Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:13

Ότι δε μερικά από αυτά ενεργούνται και διά του σώματος, το φανερώνουν «τα γένη των γλωσσών» και οι ερμηνείες τους, τις οποίες παραγγέλλει ο Παύλος να λαμβάνουμε διά της προσευχής: «Διότι αυτός που μιλάει με γλώσσες», λέει, «ας προσεύχεται για να μπορεί να τις ερμηνεύει». Και όχι μόνο αυτά, αλλά και ο λόγος της διδασκαλίας και «τα χαρίσματα των ιαμάτων» και «τα ενεργήματα των δυνάμεων» και οι επιθέσεις των χειρών του Παύλου, διά των οποίων διδόταν το Άγιο Πνεύμα. Ο μεν λοιπόν λόγος της διδασκαλίας, η χάρη και η ερμηνεία των γλωσσών, αν και δημιουργούνται διά της προσευχής, ίσως ενεργούν ακόμη και όταν η προσευχή απουσιάζει από την ψυχή. Όμως τα ιάματα και οι δυνάμεις ποτέ δεν θα έφταναν σε ενέργεια, εάν η ψυχή εκείνου που ενεργεί το καθένα από αυτά δεν προσευχόταν, κυρίως μεν νοερώς, μερικές φορές δε και με τη συμμετοχή του σώματος.

Εσύ όμως πρόσεξέ μου πώς παντού φρόντισε να απαλλάξει το χάρισμα από κάθε κατηγορία, και να μεταθέσει την ευθύνη σε αυτούς που το έλαβαν. Διότι δεν είπε: «Θα είμαι βάρβαρος», αλλά, «Σε αυτόν που μιλάει θα είμαι βάρβαρος». Και πάλι δεν είπε, «Αυτός που μιλάει είναι βάρβαρος», αλλά, «Αυτός που μιλάει σε εμένα είναι βάρβαρος». Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; λέει. Διότι όχι μόνο δεν πρέπει κανείς να κατακρίνει, αλλά πρέπει και να προτρέπει και να διδάσκει· πράγμα που ακριβώς κάνει και ο ίδιος. Επειδή, αφού τους επέκρινε και τους επιτίμησε και τους υπέδειξε το ανώφελο της συμπεριφοράς τους, στη συνέχεια τους συμβουλεύει λέγοντας: «Έτσι κι εσείς, εφόσον είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων, να ζητάτε να περισσεύετε σε αυτά για την οικοδομή της Εκκλησίας». Είδες τον σκοπό του παντού; Πώς αποβλέπει διαρκώς και μέσα από όλα σε ένα πράγμα, στο τι είναι χρήσιμο για τους πολλούς, στο τι ωφελεί την Εκκλησία, θέτοντάς το αυτό σαν έναν κανόνα; Και δεν είπε, «Για να αποκτήσετε τα χαρίσματα», αλλά, «Για να περισσεύετε», δηλαδή, για να τα κατέχετε με πολλή αφθονία. Διότι, τόσο πολύ απέχω από το να μη θέλω να τα έχετε, ώστε επιθυμώ και να έχετε περίσσεια σε αυτά, αρκεί μόνο να τα μεταχειρίζεστε προς το κοινό συμφέρον. Και πώς θα γινόταν αυτό; λέει, και προσθέτει λέγοντας: «Γι' αυτό, όποιος μιλάει σε γλώσσα, ας προσεύχεται να μπορεί να διερμηνεύει».

«Γι' αυτό, εκείνος που λαλεί με γλώσσα, ας προσεύχεται για να μπορεί να ερμηνεύει». Αν πρέπει να επιδεικνύετε ζήλο, αυτά τα χαρίσματα να επιθυμείτε, τα οποία οικοδομούν την Εκκλησία. Γι' αυτό προσθέτει λέγοντας: Ας προσεύχεται, για να ερμηνεύει. «Διότι, αν προσεύχομαι με γλώσσα, το πνεύμα μου προσεύχεται, αλλά ο νους μου παραμένει άκαρπος. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν;» Δηλαδή, (εννοεί) το χάρισμα που μου δόθηκε, το οποίο κινεί και τη γλώσσα. «Θα προσευχηθώ με το πνεύμα, θα προσευχηθώ όμως και με τον νου· θα ψάλω με το πνεύμα, θα ψάλω και με τον νου. Επειδή, αν ευλογείς με το πνεύμα, εκείνος που έχει τη θέση του απλού πιστού πώς θα πει το Αμήν στη δική σου ευχαριστία; Αφού δεν γνωρίζει τι λες». Σαν να ρωτάει κάποιος: Τι είναι, λοιπόν, το διδακτικό και ωφέλιμο; Και πώς πρέπει να ομιλεί κανείς; Και τι πρέπει να ζητάει από τον Θεό; Απαντά αναφέροντας το "και με το πνεύμα", δηλαδή το να προσεύχεται κανείς με το χάρισμα αλλά και με τη διάνοια, ώστε και η γλώσσα να εκφωνεί, και ο νους να μην αγνοεί τα λεγόμενα. Διότι, αν δεν γίνεται αυτό, δημιουργείται και άλλη σύγχυση. Επειδή ο λαϊκός δεν ξέρει να αποκριθεί με το Αμήν· διότι δεν γνωρίζει τι λες. «Εσύ, βεβαίως, καλά αναπέμπεις ευχαριστία, αλλά ο άλλος δεν οικοδομείται». Για να μη φανεί ότι υποτιμά υπερβολικά το χάρισμα, λέει αυτό το πράγμα· τούτο έπραξε και πιο πάνω, όταν έλεγε: Εκείνος που λαλεί μυστήριο, και στον Θεό λαλεί, και τον εαυτό του οικοδομεί. Εσύ λοιπόν, λέει, καλά αναπέμπεις ευχαριστία· διότι εκφωνείς κινούμενος από το Πνεύμα· όμως εκείνος, επειδή ούτε ακούει (κατανοεί) ούτε γνωρίζει τα λεγόμενα, απλώς στέκεται, χωρίς να λαμβάνει πολλή ωφέλεια. «