Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 16:15

Και το μεν προς αυτούς που εξαπατούν, είναι το «Αγρυπνείτε, να στέκεστε σταθεροί»· το δε προς αυτούς που επιβουλεύονται, το «Να έχετε ανδρεία»· και το προς αυτούς που στασιάζουν και επιχειρούν να προκαλέσουν διασπάσεις, το «Όλα τα δικά σας ας γίνονται με αγάπη», η οποία είναι ο σύνδεσμος της τελειότητας, και ρίζα και πηγή των αγαθών. Τι σημαίνει δε το «Όλα με αγάπη»; Είτε επιπλήττει κανείς, λέει, είτε κυβερνά, είτε υποτάσσεται, είτε μαθαίνει, είτε διδάσκει, όλα ας γίνονται με αγάπη· επειδή και όλα όσα προαναφέρθηκαν συνέβαιναν εξαιτίας της παραμέλησής της. Διότι, αν αυτή δεν είχε παραμεληθεί, δεν θα είχαν υπερηφανευθεί και δεν θα έλεγαν: «Εγώ μεν είμαι του Παύλου, εγώ δε του Απολλώ»· αν αυτή υπήρχε, δεν θα δικάζονταν στους έξω, ή μάλλον δεν θα δικάζονταν καθόλου· αν αυτή υπήρχε, δεν θα είχε πάρει εκείνος τη γυναίκα του πατέρα του, δεν θα καταφρονούσαν τους αδύναμους αδελφούς, δεν θα είχαν αιρέσεις, δεν θα κενοδοξούσαν για τα χαρίσματά τους. Γι' αυτό λέει: Όλα ας γίνονται με αγάπη. Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, γνωρίζετε την οικογένεια του Στεφανά, ότι είναι η απαρχή της Αχαΐας, και ότι έταξαν τους εαυτούς τους στη διακονία των αγίων.

Και όχι μόνο από αυτό, αλλά και από άλλο σημείο αποδεικνύει την ευλάβειά τους, από το γεγονός δηλαδή ότι γέμισαν ολόκληρη την οικία τους με ευσέβεια. Το ότι διέπρεπαν επιπλέον στα αγαθά έργα, το φανερώνει με όσα λέγει στη συνέχεια: «Έταξαν τον εαυτό τους στη διακονία των αγίων». Ακούσατε πόσο μεγάλα είναι τα εγκώμια της φιλοξενίας; Διότι δεν είπε, «Διακονούν», αλλά «Έταξαν τον εαυτό τους»· αυτόν τον βίο επέλεξαν για πάντα, αυτή τη μέριμνα καλλιεργούν διαρκώς.

Και δεν είπε απλώς «να συνεργάζεσθε», αλλά και «να πείθεσθε σε ό,τι σας προστάζουν», υποδεικνύοντας την επιτεταμένη υπακοή. Και για να μη φανεί ότι τους κάνει χάρη, πρόσθεσε: «Και σε καθέναν που κοπιάζει και συνεργάζεται». Ας είναι κοινός, λέγει, αυτός ο νόμος· διότι δεν ομιλώ αποκλειστικά για εκείνους, αλλά αν υπάρχει κάποιος που ενεργεί όπως εκείνοι, ας απολαμβάνει και αυτός τα ίδια. Γι' αυτό και όταν αρχίζει να τους συνιστά, καλεί τους ίδιους ως μάρτυρες, λέγοντας: «Σας παρακαλώ δε, γνωρίζετε την οικία του Στεφανά». Διότι γνωρίζετε, λέγει, και εσείς πώς κοπιάζουν, και δεν έχετε ανάγκη να το μάθετε από εμάς. «Χάρηκα δε για την παρουσία του Στεφανά, του Φουρτουνάτου και του Αχαϊκού, διότι αυτοί αναπλήρωσαν το δικό σας υστέρημα· επειδή ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας».

Και όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα σαρκικά ζητήματα επεδείκνυε μεγάλη μέριμνα και μεγάλη σπουδή. Άκουσέ τον λοιπόν, πώς για χάρη μίας γυναίκας στέλνει επιστολή προς ολόκληρο λαό λέγοντας: «Σας συνιστώ δε τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές, για να την υποδεχθείτε εν Κυρίω όπως αρμόζει στους αγίους, και να της παρασταθείτε σε όποιο ζήτημα σας έχει ανάγκη»· και πάλι: «Γνωρίζετε την οικογένεια του Στεφανά· να υποτάσσεστε και εσείς σε τέτοιους ανθρώπους»· και πάλι: «Να αναγνωρίζετε τέτοιους ανθρώπους». Διότι και αυτό είναι γνώρισμα της φιλοστοργίας των αγίων, το να βοηθούν και σε αυτά τα ζητήματα. Έτσι και ο Ελισσαίος, δεν ωφελούσε μόνο στα πνευματικά τη γυναίκα που τον φιλοξένησε, αλλά φρόντιζε με ζήλο να την ανταμείβει και στα σαρκικά· γι' αυτό και της έλεγε: «Μήπως έχεις κάποιο αίτημα προς τον βασιλιά ή προς τον άρχοντα;»

«Γρηγορείτε». Και αυτό το έλεγε για να τους προκαλέσει φόβο, ώστε γνωρίζοντας ότι θα του αναφέρει ό,τι τυχόν υποστεί, να γίνουν πιο επιεικείς. Δείχνει όμως και πολλή αγάπη προς αυτούς, διότι έστειλε για χάρη τους έναν τόσο χρήσιμο άνθρωπο. «Να στέκεστε σταθεροί στην πίστη, να δείχνετε ανδρεία, να κραταιώνεστε». Όχι στην εξωτερική σοφία. «Όλα σας τα έργα ας γίνονται με αγάπη. Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, γνωρίζετε τον οίκο του Στεφανά και του Φουρτουνάτου, ότι είναι»· επειδή και όλα τα προαναφερθέντα σφάλματα, λέει, προκύπτουν από το γεγονός ότι έχει παραμεληθεί αυτή η αγάπη. «Η απαρχή της Αχαΐας, και ότι έταξαν τους εαυτούς τους στη διακονία των αγίων, ώστε και εσείς να υποτάσσεστε σε τέτοιους ανθρώπους, και σε καθέναν που συνεργάζεται και κοπιάζει». Και στην αρχή τον μνημονεύει λέγοντας: «Βάπτισα δε και τον οίκο του Στεφανά»· και τώρα τον ονομάζει απαρχή, όχι μόνο της Κορίνθου, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Και δεν είναι μικρό εγκώμιο αυτό, το να προσέλθει κανείς πρώτος στον Χριστό. Γι' αυτό και στην προς Ρωμαίους Επιστολή, εγκωμιάζοντας κάποιους γι' αυτόν τον λόγο, έλεγε: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό».