Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:3

Διότι κανείς δεν ακούει, λέει· επειδή, αν έχει δοθεί τυχόν σε κάποιον από τους μαθητές η ικανότητα να μπορεί να μιλά στη γλώσσα των Μήδων, και σε κάποιον άλλον πάλι σε αυτή των Ελαμιτών, και έπειτα αυτοί για τους οποίους γίνεται ο λόγος μιλούσαν στις συναγωγές των Ιουδαίων ή στα πλήθη των Ελλήνων, ποιος θα τους άκουγε ή ποιο θα ήταν το όφελος των λόγων; Διότι κανείς δεν θα κατανοήσει, παρά μόνο ο παντογνώστης Θεός· διότι με το πνεύμα, λέει, λαλεί μυστήρια. Παρατήρησε δε πώς αυτός που λαλεί στον Θεό, λαλεί με το πνεύμα· άρα λοιπόν το Πνεύμα είναι Θεός. Επομένως, εκείνος που λαλεί σε άγνωστη γλώσσα λαλεί μάλλον στον Θεό, λέει, και όχι στους ανθρώπους· ενώ εκείνος που προφητεύει λαλεί στους ανθρώπους για οικοδομή, παράκληση και παρηγοριά. Κατανοώντας, λοιπόν, ότι το να προφητεύει κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις σημαίνει να ερμηνεύει τα λόγια των προφητών, μέσα από τα οποία επιβεβαιώνεται ο λόγος της παρακλήσεως και καθοδηγείται ο νους των μυσταγωγουμένων στην εν Χριστώ αλήθεια, αποδεικνύει εκ των προτέρων και με άλλον τρόπο ότι το να ερμηνεύει τα λόγια των προφητών είναι ασυγκρίτως ανώτερο από το να λαλεί σε γλώσσες· διότι αυτός που λαλεί σε γλώσσα οικοδομεί τον εαυτό του, λέει, επειδή μόνον αυτός καταλαβαίνει, και κανένας απολύτως άλλος· ενώ εκείνος που χρησιμοποιεί ως μαρτυρία τις φωνές και τις προρρήσεις των αγίων προφητών, οικοδομεί την εκκλησία.

Διότι εκείνος που λαλεί με ξένες γλώσσες δεν μιλάει σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό· διότι κανείς δεν τον κατανοεί, αλλά μέσω του Πνεύματος λαλεί μυστήρια. Αντιθέτως, εκείνος που προφητεύει, μιλάει στους ανθρώπους για οικοδομή, παράκληση και παρηγοριά. Εδώ, λοιπόν, κάνει σύγκριση των χαρισμάτων, και υποβιβάζει το χάρισμα των γλωσσών, δείχνοντας ότι ούτε εντελώς άχρηστο είναι, ούτε υπερβολικά ωφέλιμο από μόνο του. Διότι, πράγματι, για το χάρισμα αυτό υπερηφανεύονταν πάρα πολύ, επειδή θεωρούνταν ότι είναι μεγάλο. Θεωρούνταν δε μεγάλο, επειδή αυτό έλαβαν πρώτοι οι απόστολοι, και μάλιστα με τόση επισημότητα. Όμως, δεν ήταν γι' αυτόν τον λόγο προτιμότερο από τα άλλα. Για ποιον λόγο, λοιπόν, το έλαβαν αυτό οι απόστολοι πριν από τα άλλα; Επειδή επρόκειτο να περιοδεύσουν παντού. Και όπως ακριβώς την εποχή της κατασκευής του πύργου της Βαβέλ η μία γλώσσα διαιρέθηκε σε πολλές, έτσι τότε πολλές γλώσσες έρχονταν συχνά σε έναν άνθρωπο, και ο ίδιος συζητούσε και στη γλώσσα των Περσών και των Ρωμαίων και των Ινδών και σε πολλές άλλες γλώσσες, καθώς το Πνεύμα ηχούσε μέσα του και του τις υπαγόρευε. Και το χάρισμα ονομαζόταν χάρισμα γλωσσών, επειδή μπορούσε κανείς να μιλάει συγχρόνως πολλές γλώσσες. Πρόσεξε, λοιπόν, πώς το υποβιβάζει και ταυτόχρονα το εξυψώνει. Με το να πει, δηλαδή: «Εκείνος που λαλεί με ξένες γλώσσες δεν μιλάει σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό· διότι κανείς δεν τον ακούει και δεν τον κατανοεί», το υποβίβασε, δείχνοντας ότι η χρησιμότητά του δεν είναι μεγάλη. Αλλά με το να προσθέσει ότι «με το Πνεύμα λαλεί μυστήρια», το εξύψωσε και πάλι, για να μη φανεί ότι είναι περιττό, άχρηστο και ότι δόθηκε μάταια.

Εκείνος όμως που προφητεύει, μιλά στους ανθρώπους προς οικοδομή, παράκληση και παραμυθία.

