα, και τους παραγγέλλει να ζητούν να περισσεύουν προς οικοδομή;

Εσύ όμως πρόσεξέ μου πώς παντού φρόντισε να απαλλάξει το χάρισμα από κάθε κατηγορία, και να μεταθέσει την ευθύνη σε αυτούς που το έλαβαν. Διότι δεν είπε: «Θα είμαι βάρβαρος», αλλά, «Σε αυτόν που μιλάει θα είμαι βάρβαρος». Και πάλι δεν είπε, «Αυτός που μιλάει είναι βάρβαρος», αλλά, «Αυτός που μιλάει σε εμένα είναι βάρβαρος». Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; λέει. Διότι όχι μόνο δεν πρέπει κανείς να κατακρίνει, αλλά πρέπει και να προτρέπει και να διδάσκει· πράγμα που ακριβώς κάνει και ο ίδιος. Επειδή, αφού τους επέκρινε και τους επιτίμησε και τους υπέδειξε το ανώφελο της συμπεριφοράς τους, στη συνέχεια τους συμβουλεύει λέγοντας: «Έτσι κι εσείς, εφόσον είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων, να ζητάτε να περισσεύετε σε αυτά για την οικοδομή της Εκκλησίας». Είδες τον σκοπό του παντού; Πώς αποβλέπει διαρκώς και μέσα από όλα σε ένα πράγμα, στο τι είναι χρήσιμο για τους πολλούς, στο τι ωφελεί την Εκκλησία, θέτοντάς το αυτό σαν έναν κανόνα; Και δεν είπε, «Για να αποκτήσετε τα χαρίσματα», αλλά, «Για να περισσεύετε», δηλαδή, για να τα κατέχετε με πολλή αφθονία. Διότι, τόσο πολύ απέχω από το να μη θέλω να τα έχετε, ώστε επιθυμώ και να έχετε περίσσεια σε αυτά, αρκεί μόνο να τα μεταχειρίζεστε προς το κοινό συμφέρον. Και πώς θα γινόταν αυτό; λέει, και προσθέτει λέγοντας: «Γι' αυτό, όποιος μιλάει σε γλώσσα, ας προσεύχεται να μπορεί να διερμηνεύει».

«Διότι, εάν η σάλπιγγα δώσει ασαφή ήχο, ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο; Έτσι κι εσείς μέσω της γλώσσας». Τι να πω, λέει, ότι στην περίπτωσή σας το πράγμα είναι ανώφελο; Αυτό θα μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς και στα άψυχα πράγματα, και στην κιθάρα και στη σάλπιγγα. «Εάν δεν αρθρώσετε λόγο ευδιάκριτο, πώς θα γίνει κατανοητό αυτό που λέγεται;». Αντί να πει: Εάν δεν διερμηνεύετε. «Διότι θα είστε σαν να μιλάτε στον αέρα». Δηλαδή, δεν θα απευθύνετε τον λόγο σε κανέναν, δεν θα μιλάτε σε κανέναν. «Υπάρχουν, ίσως, τόσα είδη γλωσσών στον κόσμο, και κανένα δεν στερείται σημασίας. Εάν, λοιπόν, δεν γνωρίζω τη δύναμη της γλώσσας, θα είμαι βάρβαρος για εκείνον που μιλάει, και αυτός που μιλάει θα είναι βάρβαρος για μένα· έτσι κι εσείς». Δηλαδή, υπάρχουν τόσες πολλές γλώσσες, τόσες πολλές φωνές: Σκυθών, Θρακών, Ρωμαίων, Περσών, Μαύρων, Ινδών, Αιγυπτίων και χιλιάδων άλλων εθνών. «Επειδή, λοιπόν, είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων για την οικοδομή της Εκκλησίας, να ζητάτε να περισσεύετε».

