Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:18

Επομένως, παραμένουμε ένοχοι για τα αρχαία παραπτώματα και έχουμε την αμαρτία ανεξάλειπτη· μάταια λοιπόν ο θεσπέσιος μελωδός είπε: «Ευδόκησας, Κύριε, τη γη σου, συγχώρησες τις ανομίες του λαού σου, σκέπασες όλες τις αμαρτίες τους»· και πάλι: «Μακάριοι είναι εκείνοι των οποίων συγχωρέθηκαν οι ανομίες, και των οποίων σκεπάστηκαν οι αμαρτίες· μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν θα λογαριάσει αμαρτία»· αν και ο μακάριος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή λέει ότι αυτός ο μακαρισμός επεκτείνεται τόσο στους περιτμημένους όσο και σε αυτούς που προέρχονται από τα έθνη· διότι έχουμε δικαιωθεί εν Χριστώ, «Ο οποίος παραδόθηκε για τα παραπτώματά μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας». <Άρα και αυτοί που κοιμήθηκαν εν Χριστώ χάθηκαν.> Διότι, όπως φαίνεται, έχουν απατηθεί και χωρίς ανταμοιβή έδωσαν τη ζωή τους για Αυτόν, εάν βέβαια ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί. Εάν η ελπίδα των αγίων δεν είναι γεμάτη αθανασία, εάν δεν προσδοκούν να συμβασιλεύσουν με Αυτόν, έχουν ίσως χαθεί, και υπομένοντας ακόμη και τον θάνατο για κανένα χρήσιμο σκοπό, υφίστανται τη ζημία των κόπων τους. Μακριά από μια τόσο φοβερή άγνοια! «Διότι θα αναστηθούν οι νεκροί, και θα εγερθούν όσοι βρίσκονται στα μνημεία», σύμφωνα με τη φωνή του προφήτη, και ο διανομέας των στεφάνων ζυγίζει για τον καθένα ό,τι του ταιριάζει περισσότερο, και οπωσδήποτε θα επιβάλει την κόλαση στους ασεβείς· διότι είναι Κριτής των πάντων ως Θεός. <Αλλά τώρα ο Χριστός έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, έγινε απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί κ.λπ.>

Ότι δε ανασταίνονται και τα σώματά μας, λέγει: Αλήθεια σας λέω, ότι έρχεται η ώρα κατά την οποία όλοι όσοι βρίσκονται στα μνημεία θα ακούσουν τη φωνή του Υιού του Θεού, και όσοι την ακούσουν θα ζήσουν. Και ο απόστολος λέει: Διότι πρέπει αυτό το φθαρτό να ντυθεί την αφθαρσία, και αυτό το θνητό να ντυθεί την αθανασία. Και για το ότι πρέπει να ζούμε με σωφροσύνη και δικαιοσύνη, πάλι λέγει: Μην πλανάσθε· ούτε μοιχοί ούτε θηλυπρεπείς ούτε αρσενοκοίτες ούτε πόρνοι ούτε λοίδοροι ούτε μέθυσοι ούτε κλέφτες μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, και: Εάν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί· κενό είναι άρα το κήρυγμά μας, κενή είναι και η πίστη μας· βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας· άρα και όσοι κοιμήθηκαν εν Χριστώ χάθηκαν. Εάν έχουμε ελπίσει στον Χριστό μόνο για τούτη τη ζωή, είμαστε οι πιο ελεεινοί από όλους τους ανθρώπους. Εάν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, ας φάμε και ας πιούμε, διότι αύριο πεθαίνουμε. Έχοντας δε τέτοια διάθεση, σε τι θα διαφέρουμε από τα γαϊδούρια και τα σκυλιά, τα οποία, μη φροντίζοντας καθόλου για το μέλλον, έχουν όρεξη μόνο για το φαγητό και για όσα ακολουθούν μετά το φαγητό; Διότι δεν κυβερνώνται από τον νου που κινεί από μέσα.

