Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 16:14

«Να είστε ανδρείοι, να κραταιώνεστε. Όλα όσα κάνετε ας γίνονται με αγάπη». Λέγοντας αυτά, φαίνεται μεν ότι τους προτρέπει, στην πραγματικότητα όμως τους ελέγχει επειδή δείχνουν ραθυμία. Γι' αυτό λέει: «Να αγρυπνείτε», επειδή βρίσκονταν σε ύπνο· «Να στέκεστε σταθεροί», επειδή κλονίζονταν· «Να είστε ανδρείοι, να κραταιώνεστε», επειδή έδειχναν μαλθακότητα· «Όλα όσα κάνετε ας γίνονται με αγάπη», επειδή βρίσκονταν σε διχόνοια.

Και το μεν προς αυτούς που εξαπατούν, είναι το «Αγρυπνείτε, να στέκεστε σταθεροί»· το δε προς αυτούς που επιβουλεύονται, το «Να έχετε ανδρεία»· και το προς αυτούς που στασιάζουν και επιχειρούν να προκαλέσουν διασπάσεις, το «Όλα τα δικά σας ας γίνονται με αγάπη», η οποία είναι ο σύνδεσμος της τελειότητας, και ρίζα και πηγή των αγαθών. Τι σημαίνει δε το «Όλα με αγάπη»; Είτε επιπλήττει κανείς, λέει, είτε κυβερνά, είτε υποτάσσεται, είτε μαθαίνει, είτε διδάσκει, όλα ας γίνονται με αγάπη· επειδή και όλα όσα προαναφέρθηκαν συνέβαιναν εξαιτίας της παραμέλησής της. Διότι, αν αυτή δεν είχε παραμεληθεί, δεν θα είχαν υπερηφανευθεί και δεν θα έλεγαν: «Εγώ μεν είμαι του Παύλου, εγώ δε του Απολλώ»· αν αυτή υπήρχε, δεν θα δικάζονταν στους έξω, ή μάλλον δεν θα δικάζονταν καθόλου· αν αυτή υπήρχε, δεν θα είχε πάρει εκείνος τη γυναίκα του πατέρα του, δεν θα καταφρονούσαν τους αδύναμους αδελφούς, δεν θα είχαν αιρέσεις, δεν θα κενοδοξούσαν για τα χαρίσματά τους. Γι' αυτό λέει: Όλα ας γίνονται με αγάπη. Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, γνωρίζετε την οικογένεια του Στεφανά, ότι είναι η απαρχή της Αχαΐας, και ότι έταξαν τους εαυτούς τους στη διακονία των αγίων.

«Γρηγορείτε». Και αυτό το έλεγε για να τους προκαλέσει φόβο, ώστε γνωρίζοντας ότι θα του αναφέρει ό,τι τυχόν υποστεί, να γίνουν πιο επιεικείς. Δείχνει όμως και πολλή αγάπη προς αυτούς, διότι έστειλε για χάρη τους έναν τόσο χρήσιμο άνθρωπο. «Να στέκεστε σταθεροί στην πίστη, να δείχνετε ανδρεία, να κραταιώνεστε». Όχι στην εξωτερική σοφία. «Όλα σας τα έργα ας γίνονται με αγάπη. Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, γνωρίζετε τον οίκο του Στεφανά και του Φουρτουνάτου, ότι είναι»· επειδή και όλα τα προαναφερθέντα σφάλματα, λέει, προκύπτουν από το γεγονός ότι έχει παραμεληθεί αυτή η αγάπη. «Η απαρχή της Αχαΐας, και ότι έταξαν τους εαυτούς τους στη διακονία των αγίων, ώστε και εσείς να υποτάσσεστε σε τέτοιους ανθρώπους, και σε καθέναν που συνεργάζεται και κοπιάζει». Και στην αρχή τον μνημονεύει λέγοντας: «Βάπτισα δε και τον οίκο του Στεφανά»· και τώρα τον ονομάζει απαρχή, όχι μόνο της Κορίνθου, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Και δεν είναι μικρό εγκώμιο αυτό, το να προσέλθει κανείς πρώτος στον Χριστό. Γι' αυτό και στην προς Ρωμαίους Επιστολή, εγκωμιάζοντας κάποιους γι' αυτόν τον λόγο, έλεγε: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό».

