Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:9

Εάν δε από τα άψυχα απαιτούμε τόση σαφήνεια και αρμονία και διάκριση, και σε εκείνους τους άσημους φθόγγους καταβάλλουμε προσπάθεια και επιμένουμε να τους προσδώσουμε πολλή σημασία, πολύ περισσότερο στους έμψυχους και λογικούς ανθρώπους, και στα πνευματικά χαρίσματα, πρέπει να επιδιώκουμε το σαφές. Διότι, «εάν η σάλπιγγα δώσει ασαφή ήχο, ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο;». Επειδή από τα περιττά οδηγεί τον λόγο στα πιο αναγκαία και χρήσιμα, και λέει ότι αυτό θα μπορούσε κανείς να το δει να συμβαίνει όχι μόνο στην κιθάρα, αλλά και στη σάλπιγγα. Διότι και εκεί υπάρχουν ρυθμοί, οι οποίοι φανερώνουν άλλοτε πολεμικό ήχο, και άλλοτε όχι τέτοιον· και άλλοτε μεν καλεί σε παράταξη μάχης, ενώ άλλοτε ανακαλεί το στράτευμα· και αν κάποιος δεν το γνωρίζει αυτό, ο κίνδυνος είναι έσχατος. Δηλώνοντας λοιπόν ακριβώς αυτό και φανερώνοντας τη βλάβη, λέει: «Ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο;». Ώστε, αν δεν διαθέτει αυτό το στοιχείο, έχασε κάθε αξία. «Και τι σχέση έχουν αυτά με εμάς;» λέει. Με εσάς μάλιστα σχετίζονται κατεξοχήν, γι' αυτό και προσθέτει: «Έτσι κι εσείς, εάν δεν δώσετε με τη γλώσσα σας σαφή λόγο, πώς θα γίνει γνωστό αυτό που λέγεται; Διότι θα μιλάτε στον αέρα». Δηλαδή, δεν θα εκφέρετε λόγο σε κανέναν, σε κανέναν δεν θα μιλάτε. Και παντού καταδεικνύει το ανώφελο της υπόθεσης. «Και αν είναι ανώφελο, για ποιο λόγο δόθηκε;» λέει.

«Διότι, εάν η σάλπιγγα δώσει ασαφή ήχο, ποιος θα ετοιμαστεί για πόλεμο; Έτσι κι εσείς μέσω της γλώσσας». Τι να πω, λέει, ότι στην περίπτωσή σας το πράγμα είναι ανώφελο; Αυτό θα μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς και στα άψυχα πράγματα, και στην κιθάρα και στη σάλπιγγα. «Εάν δεν αρθρώσετε λόγο ευδιάκριτο, πώς θα γίνει κατανοητό αυτό που λέγεται;». Αντί να πει: Εάν δεν διερμηνεύετε. «Διότι θα είστε σαν να μιλάτε στον αέρα». Δηλαδή, δεν θα απευθύνετε τον λόγο σε κανέναν, δεν θα μιλάτε σε κανέναν. «Υπάρχουν, ίσως, τόσα είδη γλωσσών στον κόσμο, και κανένα δεν στερείται σημασίας. Εάν, λοιπόν, δεν γνωρίζω τη δύναμη της γλώσσας, θα είμαι βάρβαρος για εκείνον που μιλάει, και αυτός που μιλάει θα είναι βάρβαρος για μένα· έτσι κι εσείς». Δηλαδή, υπάρχουν τόσες πολλές γλώσσες, τόσες πολλές φωνές: Σκυθών, Θρακών, Ρωμαίων, Περσών, Μαύρων, Ινδών, Αιγυπτίων και χιλιάδων άλλων εθνών. «Επειδή, λοιπόν, είστε ζηλωτές των πνευματικών χαρισμάτων για την οικοδομή της Εκκλησίας, να ζητάτε να περισσεύετε».