Είδες από πού αποδεικνύει την εξαιρετική αξία αυτού του χαρίσματος, από το κοινό συμφέρον, και πώς παντού προτιμά αυτό που γίνεται προς ωφέλεια των πολλών; Διότι, πες μου, εκείνοι δεν μιλούν σε ανθρώπους; Αλλά δεν προσφέρουν τέτοια οικοδομή και παράκληση και παραμυθία.

Η αγάπη τότε εξυψώνεται πολύ και γίνεται πιο σφοδρή. ΚΕΦΑΛ. ΙΔ΄. «Να επιδιώκετε την αγάπη.» Διότι έχουμε απόλυτη ανάγκη να τρέξουμε προς αυτήν. «Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά χαρίσματα, και περισσότερο το να προφητεύετε.» Για να μη νομίσει κανείς ότι γι' αυτόν τον λόγο εισήγαγε τον λόγο περί αγάπης, για να σβήσει τα χαρίσματα, γι' αυτό πρόσθεσε, λέγοντας: Να επιθυμείτε με ζήλο τα πνευματικά. Κάνει λοιπόν σύγκριση των χαρισμάτων και υποβιβάζει το χάρισμα των γλωσσών, δείχνοντας ότι από μόνο του ούτε εντελώς άχρηστο είναι, ούτε όμως και πάρα πολύ ωφέλιμο. «Διότι εκείνος που μιλάει με γλώσσες, δεν μιλάει σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό· επειδή κανείς δεν τον καταλαβαίνει, αλλά με το πνεύμα λέει μυστήρια. Εκείνος όμως που προφητεύει, απευθύνει στους ανθρώπους λόγια οικοδομής, παρακλήσεως και παρηγοριάς. Εκείνος που μιλάει με γλώσσες, οικοδομεί τον εαυτό του· ενώ εκείνος που προφητεύει, οικοδομεί την Εκκλησία.» Το να μιλάει κανείς στον Θεό, το παρουσιάζει ως κάτι σπουδαίο, αλλά το να μην οικοδομείται η Εκκλησία, ως κάτι μικρό. Διότι αυτό επιδιώκει παντού, την οικοδομή των πολλών. «Θέλω δε όλοι σας να μιλάτε με γλώσσες, αλλά περισσότερο να προφητεύετε. Διότι ανώτερος είναι εκείνος που προφητεύει, παρά εκείνος που μιλάει με γλώσσες.» Για να μη νομίσουν ότι από φθόνο προς αυτούς υποβιβάζει τις γλώσσες, διορθώνοντας την υποψία τους, λέει αυτό: «Εκτός εάν τα διερμηνεύει, ώστε η Εκκλησία να λάβει οικοδομή.»

πθʹ. Εκείνος που, από ζήλο για τα πνευματικά χαρίσματα, επιδίωξε την αγάπη και την κατέκτησε, δεν αρκείται στο να μιλά μόνο στον εαυτό του μέσω της προσευχής και της ανάγνωσης για δική του οικοδομή· διότι αυτός που μιλά με τη γλώσσα μόνο στον Θεό μέσω προσευχής και ψαλμωδίας, οικοδομεί τον εαυτό του, όπως λέει ο Παύλος· αλλά, σύμφωνα με αυτόν, επιθυμεί διακαώς και να προφητεύει, για την οικοδομή της Εκκλησίας του Θεού, δηλαδή να διδάσκει στον πλησίον την εφαρμογή των εντολών του Θεού, και πώς πρέπει να σπεύδει για να ευαρεστήσει τον Θεό. Διότι, σε τι θα μπορούσε να ωφελήσει κάποιους αυτός που μιλά μόνο στον εαυτό του και στον Θεό, ως προεστώς διαρκώς μέσω προσευχής και ψαλμωδίας, εάν δεν μιλήσει και στους υποτακτικούς του, είτε με αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος, είτε με γνώση των μυστηρίων του Θεού, είτε με το προορατικό χάρισμα της προφητείας, είτε με διδασκαλία του λόγου της σοφίας του Θεού; Διότι ποιος από τους υποτακτικούς θα προετοιμαστεί για τον πόλεμο εναντίον των παθών και των δαιμόνων, εάν δεν δώσει σαφή και κατανοητό λόγο διδασκαλίας εγγράφως, ή και διά ζώσης φωνής; Όντως, εάν ο ποιμένας δεν επιδιώκει την οικοδομή του ποιμνίου του, ώστε να περισσεύει στον λόγο της διδασκαλίας και στη γνώση του Πνεύματος, δεν είναι ζηλωτής των χαρισμάτων του Θεού. Διότι με το να προσεύχεται και να ψάλλει μόνο με τη γλώσσα πολλά στο πνεύμα, δηλαδή προσευχόμενος με την ψυχή του, οικοδομεί τον εαυτό του, όμως ο νους του μένει άκαρπος, αν δεν προφητεύει με τον λόγο της διδασκαλίας και δεν οικοδομεί την Εκκλησία του Θεού.