Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:30

Διότι, εάν δεν υπάρχει ανάσταση, λέει, τα λόγια αυτά είναι απλή σκηνοθεσία· εάν δεν υπάρχει ανάσταση, πώς τους πείθουμε να πιστεύουν αυτά τα οποία δεν τους παρέχουμε; Είναι σαν να ζητούσε κάποιος να συνταχθεί ένα έγγραφο ότι έλαβε το τάδε και το τάδε, και στη συνέχεια να μη δώσει τα αναγραφόμενα, και μετά την υπογραφή να απαιτεί όσα έχουν εγγραφεί. Τι θα κάνει λοιπόν αυτός που υπέγραψε, έχοντας μεν καταστήσει τον εαυτό του υπόλογο, χωρίς όμως να έχει λάβει αυτά που ομολόγησε ότι έλαβε; Διότι αυτό ακριβώς λέει και εδώ για όσους βαπτίζονται. Τι θα κάνουν όσοι βαπτίζονται, λέει, οι οποίοι προσυπέγραψαν μεν την ανάσταση των νεκρών σωμάτων, αλλά δεν την λαμβάνουν, παρά εξαπατώνται; Και προς τι ήταν εξάλλου αναγκαία αυτή η ομολογία, εάν δεν επρόκειτο να ακολουθήσει η πραγμάτωσή της; Γιατί και εμείς κινδυνεύουμε κάθε ώρα; Καθημερινά πεθαίνω, μα την καύχηση για εσάς, την οποία έχω εν Χριστώ Ιησού. Δες πάλι από πού επιχειρεί να θεμελιώσει το δόγμα: από τη δική του μαρτυρία, ή μάλλον όχι μόνο από τη δική του, αλλά και από εκείνη των υπόλοιπων αποστόλων.

Διότι τι θα μπορούσατε να πείτε; Ότι σας εξαπατούμε κηρύττοντας αυτά και ότι δογματίζουμε από κενοδοξία; Αλλά οι κίνδυνοι δεν επιτρέπουν να βγάλετε ένα τέτοιο συμπέρασμα· διότι ποιος θα επέλεγε να κινδυνεύει διαρκώς άσκοπα και μάταια; Γι' αυτό και έλεγε: «Γιατί κι εμείς κινδυνεύουμε κάθε ώρα;». Διότι, ακόμη κι αν κάποιος το επέλεγε αυτό εξαιτίας της κενοδοξίας, θα το επιλέξει μία και δύο φορές, όχι όμως σε ολόκληρο τον βίο του, όπως ακριβώς κάνουμε εμείς· διότι εμείς ολόκληρη τη ζωή μας την αφιερώσαμε σε αυτό. «Καθημερινά πεθαίνω, μα την καύχηση για εσάς, την οποία έχω εν Χριστώ Ιησού»· ονομάζοντας εδώ «καύχηση» τη δική τους προκοπή.

Επειδή, λοιπόν, έδειξε ότι οι κίνδυνοι είναι πολλοί, για να μη φανεί ότι τα λέει αυτά παραπονούμενος, λέει: «Όχι μόνο δεν λυπάμαι, αλλά και καυχώμαι που τα υποφέρω αυτά για χάρη σας». Και λέει ότι σεμνύνεται διπλά, και επειδή κινδυνεύει γι' αυτούς, και επειδή τους βλέπει να προοδεύουν. Έπειτα, κάνοντας αυτό που του είναι σύνηθες, επειδή είπε μεγάλα λόγια, τα αναθέτει και τα δύο στον Χριστό. Πώς όμως πεθαίνει κάθε μέρα; Με την προθυμία και την ετοιμότητά του για κάτι τέτοιο. Και για ποιον λόγο τα λέει αυτά; Οικοδομώντας πάλι και δι' αυτών το επιχείρημα περί της αναστάσεως. Διότι, λέει, ποιος θα επέλεγε να υπομείνει τόσους θανάτους, εάν δεν υπήρχε ανάσταση ούτε ζωή μετά από αυτά; Διότι, εάν αυτοί που πιστεύουν στην ανάσταση με δυσκολία θα κινδύνευαν γι' αυτήν, εκτός αν ήταν εξαιρετικά γενναίοι, πολύ περισσότερο αυτός που δεν πιστεύει, λέει, δεν θα επέλεγε να υπομείνει τόσους θανάτους, και μάλιστα τόσο σκληρούς. Διότι πρόσεξε πώς προχωρά σιγά σιγά σε πόσο μεγάλη αυξητική κλιμάκωση. Είπε ότι «Κινδυνεύουμε», πρόσθεσε ότι αυτό γίνεται «Κάθε ώρα», έπειτα ότι «Κάθε μέρα», έπειτα ότι όχι μόνο «Κινδυνεύω», λέει, αλλά και «Πεθαίνω». Δείχνει λοιπόν στη συνέχεια και τι λογής θάνατοι είναι αυτοί, λέγοντας τα εξής: «Εάν κατά τα ανθρώπινα μέτρα θηριομάχησα στην Έφεσο, ποιο το όφελός μου;».

Για να μην υποπτευθεί κανείς ότι υπάρχουν δύο άναρχες αρχές. Μερικοί λένε ότι το είπε αυτό δηλώνοντας την εξάλειψη της κακίας. «Αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται καθόλου, γιατί και βαπτίζονται υπέρ αυτών;» Αυτό το λέει, διότι στο βάπτισμα ομολογούμε την ανάσταση της σαρκός. «Γιατί και εμείς κινδυνεύουμε κάθε ώρα;» Δεν είπε «εγώ», αλλά «εμείς», συμπεριλαμβάνοντας όλους τους αποστόλους· και με αυτόν τον τρόπο δείχνοντας μετριοφροσύνη και καθιστώντας τον λόγο αξιόπιστο. «Καθημερινά πεθαίνω, μα την καύχηση για σας, την οποία έχω εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω». Εδώ αναφέρεται στη δική τους προκοπή. Πώς όμως πεθαίνει κάθε μέρα, παρά με την προθυμία; «Αν (κατά άνθρωπον) θηριομάχησα στην Έφεσο». Δηλαδή, όσον εξαρτιόταν από τους ανθρώπους, έστω κι αν ο Θεός τον έσωσε. «Τι το όφελος για μένα, αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται; Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο πεθαίνουμε. Μην πλανάσθε· φθείρουν τα χρηστά ήθη οι κακές συναναστροφές». Όλα αυτά τα έλεγε, όχι επειδή δεν είχε όφελος και από αυτό τούτο το να πάσχει. Διότι δεν αγωνιζόταν για τον μισθό· καθώς επαρκής ανταπόδοση για εκείνον ήταν να πράξει το αρεστό στον Θεό· αλλά (τα έλεγε) εξαιτίας της αδυναμίας των πολλών.