πθʹ. Εκείνος που, από ζήλο για τα πνευματικά χαρίσματα, επιδίωξε την αγάπη και την κατέκτησε, δεν αρκείται στο να μιλά μόνο στον εαυτό του μέσω της προσευχής και της ανάγνωσης για δική του οικοδομή· διότι αυτός που μιλά με τη γλώσσα μόνο στον Θεό μέσω προσευχής και ψαλμωδίας, οικοδομεί τον εαυτό του, όπως λέει ο Παύλος· αλλά, σύμφωνα με αυτόν, επιθυμεί διακαώς και να προφητεύει, για την οικοδομή της Εκκλησίας του Θεού, δηλαδή να διδάσκει στον πλησίον την εφαρμογή των εντολών του Θεού, και πώς πρέπει να σπεύδει για να ευαρεστήσει τον Θεό. Διότι, σε τι θα μπορούσε να ωφελήσει κάποιους αυτός που μιλά μόνο στον εαυτό του και στον Θεό, ως προεστώς διαρκώς μέσω προσευχής και ψαλμωδίας, εάν δεν μιλήσει και στους υποτακτικούς του, είτε με αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος, είτε με γνώση των μυστηρίων του Θεού, είτε με το προορατικό χάρισμα της προφητείας, είτε με διδασκαλία του λόγου της σοφίας του Θεού; Διότι ποιος από τους υποτακτικούς θα προετοιμαστεί για τον πόλεμο εναντίον των παθών και των δαιμόνων, εάν δεν δώσει σαφή και κατανοητό λόγο διδασκαλίας εγγράφως, ή και διά ζώσης φωνής; Όντως, εάν ο ποιμένας δεν επιδιώκει την οικοδομή του ποιμνίου του, ώστε να περισσεύει στον λόγο της διδασκαλίας και στη γνώση του Πνεύματος, δεν είναι ζηλωτής των χαρισμάτων του Θεού. Διότι με το να προσεύχεται και να ψάλλει μόνο με τη γλώσσα πολλά στο πνεύμα, δηλαδή προσευχόμενος με την ψυχή του, οικοδομεί τον εαυτό του, όμως ο νους του μένει άκαρπος, αν δεν προφητεύει με τον λόγο της διδασκαλίας και δεν οικοδομεί την Εκκλησία του Θεού.

Αλλά τι κερδίζουμε εμείς από εκείνες τις φωνές, εφόσον δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από αυτές; Διότι, εάν δεν γνωρίζω τι σημαίνει η φωνή, θα είμαι εγώ σε εκείνον και εκείνος σε εμένα 〈βάρβαρος.〉 Αν όμως το εκλάβουμε όπως ειπώθηκε αργότερα, θα εκλάβουμε το άφωνο αντί του ακατανόητου, και το νόημα είναι το εξής: υπάρχουν πολλά είδη φωνών (γλωσσών) στον κόσμο, και κανένα από αυτά δεν είναι ακατανόητο και άγνωστο σε αυτούς που μιλούν την ίδια γλώσσα. Πώς λοιπόν εσείς 〈μιλώντας στον αέρα〉 και εκφέροντας λόγια ακατανόητα στους ομογενείς σας, υπερηφανεύεστε σαν να έχετε κατορθώσει κάτι μεγάλο; Αλλά δεν φροντίζετε μάλλον και δεν μεριμνάτε, ώστε, αποκτώντας επιπλέον την ικανότητα να διερμηνεύετε τις γλώσσες, να χρησιμοποιείτε το χάρισμα για την κοινή ωφέλεια; Διότι εκείνος που μιλάει μόνο σε ξένες γλώσσες, εφόσον η φωνή του είναι ακατανόητη και άγνωστη στον ακροατή, αντί να ωφελεί θα είναι γι' αυτόν βάρβαρος, και ο ακροατής ομοίως θα θεωρηθεί βάρβαρος γι' αυτόν που μιλάει. Και ποιο είναι το κέρδος εδώ; 1 Κορ. 14,12—18 〈Έτσι και εσείς,〉 αντί του «για τον λόγο αυτό και εσείς». Για ποιο λόγο; Για να μην είστε βάρβαροι μεταξύ σας. Γι' αυτό λοιπόν και εσείς, επειδή επιθυμείτε τα πνευματικά χαρίσματα, αγωνιστείτε να αποκτήσετε εκείνα, μέσω των οποίων θα επιτευχθεί η ωφέλεια και η οικοδομή της εκκλησίας.