Εξάλλου, και ο θάνατος παραμένει αθάνατος, εάν δεν αναστήθηκε. Διότι, εάν και ο ίδιος κρατήθηκε από τον θάνατο και δεν έλυσε τις ωδίνες του, πώς απάλλαξε όλους τους άλλους, εφόσον ο ίδιος εξακολουθούσε να κρατείται; Γι' αυτό και προσθέτει: «Άρα και εκείνοι που κοιμήθηκαν εν Χριστώ απωλέσθησαν». Και τι να πω για εσάς, λέγει, όταν μάλιστα και όλοι εκείνοι έχουν χαθεί, αυτοί που διένυσαν όλο τον δρόμο και δεν υπόκεινται πλέον στην αβεβαιότητα του μέλλοντος; Το δε «εν Χριστώ», σημαίνει είτε εν τη πίστει, είτε εκείνους που πέθαναν για χάρη του, οι οποίοι υπέμειναν πολλούς κινδύνους, πολλές ταλαιπωρίες, και οι οποίοι βάδισαν διά της στενής οδού. Πού είναι τώρα τα πονηρά στόματα των Μανιχαίων, που ισχυρίζονται ότι εδώ ομιλεί περί αναστάσεως εννοώντας την απαλλαγή από την αμαρτία; Διότι αυτοί οι πυκνοί, συνεχείς και αντιστρέφοντες συλλογισμοί δεν φανερώνουν τίποτε από όσα ισχυρίζονται εκείνοι, αλλά αυτό ακριβώς που λέμε εμείς. Διότι, βεβαίως, ανάσταση λέγεται η έγερση εκείνου που έχει πέσει.

Διότι, όπως ακριβώς είναι εύκολο σε εμάς να ξυπνήσουμε και να εγείρουμε αυτόν που κοιμάται, έτσι εύκολο είναι και στον κοινό Δεσπότη όλων μας το να αναστήσει. Και επειδή ήταν καινοφανές και παράδοξο αυτό που ειπώθηκε από Αυτόν, ούτε οι μαθητές κατανόησαν τα λεγόμενα, μέχρις ότου, συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία τους, το διατύπωσε πιο ξεκάθαρα. Αλλά και ο διδάσκαλος της οικουμένης, ο μακάριος Παύλος, γράφοντας προς τους Θεσσαλονικείς λέει: «Δεν θέλω να αγνοείτε περί των κεκοιμημένων, για να μη λυπάστε, όπως και οι υπόλοιποι που δεν έχουν ελπίδα». Και πάλι αλλού: «Άρα όσοι κοιμήθηκαν εν Χριστώ, χάθηκαν». Και πάλι: «Εμείς οι ζώντες, οι οποίοι απομένουμε, δεν θα προηγηθούμε των κεκοιμημένων». Και αλλού πάλι: «Διότι, εάν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός θα φέρει μαζί Του τους κεκοιμημένους».

Εάν όμως δεν αναστήθηκε, ούτε σφαγιάστηκε, ούτε η αμαρτία καταλύθηκε. Εάν όμως δεν καταλύθηκε, βρίσκεστε μέσα σε αυτήν. Εάν όμως βρίσκεστε μέσα σε αυτήν, μάταια κήρυξα, μάταια και πιστέψατε ότι απαλλαχθήκατε. Άλλωστε, και ο θάνατος παραμένει αθάνατος, εάν δεν αναστήθηκε. «Άρα και εκείνοι που κοιμήθηκαν εν Χριστώ χάθηκαν». Εννοεί αυτούς που μαρτύρησαν για αυτόν. «Εάν σε αυτήν τη ζωή μόνο έχουμε ελπίσει στον Χριστό, είμαστε οι πιο ελεεινοί από όλους τους ανθρώπους». Διότι, εάν δεν ανασταίνεται το σώμα, η ψυχή παραμένει αστεφάνωτη. Εάν όμως συμβεί αυτό, δεν απολαμβάνουμε κανένα αγαθό. Εάν δε δεν απολαμβάνουμε κανένα, τα των αμοιβών περιορίζονται στο παρόν.