Και αν έχω το χάρισμα της προφητείας, και γνωρίσω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση· και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα· και αν μοιράσω όλα τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς, και αν παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δεν ωφελούμαι. Η αγάπη δεν φθονεί· η αγάπη μακροθυμεί, δείχνει καλοσύνη· η αγάπη δεν καυχιέται, δεν υπερηφανεύεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητά το δικό της συμφέρον. Όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν εκπίπτει.» Και πάλι: «Τώρα δε μένουν η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη, αυτά τα τρία· μεγαλύτερη όμως από αυτά είναι η αγάπη.» «Όλα τα έργα σας ας γίνονται με αγάπη.» «Να ειρηνεύετε, αδελφοί, και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης θα είναι μαζί σας.» «Μέσω της αγάπης να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον. Διότι όλος ο νόμος εκπληρώνεται σε έναν λόγο, στο: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου.» «Να γίνεστε μεταξύ σας καλοί, εύσπλαχνοι, συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς και ο Θεός συγχώρησε εμάς.

Στο τέκνο Πέτρο. Το ότι έστειλες επιστολή είναι καλό (διότι αγαπώ πάντοτε, αγαπημένο μου τέκνο, να συνομιλώ μαζί σου μέσω επιστολών), το ότι όμως έστειλες και δώρα προς τι, και μάλιστα τόσα και τόσο μεγάλα; Με άφησες σε απόλυτη έκπληξη. Δεν σου αρκούσε η φροντίδα των αδελφών; Αλλά ο πόθος είναι πράγμα ορμητικό. Σταμάτα πλέον, παρακαλώ, να εξοδεύεσαι. Πλην όμως τα αποδέχθηκα και σε ευχαρίστησα, διότι, αν και είμαι ανάξιος, μια τέτοια προαίρεση έχει ξεχυθεί από τον Θεό. Τι να ανταποδώσω ο ταλαίπωρος; Διότι τι αγαθό έχω, ή τι έλαβες από εμένα είτε εσύ είτε κάποιος άλλος από τους συνασκητές σου; Δώρο του Θεού είναι, δεν αποκτήσατε κάτι από εμένα. Όμως, σε ανταπόδοση για την προαίρεση που δείχνεις από την πρώτη ημέρα μέχρι τώρα απέναντι στην ταπείνωσή μου, ω καλό τέκνο, είθε να βρεις τον Χριστό ευμενή, να σου χαρίζει τους μισθούς της πίστεώς σου. Διότι για Εκείνον πράττεις όσα πράττεις. Σας παρακαλώ δε να γρηγορείτε, να στέκεστε σταθεροί στην πίστη, να ανδρίζεστε, να κραταιώνεστε, και όλα όσα κάνετε να γίνονται με αγάπη. Διότι ο καιρός είναι καιρός αγώνων. Προσέξτε πώς μερικοί, ενώ φαίνονταν ότι στέκονται όρθιοι, έχουν καταπέσει, και άλλοι με άλλους τρόπους. Παραδειγματιζόμαστε από εκείνους που αγωνίζονται, των οποίων στερέωμα είναι ο Χριστός, και των οποίων είθε και εγώ ο ταλαίπωρος να γίνω κοινωνός. Με αυτούς συγκαταλέγεστε και εσείς εν Χριστώ Ιησού, ο οποίος ελάμπρυνε την πολιτεία σας από παλιά, από τους οποίους άναψε και ο ζήλος στον τωρινό καιρό, τολμώ να πω.

Αφού, λοιπόν, αποβάλετε κάθε παράλογη λύπη και αταίριαστο δάκρυ, ανάλογα με τη θέση στην οποία εγκατασταθήκατε με τη χάρη του Χριστού, ο μεν στην καθοδήγηση του ανδρικού μοναστηριού, η δε στη διοίκηση του παρθενώνα, να νήφετε, να γρηγορείτε, να αγωνίζεστε με ανδρεία, να κραταιώνεστε. Όλα να γίνονται ανάμεσα στα δύο μοναστήρια σας με αγάπη, και όλα με την τήρηση των εντολών σύμφωνα με τις υποθήκες του Αγίου Βασιλείου, ώστε, διάγοντας βίο απρόσκοπτο και ανεπίληπτο, να δοξάσετε τον Θεό στο σώμα σας και στο πνεύμα σας, με το να συγκροτείται και να στηρίζεται θεοπρεπώς το ένα μοναστήρι από το άλλο. Δηλαδή, με το να παρίστασαι εσύ, ο αδελφός Βασίλειος, που μας έγραψες και έλαβες τη συγκατάθεσή μας, και να βοηθάς καθεμία από τις μονές στο μέτρο του δυνατού. Και μη θεωρήσεις ότι δεν φέρεις ευθύνη προεστώτος, αλλά, εφόσον η επιθυμία σου εκπληρώθηκε με την ανάληψη των καθηκόντων από εκείνον που προτάθηκε, οφείλεις μάλλον να προσφέρεις τον εαυτό σου και να συνδράμεις σε όσα πρέπει.