Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:39

Γι' αυτό και πρόσθεσε: Στο καθένα το δικό του σώμα. Όμως δεν αρκείται σε αυτό, αλλά αναζητά μια άλλη διαφορά, μεγαλύτερη και σαφέστερη. Διότι, για να μην νομίσεις, ακούγοντας όπως προείπα ότι όλοι ανασταίνονται, πως όλοι πρόκειται να απολαύσουν τα ίδια, έθεσε βέβαια και προηγουμένως τα σπέρματα αυτής της έννοιας, λέγοντας: «Ο καθένας στη δική του τάξη». Και το αναπτύσσει αυτό σαφέστερα και εδώ πάλι, λέγοντας: «Κάθε σάρκα δεν είναι η ίδια σάρκα». Διότι γιατί μιλώ, λέει, για τα σπέρματα; Ας εξετάσουμε αυτό ακριβώς στα σώματα, για τα οποία γίνεται ο λόγος μας τώρα. Γι' αυτό και συνεχίζει λέγοντας: «Άλλη βέβαια είναι η σάρκα των ανθρώπων, άλλη των κτηνών, άλλη των πτηνών και άλλη των ψαριών. Και υπάρχουν σώματα επουράνια και σώματα επίγεια· αλλά άλλη είναι η δόξα των επουρανίων και άλλη των επιγείων· άλλη η δόξα του ήλιου, και άλλη η δόξα της σελήνης, και άλλη η δόξα των αστέρων· διότι αστέρας από αστέρα διαφέρει ως προς τη δόξα».

Το ότι βέβαια τα σώματα ανασταίνονται, το έδειξε μέσω του σιταριού· το ότι όμως δεν θα έχουν όλα την ίδια δόξα, το δείχνει στη συνέχεια. Διότι, όπως ακριβώς η απιστία στην ανάσταση κάνει τους ανθρώπους νωθρούς, έτσι πάλι τους κάνει ράθυμους το να νομίζουν ότι όλοι θα αξιωθούν τα ίδια. Γι' αυτό διορθώνει και τα δύο· το μεν πρώτο το ολοκλήρωσε στα προηγούμενα, ενώ με το δεύτερο καταπιάνεται τώρα. Και αφού διαχώρισε δύο τάγματα, των δικαίων και των αμαρτωλών, αυτά τα δύο τα κατατέμνει πάλι σε πολλά μέρη, δείχνοντας ότι ούτε οι δίκαιοι και οι αμαρτωλοί θα τύχουν των ιδίων, ούτε όλοι οι δίκαιοι όμοια μεταξύ τους, ούτε οι αμαρτωλοί όμοια με τους αμαρτωλούς. Κάνει, λοιπόν, έναν πρώτο διαχωρισμό μεταξύ δικαίων και αμαρτωλών, λέγοντας: «Σώματα επουράνια, και σώματα επίγεια»· υπονοώντας με τα επίγεια τους αμαρτωλούς, και με τα επουράνια τους δικαίους. Έπειτα, λοιπόν, εισάγει τη διαφορά μεταξύ των ίδιων των αμαρτωλών, λέγοντας: «Δεν είναι κάθε σάρκα η ίδια σάρκα· αλλά άλλη είναι των ιχθύων, και άλλη των πτηνών και των κτηνών». Αν και όλα είναι σώματα, ωστόσο άλλα βρίσκονται σε μεγαλύτερη και άλλα σε μικρότερη ευτέλεια.

Και παίρνει και τα δύο από το ίδιο παράδειγμα, δείχνοντας ότι είναι πολύ καλύτερο. «Για παράδειγμα σιταριού, ή κάποιου από τα υπόλοιπα». «Αυτό το λέει, για να μην υποπτευθεί κάποιος ότι εννοείται άλλο σώμα». «Ο δε Θεός του δίνει σώμα, όπως ο ίδιος θέλησε». Μην περιεργάζεσαι, λοιπόν, μήτε να ερευνάς επίμονα πώς και με ποιον τρόπο, όταν ακούς για τη δύναμη και το θέλημα του Θεού. «Και στο καθένα από τα σπέρματα δίνει το δικό του σώμα». Επειδή κάποιοι απορούσαν για την ανάσταση, και έλεγαν: Με ποιο σώμα θα έρθουν; γι' αυτόν τον λόγο το παρουσιάζει ως παράδειγμα, αναφέροντας το ίδιο το σώμα των σπερμάτων. Πού βρίσκεται λοιπόν το ξένο; Διότι το δικό του σώμα δίνει. «Δεν είναι κάθε σάρκα η ίδια σάρκα· αλλά άλλη είναι των ανθρώπων, άλλη η σάρκα των πτηνών, άλλη των κτηνών, και άλλη των ψαριών. Υπάρχουν και σώματα επουράνια, και σώματα επίγεια· αλλά άλλη μεν είναι η δόξα των επουρανίων, και άλλη των επίγειων· άλλη είναι η δόξα του ήλιου, και άλλη της σελήνης, και άλλη η δόξα των αστέρων. Διότι ο ένας αστέρας διαφέρει από τον άλλον ως προς τη δόξα. Έτσι είναι και η ανάσταση των νεκρών· σπέρνεται σε φθορά, εγείρεται σε αφθαρσία». Για να μη νομίσουν από το παράδειγμα ότι όλοι θα λάβουν ίση τιμή στο μέλλον, λέει: Δεν είναι κάθε σάρκα η ίδια σάρκα. Είναι σαν να έλεγε: Τι μιλώ, λέει, για τα σπέρματα; Ας εξετάσουμε το ίδιο αυτό θέμα, για το οποίο μιλάμε τώρα, πάνω στα σώματα· επειδή, αφού θεμελίωσε τον λόγο περί της αναστάσεως, δείχνει πλέον ότι θα είναι μεγάλη η διαφορά της δόξας τότε, αν και η ανάσταση είναι μία.