Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:18

Και ομολόγησε μεν ότι αποτελεί πνευματικό χάρισμα το να χρησιμοποιεί κανείς εβραϊκές λέξεις και να διδάσκει τον νόμο, ωστόσο, καταρρίπτοντας και τα άλλα κομπαστικά στοιχεία της γλώσσας των Ελλήνων, δήλωσε μάλλον ότι ο ίδιος μιλούσε στις δικές τους γλώσσες επειδή ήταν Εβραίος εκ γένους Εβραίων, αναθρεμμένος παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ. Αυτών των Εβραίων τα γράμματα εγκωμιάζει, θεωρώντας τα ως χαρίσματα της δωρεάς του Πνεύματος· γι' αυτό και γράφοντας στον Τιμόθεο για τα ίδια θέματα έλεγε: «από τη νεότητά σου έμαθες τα ιερά γράμματα». Επιπλέον δε, απευθυνόμενος σε όσους αντλούσαν την αφετηρία τους από τους Έλληνες ποιητές και ρήτορες, προβάλλοντας ισάξια επιχειρήματα, είπε ομοίως: «μιλώ σε γλώσσες περισσότερο από όλους σας», προκειμένου να δείξει ότι και ο ίδιος είχε αποκτήσει υπερβάλλουσα πείρα της ελληνικής παιδείας.

Διότι, λέγει, πολλοί από εμάς και αποκαλούμε ίσως και θεωρούμε τους εαυτούς μας αμαρτωλούς· η ατιμία όμως δοκίμασε την καρδιά μας· διότι, όπως ακριβώς ο μέγας Παύλος απέχει πολύ από τη φαρισαϊκή αλαζονεία, αν και γράφοντας προς εκείνους στην Κόρινθο που μιλούσαν γλώσσες λέγει: «Ευχαριστώ τον Θεό μου, διότι λαλώ γλώσσες περισσότερο από όλους σας» (διότι, για να ταπεινώσει εκείνους που υπερηφανεύονταν απέναντι σε όσους δεν κατείχαν το χάρισμα, γράφει τέτοια πράγματα αυτός που αλλού λέγει ότι είναι το απόρριμμα όλων)· όπως λοιπόν ο Παύλος, γράφοντας αυτά, απέχει πολύ από τη φαρισαϊκή αλαζονεία, έτσι είναι δυνατόν να λέγει κανείς τα λόγια του Τελώνου και να μιλά με ταπεινοφροσύνη σαν κι εκείνον, και όμως να μη δικαιωθεί όπως εκείνος· διότι στα λόγια του Τελώνου πρέπει να προστίθεται και η απομάκρυνση από τα κακά, και η διάθεση της ψυχής, και η κατάνυξη, και η υπομονή εκείνου. Επειδή και ο Δαβίδ απέδειξε με έργα ότι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του ένοχο ενώπιον του Θεού και μετανοεί, πρέπει να θεωρεί δίκαιη και υποφερτή την ύβρη και την ατιμία που δέχεται από τους άλλους· διότι, όταν μετά την αμαρτία του δεχόταν ύβρεις από τον Σεμεΐ, έλεγε προς εκείνους που ήθελαν να τον εκδικηθούν: «Αφήστε τον να με καταράται, διότι ο Κύριος του είπε να καταράται τον Δαβίδ», αποκαλώντας εντολή Εκείνου την παραχώρηση του Θεού εξαιτίας της αμαρτίας απέναντί Του· και τούτο παρότι τότε ο Δαβίδ πάλευε με μια φοβερή και μεγάλη συμφορά, καθώς μόλις είχε επαναστατήσει εναντίον του ο Αβεσσαλώμ.

