Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:27

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ'. Ότι η αγία σκηνή που προηγούνταν του λαού στην έρημο ήταν τύπος του Χριστού, και ότι η κιβωτός που βρισκόταν μέσα σε αυτήν, καθώς και η λυχνία και τα θυσιαστήρια, τόσο του θυμιάματος όσο και των ολοκαυτωμάτων, σήμαιναν τον ίδιο τον Χριστό. «Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Σίμων Πέτρος: Κύριε, σε ποιον θα πάμε; Έχεις ρήματα αιώνιας ζωής.» Μέσω ενός, αυτού που υπερείχε, μιλούν όλοι, διατηρώντας τη σύνεση που ταιριάζει απόλυτα στους αγίους, ώστε και σε αυτό να αποτελέσουν πάλι πρότυπο συνετού και αξιοθαύμαστου λογισμού για τους μεταγενέστερους· διότι έπρεπε να μιλούν στον δάσκαλο όχι όλοι αδιακρίτως, προτρέχοντας ορμητικά ο ένας του άλλου, ούτε να αρπάζουν τον λόγο χωρίς να τους αρμόζει, αλλά μάλλον να σπεύδουν σοφά να τον παραχωρούν σε εκείνους που υπερείχαν τόσο σε κρίση όσο και σε ιεραρχία. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει: «Οι προφήτες, ας μιλούν δύο ή τρεις, και με τη σειρά.» Διότι δεν αποφαινόταν ότι, επειδή είχαν τιμηθεί με τη χάρη της προφητείας, έπρεπε γι' αυτό να μιλούν άτακτα· αντίθετα, ακριβώς επειδή ήταν άγιοι, τους έδινε την εντολή να απευθύνονται στους ακροατές με μεγαλύτερη σύνεση. Επομένως, ήταν έργο αγιοπρεπούς επίγνωσης το να αφήνουν να απαντά εκ μέρους όλων μόνο εκείνος που είχε το προβάδισμα στην ιεραρχία. «Σε ποιον λοιπόν θα πάμε;», λέει, αντί του: Ποιος θα μας μυσταγωγήσει σε παρόμοια πράγματα; Ή, σε ποιον θα προσελθούμε και θα βρούμε το καλύτερο;

Εάν κάποιος ομιλεί σε γλώσσα, ας ομιλούν δύο ή το πολύ τρεις, και με τη σειρά, και ένας ας διερμηνεύει. Εάν όμως δεν υπάρχει διερμηνευτής, ας σιωπά μέσα στην εκκλησία, και ας ομιλεί στον εαυτό του και στον Θεό. Τι λέγεις; Πες μου· αφού είπες τόσα περί γλωσσών, ότι είναι κάτι ανώφελο, ότι είναι περιττό, εάν δεν υπάρχει διερμηνέας, παραγγέλλεις πάλι να ομιλούν σε γλώσσες; Δεν το παραγγέλλω, λέγει, αλλά ούτε και το εμποδίζω· όπως όταν λέγει: «Εάν κάποιος από τους απίστους σας καλεί σε γεύμα και θέλετε να πάτε», δεν το λέγει νομοθετώντας το να πάτε, αλλά μη εμποδίζοντάς το· έτσι και εδώ [αναφέρει]: «Ας ομιλεί στον εαυτό του και στον Θεό». Εάν δεν αντέχει να σιωπά, λέγει, αλλά είναι τόσο φιλόδοξος και κενόδοξος, ας μιλάει από μέσα του. Ώστε, ακριβώς με το να του το επιτρέψει με αυτόν τον τρόπο, τον εμπόδισε, προκαλώντας του ντροπή.

Επομένως, οι γλώσσες χρησιμεύουν ως σημείο όχι για τους πιστούς, αλλά για τους απίστους· αντίθετα η προφητεία δεν είναι για τους απίστους, αλλά για τους πιστούς. Εάν λοιπόν συγκεντρωθεί ολόκληρη η Εκκλησία στον ίδιο τόπο και όλοι μιλούν με γλώσσες, και εισέλθουν αμύητοι ή άπιστοι, δεν θα πουν ότι παραφρονείτε; Εάν όμως όλοι προφητεύουν και εισέλθει κάποιος άπιστος ή αμύητος, ελέγχεται από όλους, ανακρίνεται από όλους· και έτσι τα κρυφά της καρδιάς του γίνονται φανερά, και έτσι, πέφτοντας με το πρόσωπο στη γη, θα προσκυνήσει τον Θεό, διακηρύσσοντας ότι ο Θεός είναι όντως ανάμεσά σας. Τι πρέπει να γίνεται λοιπόν, αδελφοί; Όταν συγκεντρώνεστε, καθένας από εσάς έχει ψαλμό, έχει διδαχή, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία. Όλα ας γίνονται προς οικοδομή. Εάν κάποιος μιλάει με γλώσσα, ας μιλούν δύο ή το πολύ τρεις, και με τη σειρά, και ένας ας διερμηνεύει.