Εάν κάποιος λάβει δύναμη και δωρεά του Αγίου Πνεύματος να πιστεύει στην υπόσχεση των αγαθών που θα δοθούν στο μέλλον, έλαβε Πνεύμα επαγγελίας· γι' αυτό λέει ο Παύλος «σφραγιστήκατε με το Άγιο Πνεύμα της επαγγελίας». Εάν δε το Άγιο Πνεύμα δώσει σε κάποιον μια δωρεά, ώστε, αν και δεν γνωρίζει τις Γραφές, να πιστεύει σε αυτές, η δωρεά εκείνη ονομάζεται Πνεύμα πίστεως· όπως λέει ο Παύλος, «έχοντας δε το ίδιο Πνεύμα της πίστεως». Ονομάζεται Πνεύμα υιοθεσίας, όπως λέει ο ίδιος ο Παύλος «διότι δεν λάβατε πάλι πνεύμα δουλείας που οδηγεί στον φόβο, αλλά λάβατε Πνεύμα υιοθεσίας, με το οποίο κράζουμε Αββά ο Πατήρ». Εάν κάποιος είναι πράος και ταπεινός στην καρδιά, ο άνθρωπος αυτός έλαβε ως δώρο το Πνεύμα της πραότητας, όπως λέει ο Παύλος «εσείς οι πνευματικοί να καταρτίζετε τον άνθρωπο αυτόν με Πνεύμα πραότητας». Ονομάζεται Πνεύμα ζήλου, όπως λέει ο Παύλος «επειδή και εσείς είστε ζηλωτές των πνευμάτων», δηλαδή των χαρισμάτων.

Ο ίδιος δε λέει, «για να περισσεύετε», δηλαδή για να έχετε περισσότερα από τώρα, καθώς τώρα μόνο μιλάτε σε γλώσσες και δεν τις ερμηνεύετε. Ή το «για να περισσεύετε» μάλλον αντί του να μιλάτε απλώς σε γλώσσες· διότι τα άλλα χαρίσματα πλεονάζουν σε σχέση με τις γλώσσες, καθώς παρέχουν μεγαλύτερη ωφέλεια. «Διότι εάν προσεύχομαι σε γλώσσα, το πνεύμα μου προσεύχεται». Το «προσεύχομαι» και το «θα προσευχηθώ» τα χρησιμοποίησε αντί του να λέει κάποιος κάτι καλό και σπουδαίο με τις γλώσσες· διότι και η προσευχή είναι ένα είδος λόγου. Λέει, λοιπόν, ότι εάν λέω κάτι από τα αναγκαία και τα καλά, αλλά δεν το διερμηνεύω στους ακροατές, ωφελώ μεν τον εαυτό μου —διότι αυτό σημαίνει το «το πνεύμα μου προσεύχεται»—, δηλαδή εγώ μόνος μου απολαμβάνω εκείνο το αναγκαίο και το καλό, αλλά κανείς άλλος δεν ωφελείται, ώστε από εκεί να κέρδιζε ο νους μου και τον καρπό της δικής τους ωφέλειας. Θεωρείται δε ότι ο νους στερείται αυτού του είδους τον καρπό και πάλι τον ανακτά, επειδή αυτός, περισσότερο από τις άλλες δυνάμεις μέσα μας, αγαπά την ωφέλεια του πλησίον, καθότι δεν παρασύρεται εύκολα σε πάθος ούτε προς το θυμικό ούτε προς το επιθυμητικό, και δεν απομακρύνεται εύκολα από την ιδιαίτερη και κατά φύσιν αρετή του. Και εκείνος είναι μάλλον που γίνεται άκαρπος, όταν έχει επίγνωση αυτού, και πάλι ευφραίνεται όταν επιτύχει τον καρπό. Έπειτα λέει: «Τι πρέπει να γίνει λοιπόν;» Σαν να λέει: Τι πρέπει να συμβεί; Πώς θα καταφέρουμε να μην είμαστε άκαρποι; Πώς;