Και επειδή κάποιοι εξαπατούσαν πολλούς υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει ανάσταση, ο μακάριος Παύλος φέρνει στο προσκήνιο την ανάσταση του Χριστού και εξηγεί με σαφήνεια τα περί αυτής με πάρα πολύ θάρρος. Και αφού ανέπτυξε πάρα πολλά σχετικά με αυτήν, είπε τα εξής: «Αν όμως κηρύσσεται», λέει, «ότι έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, πώς λένε μερικοί ανάμεσά σας ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών; Αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. Και αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε είναι κενό και το κήρυγμά μας, αποδεικνυόμαστε δε και ψευδομάρτυρες του Θεού, διότι μαρτυρήσαμε για τον Θεό ότι ανέστησε τον Χριστό, τον οποίο δεν ανέστησε, εάν πράγματι οι νεκροί δεν ανασταίνονται. Διότι, αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. Και αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, η πίστη σας είναι μάταιη, βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας, επομένως και εκείνοι που κοιμήθηκαν πιστεύοντας στον Χριστό χάθηκαν. Αν έχουμε ελπίσει στον Χριστό μόνο για τούτη τη ζωή, είμαστε οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους».

Δεν είναι μόνο κενή, αλλά και μάταιη η πίστη σας, ως ατελέσφορη και ανωφελής, και βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας· άρα, και εκείνοι που κοιμήθηκαν εν Χριστώ χάθηκαν, και εμείς που ακόμη ζούμε θα ήμασταν οι πιο αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι περνάμε την παρούσα ζωή μέσα σε έσχατα δεινά.

Αφού απέδειξε ως παράλογα βάσει υποθέσεως αυτά και τόσα άλλα τα οποία ακολουθούν την άρνηση της αναστάσεως, στη συνέχεια θεμελιώνει ευθέως την ύπαρξη της αναστάσεως και λέει: «Ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών». Αυτό το λαμβάνει ως ομολογημένο, εφόσον συνάγεται από τα προλεχθέντα: Διότι, εάν το κήρυγμά μας δεν είναι κενό, αλλά γεμάτο από χάρη και αλήθεια· εάν η πίστη μας δεν είναι κενή και μάταιη, αλλά βεβαία και ασφαλής, και αποβλέπει στον έσχατο σκοπό, παρέχοντας όχι μόνο την άφεση των αμαρτιών, αλλά και τη θεία υιοθεσία, την ουράνια βασιλεία και την αιώνια απόλαυση των άρρητων αγαθών· και εάν δεν είμαστε ψευδομάρτυρες, αλλά κήρυκες της αλήθειας, η οποία επιβεβαιώνεται μέσω των θείων σημείων που ακολουθούν· και εάν δεν είμαστε οι πιο άθλιοι και αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους εξαιτίας των παθημάτων αυτής της ζωής, αλλά μακάριοι λόγω της δόξας και των στεφάνων που πρόκειται να αποκαλυφθούν σε εμάς στην άλλη ζωή, απέναντι στην τεράστια αξία των οποίων τα παρόντα δεινά υπολείπονται κατά πολύ· εάν επίσης όσοι κοιμήθηκαν εν Χριστώ δεν χάθηκαν, αλλά ζουν και σώζονται μέσω Εκείνου που είπε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει· και καθένας που ζει και πιστεύει σε εμένα δεν θα δει ποτέ θάνατο στον αιώνα· και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει». Εάν, λοιπόν, εκείνα είναι παράλογα και ασύστατα, ενώ αυτά είναι απολύτως αληθινά και βέβαια, τότε είναι απολύτως αληθινό και το κεφάλαιο όλων αυτών, το οποίο είναι, ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών.