Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:58

ΕΡΩΤΗΣΗ Σϟʹ. Πώς περισσεύει κανείς πάντοτε στο έργο του Κυρίου; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Είτε πολλαπλασιάζοντας το χάρισμα που του δόθηκε, μέσω της ωφέλειας και της προκοπής εκείνων που ευεργετούνται από αυτόν, είτε επιδεικνύοντας μεγαλύτερο ζήλο στο έργο του Κυρίου σε σύγκριση με τις ανθρώπινες επιδιώξεις.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄. Επομένως, αδελφοί μου, να είστε σταθεροί, αμετακίνητοι, περισσεύοντας πάντοτε στο έργο του Κυρίου. ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ. Απορώ που τόσο γρήγορα απομακρύνεστε από εκείνον που σας κάλεσε διά της χάριτος του Χριστού, προς ένα άλλο Ευαγγέλιο.

Ένας προφητικός χρησμός πάλι θα μας ενισχύσει, λέγοντας: «Και θα καλέσουν το νέο όνομά του, το οποίο ο Κύριος θα το ονομάσει». Διότι, αγαπητέ μου, δεν κατέστησε σαφές στην Παρθένο ο Γαβριήλ το θέλημα του Θεού και Πατρός ως προς αυτό, όταν της έλεγε: «Μη φοβάσαι, Μαριάμ· διότι ιδού, θα συλλάβεις στη μήτρα σου και θα γεννήσεις υιό, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού;». Β. Είναι αλήθεια. Α. Για ποιον λόγο, λοιπόν (διότι θα ήθελα πολύ να σε ρωτήσω), εγκαταλείποντας τον ορθό τρόπο σκέψης, και απορρίπτοντας το να προσεγγίζουμε τη γνώση των Ιερών Γραμμάτων όσο το δυνατόν πιο σοφά και άδολα, έχουμε εύκολα γείρει σαν καλάμια που παρασύρονται από τον άνεμο προς ό,τι κάθε φορά μας ωθεί; Και τούτο παρόλο που ο μακάριος Παύλος διακηρύσσει μεγαλοφώνως: «Αδελφοί, γίνεστε σταθεροί, αμετακίνητοι»· και ενώ επιπλέον ο Θεός θεωρεί την υπερβολική ευκολία στην πλάνη και την αστάθεια του χαρακτήρα ως μέγιστη κατηγορία για όσους την έχουν, και ορίζει την αποστροφή Του ως τιμωρία για αυτή τη νόσο. Διότι είπε τα εξής για κάποιους: «Αγάπησαν να κινούν τα πόδια τους, και δεν συγκρατήθηκαν, και ο Θεός δεν ευαρεστήθηκε σε αυτούς». Διότι το να είναι κανείς σταθερά και αταλάντευτα θεμελιωμένος ως προς οτιδήποτε συμβάλλει στην ωφέλεια, είναι ασφαλές και απαραβίαστο. Β. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσαμε να αποκρούσουμε τους ισχυρισμούς εκείνων, εάν έλεγαν ότι τα θεοπρεπή γνωρίσματα υπάρχουν στον Υιό κατά μέθεξη; Α. Όχι χωρίς κόπο, αγαθέ μου· διότι το ζήτημα είναι μεν δύσκολο να εξιχνιαστεί, ωστόσο, μέσα από αναγκαίους συλλογισμούς, θα μας είναι απολύτως δυνατόν να αναζητήσουμε την αλήθεια.

Ή, προφανώς, ο Ιησούς Χριστός ήταν χθες και σήμερα σωματικώς, ο ίδιος είναι πνευματικώς και στους αιώνες. <Με διδαχές ποικίλες και ξένες μην παρασύρεστε.> Το να παρασύρεται κανείς λέγεται μεταφορικά από αυτούς που μαίνονται και περιφέρονται εδώ κι εκεί· ή από εκείνους που παρασύρονται εύκολα όμοια με τα καλάμια, γέρνοντας με ευκολία προς αυτό που διαρκώς τα σπρώχνει, και δεν έχουν τίποτα το βέβαιο· αν και ο Παύλος έχει διακηρύξει φωναχτά: «Να γίνεστε εδραίοι, αμετακίνητοι»· και ο ίδιος ο Δεσπότης θεωρεί τον εξαιρετικά ευμετάβολο και εύκολα πτοούμενο χαρακτήρα ως τη μέγιστη κατηγορία για όσους τον έχουν, και ορίζει την αποστροφή του ως τιμωρία για αυτήν τη νόσο· διότι είπε τα εξής για κάποιους: «Αγάπησαν να κινούν τα πόδια τους και δεν συγκρατήθηκαν, και ο Θεός δεν ευαρεστήθηκε σε αυτούς»· διότι, βεβαίως, εκείνο που είναι σταθερά και αμετακίνητα θεμελιωμένο προς οτιδήποτε συντελεί στην ωφέλεια, είναι ασφαλές και απαραβίαστο. <Διότι, των ζώων των οποίων το αίμα εισφέρεται κ.λπ.> Υπάρχουν βέβαια και πάρα πολλοί άλλοι λόγοι περί αυτών, αλλά ας παραλειφθούν τώρα λόγω του πλήθους τους· πέθανε όμως κατά τη σάρκα ο Χριστός, για να μας καθαρίσει με το δικό του αίμα. <Λοιπόν ας εξερχόμαστε προς αυτόν κ.λπ.>

Πώς λοιπόν δεν θα θεωρήσουμε άξιο κάθε επαίνου αυτό που διακηρύσσεται από τον Παύλο: «Ο λόγος σας ας είναι με χάρη, αρτυμένος με αλάτι»; Αλλά νομίζω ότι δεν είναι δυνατόν να φαίνεται τέτοιος ο λόγος, προτού η διάνοιά μας βρεθεί σε καλή κατάσταση. «Διότι από το περίσσευμα της καρδιάς λαλεί το στόμα.» Ας αρτύζεται με αλάτι, λοιπόν, ο νους των ευσεβών· ας αποβάλλει την αμαρτία σαν κάποιο περίττωμα· ας μην γίνεται μαλθακός, περιπλανώμενος σε άτοπες ηδονές. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Παύλος λέει: «Να γίνεστε εδραίοι, αμετακίνητοι, να περισσεύετε στο έργο του Κυρίου πάντοτε.» Διότι λέγοντας να γίνεστε εδραίοι, θέτει μακριά από κάθε έπαινο εκείνους που δεν έχουν ακόμη σταθεροποιημένο και ασφαλή τον νου τους. Αυτούς και ο ίδιος ο Δεσπότης των πάντων τους κατακρίνει, λέγοντας μέσω του προφήτη τα εξής: «Αγάπησαν να κινούν τα πόδια τους, και δεν τα συγκράτησαν, και ο Θεός δεν ευαρεστήθηκε σε αυτούς.» Και τα πόδια εδώ σημαίνουν κάποια μεταβατική κίνηση, και τη ροπή της διανοίας προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, δηλαδή τόσο προς τα φαύλα, όσο και προς όσα απαιτούν την επιδοκιμασία του θαυμασμού, ώστε οπωσδήποτε τα πόδια να είναι σταθερά, έχοντας ήδη αποκτήσει τη σταθερότητα ως μόνιμη έξη, και αποφεύγοντας τον δρόμο προς τη φαυλότητα.

Ας ακούσει, λοιπόν, τη θεόπνευστη Γραφή που βροντοφωνάζει: «Ότι ο Θεός δεν εμπαίζεται»· και βέβαια και τον θείο Δαβίδ που ψάλλει και λέει: «Συνετιστείτε, λοιπόν, εσείς οι άφρονες ανάμεσα στον λαό, και εσείς οι ανόητοι, κάποτε λογικευτείτε. Αυτός που κατασκεύασε το αυτί, δεν ακούει; Αυτός που έπλασε τα μάτια, δεν βλέπει; Αυτός που διαπαιδαγωγεί τα έθνη, δεν θα ελέγξει;». Γ'. Εφόσον, λοιπόν, ο Θεός γνωρίζει συγχρόνως και επιβλέπει τα πάντα που μας αφορούν, ας έχουμε την πίστη μας ασφαλή και στερεωμένη, και ας αποβάλουμε το αίσχος της διψυχίας, ενθυμούμενοι τον μακάριο Παύλο που γράφει: «Ώστε, αδελφοί μου, να γίνεστε εδραίοι και αμετακίνητοι, να προοδεύετε πάντοτε στο έργο του Θεού». Εμπρός, λοιπόν, προσφέροντας το γνήσιο φρόνημα της πίστης ως πνευματική θυσία στον Θεό, ας πούμε με ειλικρινή καρδιά: «Ιδού, εμείς θα είμαστε δικοί σου, διότι εσύ είσαι ο Κύριος ο Θεός μας». Και πάλι: «Κύριε, ο Θεός μας, κάνε μας κτήμα σου· Κύριε, εκτός από εσένα άλλον δεν γνωρίζουμε, το όνομά σου επικαλούμαστε».

«Με το οποίο πήγε και κήρυξε στους πατέρες που βρίσκονταν στη φυλακή, οι οποίοι είχαν απειθήσει κάποτε, όταν η μακροθυμία του Θεού περίμενε στις ημέρες του Νώε, ενώ κατασκευαζόταν η κιβωτός, στην οποία λίγοι, δηλαδή οκτώ ψυχές, διασώθηκαν μέσα από το νερό. Το αντίτυπο αυτού, το βάπτισμα, σώζει τώρα και εμάς, όχι ως αποβολή της σωματικής ακαθαρσίας, αλλά ως επερώτημα αγαθής συνείδησης προς τον Θεό». Και τι είναι λοιπόν αυτό το «από αγαθή συνείδηση προς τον Θεό επερώτημα»; Είναι η ομολογία της πίστης στον Χριστό, την οποία έχουμε συνηθίσει να κάνουμε ενώπιον πολλών μαρτύρων, και όχι μόνο ανθρώπων, στους οποίους ταιριάζει το καύχημα της θείας ιερουργίας, αλλά και των λογικών δυνάμεων, οι οποίες υπηρετούν τον Θεό, προσπαθώντας με σπουδή να κατορθώνουν αυτά που αποβλέπουν στη δόξα Του. Λέω λοιπόν ότι πρέπει, εκείνοι που ομολογούν αλάνθαστα την πίστη, με κανέναν τρόπο να μην επιτρέπουν να κλονίζονται. Διότι είναι γραμμένο: «Αδελφοί μου αγαπητοί, να γίνεστε εδραίοι, αμετακίνητοι, περισσεύοντας πάντα στον οίκο του Κυρίου». δʹ. Διότι μερικές φορές προκαλούν τρικυμία σε κάποιους, ακόμη και από αυτούς που έχουν ήδη πιστέψει, άνδρες που είναι σύντροφοι της αμάθειας, ποτίζοντας τον πλησίον με θολή ανατροπή, καθώς είναι γραμμένο, και αναβλύζοντας τα πονηρά σαν «από τον πονηρό θησαυρό της καρδίας» τους, ξερνώντας το δηλητήριο της φαυλότητας του διαβόλου.

Βλέποντας αυτά, ας διάγει κανείς τη ζωή του πιο συνετά, περιφρονώντας την εγκόσμια λαμπρότητα, έχοντας μάθει από τα όσα βλέπει ότι το μεγαλείο δεν διαρκεί παντοτινά, αλλά οι εναλλαγές των αντίθετων καταστάσεων είναι ταχύτατες· και τίποτα δεν παραμένει για πάντα τέτοιο, όπως είναι στο παρόν, ούτε η νεότητα, ούτε η ομορφιά, ούτε η δόξα της εξουσίας. Και αυτά μεν ισχύουν για όσους ζουν μέσα σε κάποια ευημερία. Σε όσους όμως φαίνεται επίπονος ο βίος της αρετής, ας γυμνάζεται η ψυχή τους με το παράδειγμα της γης, για να υπομένουν καρτερικά τα δεινά. Η γη στέκεται εις τον αιώνα. Τι είναι πιο κοπιαστικό από αυτή την ακίνητη σταθερότητα; Και όμως, αυτή η στάση παρατείνεται εις τον αιώνα. Εσύ, λοιπόν, για τον οποίο ο χρόνος του πνευματικού αγώνα είναι λίγος, μην γίνεσαι πιο άψυχος από τη γη, μην γίνεσαι πιο ανόητος από τα αναίσθητα, εσύ που έχεις προικιστεί με λογική και κυβερνάς τη ζωή σου με τον λόγο, αλλά «μένε», όπως λέει ο απόστολος, «σε εκείνα που έμαθες και για τα οποία βεβαιώθηκες», σε μια στάση εδραία και αμετακίνητη. Επειδή και αυτό είναι ένα από τα θεία παραγγέλματα, το «να γίνεστε εδραίοι και αμετακίνητοι», ας παραμένει μέσα σου άσειστη η σωφροσύνη, σταθερή η πίστη, αμετάθετη η αγάπη, ακλόνητη η στάση σου σε κάθε τι καλό, ώστε και η γη που κρύβεις μέσα σου να παραμένει σταθερή εις τον αιώνα.

Όταν λοιπόν βλέπει την άνω σκηνή, αυτά βλέπει ο προφήτης μέσα από εκείνα. Εάν όμως κάποιος θεωρήσει την κάτω σκηνή, επειδή σε πολλά σημεία η Εκκλησία ονομάζεται Χριστός από τον Παύλο, θα ήταν ορθό να θεωρήσει ότι οι ονομασίες αυτές αφορούν τους υπηρέτες του θείου μυστηρίου, τους οποίους ο λόγος ονομάζει και στύλους της Εκκλησίας, δηλαδή τους αποστόλους, τους διδασκάλους και τους προφήτες. Διότι δεν είναι μόνο ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος στύλοι της Εκκλησίας, ούτε μόνο ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ο καιόμενος λύχνος, αλλά όλοι όσοι στηρίζουν δι' εαυτών την Εκκλησία και όσοι γίνονται φωστήρες διά των ιδίων τους έργων, ονομάζονται και στύλοι και λύχνοι. Εσείς είστε το φως του κόσμου, λέει προς τους Αποστόλους ο Κύριος. Και πάλι, ο θείος Απόστολος παραγγέλλει σε άλλους να είναι στύλοι, λέγοντας: να γίνεστε εδραίοι και αμετακίνητοι. Και τον Τιμόθεο οικοδόμησε ως καλό στύλο, καθιστώντας τον, όπως λέει με την ίδια του τη φωνή, στύλο και εδραίωμα της αλήθειας.

Όπως εκείνοι που βαδίζουν στην άμμο σε ανηφορικό έδαφος, έστω κι αν τυχαίνει να κάνουν μεγάλα βήματα, κοπιάζουν μάταια, καθώς το πάτημά τους υποχωρεί συνεχώς προς τα κάτω μαζί με την άμμο, με αποτέλεσμα να πραγματοποιείται μεν η κίνηση, αλλά να μην επιτυγχάνεται καμία απολύτως πρόοδος από αυτήν. Εάν όμως κάποιος, όπως λέει η ψαλμωδία, αφού ανασύρει τα πόδια του από την υποστάθμη του βυθού, τα στηρίξει πάνω στην πέτρα (και η πέτρα είναι ο Χριστός, η τέλεια αρετή), όσο περισσότερο εδραίος και αμετακίνητος γίνεται στο αγαθό, σύμφωνα με τη συμβουλή του Παύλου, τόσο ταχύτερα διανύει τον δρόμο του, χρησιμοποιώντας αυτή τη σταθερή στάση σαν φτερό και αναπτερώνοντας την καρδιά του για την προς τα άνω πορεία μέσω της σταθερότητας του αγαθού. Εκείνος, λοιπόν, που υπέδειξε στον Μωυσή τον τόπο, τον παρακινεί προς τον δρόμο. Και με το να του υποσχεθεί τη στάση πάνω στην πέτρα, του υποδεικνύει τον τρόπο εκείνης της θείας σταδιοδρομίας.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι σταθεροί και αμετακίνητοι στην πίστη, οι οποίοι αφθονούν πάντοτε στο έργο του Κυρίου και ενδύθηκαν την εικόνα του επουρανίου μέσω της υπακοής προς αυτόν. Διότι, «όποιος απειθεί στον Υιό», όπως αναφέρει πάλι μέσω του ίδιου ευαγγελιστή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος του Κυρίου, «δεν θα δει τη ζωή, αλλά η οργή του Θεού θα παραμείνει πάνω του»· και ποιος μπορεί να υπομείνει την οργή του Θεού;

Αλλά από την αμαρτία; Αλλά αυτή καταργήθηκε. Ευχαριστία όμως ανήκει στον Θεό, ο οποίος μας έδωσε τη νίκη διά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Διότι το μεν τρόπαιο Αυτός το έστησε, ενώ τα στεφάνια μάς αξίωσε να τα απολαύσουμε και εμείς, και αυτό όχι από υποχρέωση, αλλά αποκλειστικά από φιλανθρωπία. Επομένως, αδελφοί, να είστε σταθεροί, αμετακίνητοι. Δίκαιη, λοιπόν, και επίκαιρη είναι η προτροπή· διότι τίποτε δεν κλονίζει τόσο πολύ, όσο το να νομίζει κανείς ότι κοπιάζει άσκοπα και μάταια.

«Να περισσεύετε πάντοτε στο έργο του Κυρίου»· δηλαδή, στον καθαρό βίο. Και δεν είπε «να εργάζεστε το αγαθό», αλλά «να περισσεύετε», ώστε να το πράττουμε με περίσσευμα και να υπερβαίνουμε τα εσκαμμένα. «Γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω». Τι λες; Πάλι κόπος; Αλλά είναι κόπος που φέρει στεφάνους, και μάλιστα πάνω από τους ουρανούς. Διότι ο μεν πρώτος κόπος, εκείνος μετά τον παράδεισο, ήταν τιμωρία για τα αμαρτήματα· ενώ αυτός αποτελεί την προϋπόθεση των μελλοντικών βραβείων.

«Χάρη δε ανήκει στον Θεό, ο οποίος μας δίνει τη νίκη διά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Διότι χωρίς αυτόν ήταν αδύναμη· μολονότι διαπραττόταν, δεν είχε τη δύναμη να καταδικάσει κατ' αυτόν τον τρόπο. Διότι το κακό μεν συνέβαινε, αλλά δεν αποδεικνυόταν τόσο ξεκάθαρα. Επομένως, δεν εννοεί τούτο, ότι δηλαδή ο νόμος εισήγαγε την αμαρτία, αλλά ότι επαύξησε την τιμωρία. «Ώστε, αδελφοί μου αγαπητοί, να γίνεστε σταθεροί, αμετακίνητοι». Επίκαιρη, λοιπόν, είναι η προτροπή. «Να περισσεύετε πάντοτε στο έργο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω». Δηλαδή, στον καθαρό βίο.

Διότι ή θα μισήσει τον έναν και θα αγαπήσει τον άλλον, ή θα προσηλωθεί στον έναν και θα καταφρονήσει τον άλλον. Δεν μπορείτε να δουλεύετε και στον Θεό και στον μαμωνά.» «Αλήθεια σας λέω· δεν υπάρχει κανείς που άφησε σπίτι, ή γονείς, ή αδελφούς, ή γυναίκα, ή παιδιά εξαιτίας της βασιλείας του Θεού, ο οποίος δεν θα λάβει πολλαπλάσια σε τούτον τον καιρό, και στον ερχόμενο αιώνα ζωή αιώνια.» «Εκείνοι που τρέχουν στο στάδιο, όλοι μεν τρέχουν, αλλά ένας λαμβάνει το βραβείο· έτσι να τρέχετε, ώστε να το κατακτήσετε. Και καθένας που αγωνίζεται, εγκρατεύεται σε όλα· εκείνοι μεν λοιπόν το κάνουν για να λάβουν φθαρτό στεφάνι, εμείς όμως άφθαρτο.» «Αδελφοί αγαπητοί, να είστε σταθεροί, αμετακίνητοι, να περισσεύετε πάντοτε στο έργο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω.» «Αδελφοί, ενδυναμώνεστε εν Κυρίω και με το μεγαλείο της ισχύος Του. Ντυθείτε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να σταθείτε απέναντι στις μεθοδείες του διαβόλου· διότι η πάλη σας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, στις εξουσίες, στους κοσμοκράτορες του σκότους τούτου του αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στους επουράνιους τόπους. Γι' αυτό, αναλάβετε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να αντισταθείτε κατά την πονηρή ημέρα και, αφού τα φέρετε όλα εις πέρας, να σταθείτε όρθιοι.

Και πάλι, προτρέποντας έλεγε: «Να είστε εδραίοι, αμετακίνητοι», δηλαδή να μην αλλάζετε εύκολα και να μην παρασύρεστε, είτε από την πίστη προς την απιστία, είτε από την αρετή και τη στέρηση και τον επίπονο βίο προς την κακία και την ευρυχωρία και την άνετη ζωή. Αντιθέτως, να είστε εδραίοι, θεμελιωμένοι και βαθιά ριζωμένοι στην υπομονή, την πίστη και την αρετή, «να διακρίνεστε πάντοτε στο έργο του Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω». Διότι ο κόπος, λέει, που καταβάλλεται για τον Κύριο δεν είναι μάταιος, δεν είναι χωρίς αμοιβή, δεν μοιάζει με τον κόπο εκείνων που μοχθούν για τα «μάταια και ψευδή» αυτού του βίου χωρίς να λαμβάνουν ανταμοιβή. Και εάν ακόμη λάβουν, αυτή είναι πρόσκαιρη, φθαρτή και ανώφελη.

Αλλά εύχου, τέκνο μου, και προσεύχου θερμά να πορεύομαι κατορθώνοντας το αγαθό, ώστε να μην αποτελώ για εσάς όνειδος, αλλά καύχημα. Και εγώ σας παρακαλώ στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εσάς τα κορυφαία μέλη της αδελφότητας, να παραμένετε τώρα σταθεροί, αμετακίνητοι στην πίστη, προοδεύοντας πάντοτε άφθονα στο έργο του Κυρίου, από τους οποίους ας μεταδίδεται η ευθύτητα στους υποτακτικούς. Να είστε παραδείγματα προς όλους στην αγαθοεργία και τη δύναμη. Να βλέπετε αυτούς που πέφτουν στην ασέβεια και να έχετε φόβο Θεού, ή μάλλον να είστε προσεκτικοί, με θερμή καρδιά, ικανοί να διδάσκετε και να παρακινείτε τους πλησίον, ώστε να στεφανώνεστε καθημερινά.

Έπειτα θα επέλθει ο θάνατος, σαν λιοντάρι που ωρύεται, και σαν αρκούδα σε απόγνωση. Και πώς θα αντέξει η αξιοθρήνητη ψυχή τον αιώνιο όλεθρο; Διότι λέει η Γραφή: «Εάν η κρίση αρχίζει πρώτα από εμάς, ποιο θα είναι το τέλος εκείνων που απειθούν στο ευαγγέλιο του Θεού; Και εάν ο δίκαιος μόλις και μετά βίας σώζεται, ο ασεβής και ο αμαρτωλός πού θα φανεί;» «Ώστε, αγαπητοί μου αδελφοί, ας είμαστε πάντοτε με φόβο Θεού και αγωνία, εδραίοι και αμετακίνητοι, περισσεύοντας πάντοτε στο έργο του Θεού, γνωρίζοντας ότι ο κόπος μας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω.» Όσο για τον αδελφό Σωκράτη, γνωρίζετε ότι ήλθε από την Ανατολή επιβεβαιώνοντας την υποταγή του και απολογούμενος για την καθυστέρησή του· αυτόν θέλαμε να τον κρατήσουμε εδώ ως δόκιμο αδελφό. Αλλά επειδή είναι γραμμένο: «Μακάριος όποιος έχει σπέρμα στη Σιών, και οικείους στην Ιερουσαλήμ», αποφασίσαμε να επιστρέψει και πάλι πίσω, ώστε δι' αυτού να βρούμε έλεος. Και πραγματικά οφείλουμε να χαιρόμαστε, αδελφοί, διότι από το πλήρωμα της αδελφότητάς μας εγκαταστάθηκε στην αγία Σιών, τη μητέρα των Εκκλησιών, τοποθετημένος από τον εκεί αγιώτατο Πατριάρχη για να ιερουργεί και να εκτελεί χρέη οικονόμου.