Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ'. Ότι η αγία σκηνή που προηγούνταν του λαού στην έρημο ήταν τύπος του Χριστού, και ότι η κιβωτός που βρισκόταν μέσα σε αυτήν, καθώς και η λυχνία και τα θυσιαστήρια, τόσο του θυμιάματος όσο και των ολοκαυτωμάτων, σήμαιναν τον ίδιο τον Χριστό. «Αποκρίθηκε σε αυτόν ο Σίμων Πέτρος: Κύριε, σε ποιον θα πάμε; Έχεις ρήματα αιώνιας ζωής.» Μέσω ενός, αυτού που υπερείχε, μιλούν όλοι, διατηρώντας τη σύνεση που ταιριάζει απόλυτα στους αγίους, ώστε και σε αυτό να αποτελέσουν πάλι πρότυπο συνετού και αξιοθαύμαστου λογισμού για τους μεταγενέστερους· διότι έπρεπε να μιλούν στον δάσκαλο όχι όλοι αδιακρίτως, προτρέχοντας ορμητικά ο ένας του άλλου, ούτε να αρπάζουν τον λόγο χωρίς να τους αρμόζει, αλλά μάλλον να σπεύδουν σοφά να τον παραχωρούν σε εκείνους που υπερείχαν τόσο σε κρίση όσο και σε ιεραρχία. Γι' αυτό και ο Παύλος λέει: «Οι προφήτες, ας μιλούν δύο ή τρεις, και με τη σειρά.» Διότι δεν αποφαινόταν ότι, επειδή είχαν τιμηθεί με τη χάρη της προφητείας, έπρεπε γι' αυτό να μιλούν άτακτα· αντίθετα, ακριβώς επειδή ήταν άγιοι, τους έδινε την εντολή να απευθύνονται στους ακροατές με μεγαλύτερη σύνεση. Επομένως, ήταν έργο αγιοπρεπούς επίγνωσης το να αφήνουν να απαντά εκ μέρους όλων μόνο εκείνος που είχε το προβάδισμα στην ιεραρχία. «Σε ποιον λοιπόν θα πάμε;», λέει, αντί του: Ποιος θα μας μυσταγωγήσει σε παρόμοια πράγματα; Ή, σε ποιον θα προσελθούμε και θα βρούμε το καλύτερο;

Εάν κάποιος ομιλεί σε γλώσσα, ας ομιλούν δύο ή το πολύ τρεις, και με τη σειρά, και ένας ας διερμηνεύει. Εάν όμως δεν υπάρχει διερμηνευτής, ας σιωπά μέσα στην εκκλησία, και ας ομιλεί στον εαυτό του και στον Θεό. Τι λέγεις; Πες μου· αφού είπες τόσα περί γλωσσών, ότι είναι κάτι ανώφελο, ότι είναι περιττό, εάν δεν υπάρχει διερμηνέας, παραγγέλλεις πάλι να ομιλούν σε γλώσσες; Δεν το παραγγέλλω, λέγει, αλλά ούτε και το εμποδίζω· όπως όταν λέγει: «Εάν κάποιος από τους απίστους σας καλεί σε γεύμα και θέλετε να πάτε», δεν το λέγει νομοθετώντας το να πάτε, αλλά μη εμποδίζοντάς το· έτσι και εδώ [αναφέρει]: «Ας ομιλεί στον εαυτό του και στον Θεό». Εάν δεν αντέχει να σιωπά, λέγει, αλλά είναι τόσο φιλόδοξος και κενόδοξος, ας μιλάει από μέσα του. Ώστε, ακριβώς με το να του το επιτρέψει με αυτόν τον τρόπο, τον εμπόδισε, προκαλώντας του ντροπή.

«Από τους προφήτες ας μιλούν δύο ή τρεις, και οι άλλοι ας διακρίνουν». Πουθενά δεν πρόσθεσε το «το πολύ», όπως έπραξε στην περίπτωση των γλωσσών. Και γιατί το λέει αυτό; Μήπως δεν παρουσιάζει την προφητεία ως αυτάρκη, εφόσον αναθέτει την κρίση σε άλλους; Αντιθέτως, είναι απολύτως αυτάρκης· διότι δεν του έκλεισε το στόμα όπως σε εκείνον, όταν δεν υπήρχε διερμηνευτής. Ούτε είπε για τούτον, όπως για εκείνον «Εάν δεν υπάρχει διερμηνευτής ας σιωπά», ότι «Εάν δεν υπάρχει αυτός που θα διακρίνει, ας μην προφητεύει», αλλά απλώς εξασφάλισε τον ακροατή. Διότι το είπε αυτό για την πλήρη διασφάλιση όσων ακούν, ώστε να μην παρεισφρήσει ανάμεσά τους κάποιος μάντης. Διότι αυτό ακριβώς παρήγγειλε να προσέχουν και από την αρχή, όταν εισήγαγε τη διάκριση μεταξύ μαντείας και προφητείας, και τώρα παραγγέλλει να διακρίνουν και να εξετάζουν το ίδιο πράγμα, ώστε να μην παρεισφρήσει κάτι διαβολικό. «Εάν όμως γίνει αποκάλυψη σε κάποιον άλλον που κάθεται, ο πρώτος ας σιωπά. Διότι μπορείτε όλοι να προφητεύετε καθένας με τη σειρά του, ώστε όλοι να μαθαίνουν και όλοι να παρακαλούνται». Τι άραγε σημαίνει αυτός ο λόγος;

«Εάν όμως δεν υπάρχει διερμηνευτής, ας σιωπά μέσα στην εκκλησία· ας μιλάει στον εαυτό του και στον Θεό. Από τους προφήτες ας μιλούν δύο ή τρεις, και οι υπόλοιποι ας διακρίνουν· εάν όμως δοθεί αποκάλυψη σε κάποιον άλλον που κάθεται.» Δηλαδή προκαλεί έκπληξη, και δεν γίνεται τόσο για κατήχηση. «Ο πρώτος ας σιωπά.» Διότι δεν έπρεπε, εφόσον αυτός κινήθηκε προς προφητεία, να συνεχίζει να μιλάει εκείνος. «Διότι μπορείτε καθένας με τη σειρά του να προφητεύετε όλοι, ώστε όλοι να μαθαίνουν και όλοι να παρηγορούνται.» Αυτό το λέει παρηγορώντας εκείνον που αναγκάστηκε να σιωπήσει. «Και τα πνεύματα των προφητών υποτάσσονται στους προφήτες». Για να μην είναι κανείς φιλόνικος ή φθονερός, δείχνει ότι το ίδιο το χάρισμα υποτάσσεται. Διότι με τη λέξη «πνεύμα» εδώ εννοεί την ενέργεια· εάν λοιπόν το πνεύμα υποτάσσεται, πολύ περισσότερο πρέπει να υποτάσσεσαι εσύ. «Διότι ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης, όπως διατάσσω σε όλες τις Εκκλησίες των αγίων.» Δείχνει ότι αυτό είναι αρεστό και στον Θεό, ώστε εκείνος που αντιτάσσεται, φέροντας το κρίμα, να μη φιλονικεί. «Οι γυναίκες ας σιωπούν μέσα στις Εκκλησίες. Διότι δεν τους επιτρέπεται να μιλούν, αλλά ας υποτάσσονται, καθώς λέει και ο νόμος. Και αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν τους δικούς τους άνδρες στο σπίτι.»