Δεν είναι τέτοια η ίδια η προφητεία, οι θαυματουργικές δυνάμεις, οι αντιλήψεις, οι κυβερνήσεις, τα χαρίσματα των ιαμάτων, ο λόγος της σοφίας και της γνώσης εν Πνεύματι, η διάκριση των πνευμάτων; Και ανάμεσα στους προφητικούς και τους ιαματικούς και τους διακριτικούς, και γενικά σε όλους όσους έχουν λάβει χαρίσματα από το θείο Πνεύμα, σε καθένα από αυτά τα χαρίσματα υπάρχει ανώτερος και κατώτερος· όπως και ο Παύλος ευχαριστεί τον Θεό που ομιλεί σε γλώσσες περισσότερο από όλους, αλλά και εκείνος που έχει το κατώτερο χάρισμα, έχει δώρο του Θεού. Διότι, «να επιζητείτε» λέει πάλι ο ίδιος απόστολος «τα καλύτερα χαρίσματα», πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν και κατώτερα. Επειδή, αν και «το ένα άστρο διαφέρει από το άλλο ως προς τη δόξα», δηλαδή ως προς την αφθονία του φωτός, κανένα άστρο όμως δεν είναι χωρίς φως, τότε δεν είναι αληθινό εκείνο που έχει προτάξει ο φιλόσοφος, και από το οποίο έχει ορμήσει εδώ εναντίον των ησυχαστών, ότι δηλαδή «τα δώρα του Θεού είναι απολύτως τέλεια».

Διότι αυτός που από τη φύση του είχε μία γλώσσα, μιλούσε με ποικίλες και διαφορετικές γλώσσες μέσω της θείας χάριτος· και μπορούσε κανείς να δει έναν άνθρωπο, έναν μεν ως προς τον αριθμό, αλλά ποικιλόμορφο ως προς τα χαρίσματα, ο οποίος διέθετε διάφορα στόματα και διάφορες γλώσσες. Ας δούμε λοιπόν πώς ο Απόστολος είχε και αυτό το χάρισμα, καθώς και όλα τα άλλα. Σχετικά με αυτό λέει τα εξής: «Περισσότερο από όλους σας μιλώ γλώσσες». Είδες πώς κατέχει τα είδη των γλωσσών, και όχι μόνο τα κατέχει, αλλά μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όλους τους άλλους πιστούς; Διότι δεν είπε απλώς, ότι μόνο «έχω την ικανότητα να μιλώ γλώσσες», αλλά, «περισσότερο από όλους σας μιλώ γλώσσες». Την προφητεία δε, την οποία κατείχε, την αποδεικνύει μέσω εκείνων των λόγων, λέγοντας τα εξής: «Το δε Πνεύμα λέει ρητώς, ότι σε υστερότερους καιρούς θα ενσκήψουν δύσκολοι καιροί»· και το ότι η εξαγγελία για όσα θα συμβούν σε υστερότερους καιρούς είναι προφητεία, είναι νομίζω σε όλους φανερό. Και πάλι: «Να γνωρίζετε τούτο, ότι στους έσχατους καιρούς θα ενσκήψουν δύσκολοι καιροί»· και πάλι: «Σας λέω δε τούτο ως λόγο του Κυρίου, ότι κατά την παρουσία του εμείς που θα ζούμε και θα έχουμε απομείνει, δεν πρόκειται να προηγηθούμε από αυτούς που έχουν κοιμηθεί». Και αυτό επίσης είναι προφητεία. Είδες πώς κατέχει τα είδη των γλωσσών και την προφητεία; Θέλεις να μάθεις πώς έχει και χαρίσματα ιαμάτων; Αλλά ίσως αυτό δεν χρειάζεται καν απόδειξη από τα λόγια. όταν βλέπουμε ότι όχι μόνο οι απόστολοι, αλλά και τα ενδύματά τους έχουν χαρίσματα ιαμάτων.

Δ΄. Έπειτα, επειδή επέκρινε όσους κατείχαν αυτό το χάρισμα, θεωρώντας ότι δεν κατείχαν τίποτα το σπουδαίο, για να μη θεωρηθεί ότι τους εξευτελίζει επειδή ο ίδιος το στερούνταν, πρόσεξε τι λέει: «Ευχαριστώ τον Θεό, διότι λαλώ γλώσσες περισσότερο από όλους σας». Αυτό άλλωστε το κάνει και αλλού. Διότι, όταν πρόκειται να καταρρίψει τα πλεονεκτήματα του Ιουδαϊσμού και να αποδείξει ότι πλέον δεν αποτελούν τίποτα, πρώτα παρουσιάζει τον εαυτό του να τα κατέχει αυτά, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, και τότε τα αποκαλεί ζημία, λέγοντας τα εξής: «Αν κάποιος νομίζει ότι μπορεί να έχει πεποίθηση στη σάρκα, εγώ μπορώ περισσότερο. Περιτμήθηκα την όγδοη ημέρα, προέρχομαι από το γένος του Ισραήλ, από τη φυλή Βενιαμίν, είμαι Εβραίος από Εβραίους, ως προς τον νόμο Φαρισαίος, ως προς τον ζήλο διώκτης της Εκκλησίας, και ως προς τη δικαιοσύνη που πηγάζει από τον νόμο υπήρξα άμεμπτος».

Και τότε, όταν απέδειξε ότι υπερτερούσε έναντι όλων, λέγει: «Αλλά εκείνα που ήσαν για εμένα κέρδη, αυτά τα εθεώρησα ζημία εξαιτίας του Χριστού». Το ίδιο πράττει και εδώ, λέγοντας: «Λαλώ γλώσσες περισσότερο από όλους σας». Μην υψηλοφρονείτε, λοιπόν, ωσάν να έχετε μόνον εσείς το χάρισμα· διότι και εγώ το κατέχω, και μάλιστα περισσότερο από εσάς.

«Ευχαριστώ τον Θεό μου, που λαλώ γλώσσες περισσότερο από όλους σας· αλλά στην Εκκλησία». Για να μη φανεί ότι επικρίνει επειδή τάχα στερείται το χάρισμα, λέει αυτό. «Προτιμώ να πω πέντε λόγια με τον νου μου, ώστε να κατηχήσω και άλλους». Δηλαδή, κατανοώντας αυτά που λέω, και έχοντας την ικανότητα να τα ερμηνεύσω και σε άλλους. «Παρά μύρια λόγια σε ακατάληπτη γλώσσα». Διότι αυτό, λέει, έχει μόνο τον χαρακτήρα της επίδειξης, ενώ το άλλο προσφέρει πολλή ωφέλεια. «Αδελφοί, μη γίνεστε παιδιά στο μυαλό, αλλά στην κακία να είστε νήπια, ενώ στο μυαλό να γίνεστε τέλειοι». Διότι και τα παιδιά μένουν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στα μικρά πράγματα, ενώ για τα πάρα πολύ μεγάλα δεν αισθάνονται τόσο μεγάλο θαυμασμό.

Εάν δε ο Παύλος είχε πλουσιοπάροχα τη χάρη και στις γλώσσες, τις οποίες ούτε είχε συνηθίσει ούτε τις είχε ποτέ ακούσει, και σε αυτές δεν παραχωρούσε σε κανέναν τα πρωτεία —«ευχαριστώ τον Θεό μου», λέει, «διότι ομιλώ γλώσσες περισσότερο από όλους»— αν, λοιπόν, και στις ξένες γλώσσες κατείχε ακαταμάχητη δύναμη, επειδή η επιφοίτηση του Πνεύματος τον καθιστούσε σοφό, πώς θα ήταν λογικό να παραδεχθεί κανείς ότι αυτός παραφθείρει την ελληνική γλώσσα, η οποία ήταν τότε τόσο κοινή, και ότι σε εκείνες τις γλώσσες με τις οποίες δεν επρόκειτο να ελκύσει πολλούς στην ευσέβεια είχε την πρωτιά, ενώ σε εκείνη με την οποία θα έλκυε σχεδόν όλους τους ανθρώπους, έδινε αφορμή για γέλιο και χλεύη;