Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 16:18

Και δεν είπε απλώς «να συνεργάζεσθε», αλλά και «να πείθεσθε σε ό,τι σας προστάζουν», υποδεικνύοντας την επιτεταμένη υπακοή. Και για να μη φανεί ότι τους κάνει χάρη, πρόσθεσε: «Και σε καθέναν που κοπιάζει και συνεργάζεται». Ας είναι κοινός, λέγει, αυτός ο νόμος· διότι δεν ομιλώ αποκλειστικά για εκείνους, αλλά αν υπάρχει κάποιος που ενεργεί όπως εκείνοι, ας απολαμβάνει και αυτός τα ίδια. Γι' αυτό και όταν αρχίζει να τους συνιστά, καλεί τους ίδιους ως μάρτυρες, λέγοντας: «Σας παρακαλώ δε, γνωρίζετε την οικία του Στεφανά». Διότι γνωρίζετε, λέγει, και εσείς πώς κοπιάζουν, και δεν έχετε ανάγκη να το μάθετε από εμάς. «Χάρηκα δε για την παρουσία του Στεφανά, του Φουρτουνάτου και του Αχαϊκού, διότι αυτοί αναπλήρωσαν το δικό σας υστέρημα· επειδή ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας».

Επειδή, λοιπόν, ήταν φυσικό να είχαν εξαγριωθεί εναντίον τους (διότι αυτοί είναι που ήρθαν και του φανέρωσαν τα σχετικά με τη διχόνοια· διότι μέσω αυτών έγραψαν και για τα ζητήματα των παρθένων και για τα ζητήματα των εγγάμων), πρόσεξε πώς τους καθησύχασε, λέγοντας στην αρχή της Επιστολής: «Διότι μου φανερώθηκαν τα σχετικά με εσάς από τους οικείους της Χλόης»· και αυτούς τους απέκρυψε, ενώ εκείνους τους έφερε στο προσκήνιο· διότι είναι φυσικό εκείνοι να τα φανέρωσαν μέσω αυτών. Εδώ όμως λέει: «Το δικό σας υστέρημα το αναπλήρωσαν και ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας», δείχνοντας ότι ήρθαν ως εκπρόσωποι όλων, και ότι προτίμησαν να κάνουν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για χάρη τους. Πώς λοιπόν αυτό το προσωπικό θα γίνει κοινό; Αν παρηγορήσετε το υστέρημα μέσω της εύνοιας προς αυτούς, αν τους τιμήσετε, αν τους αποδεχθείτε, αν συμμετάσχετε στην καλή τους πράξη. Γι' αυτό λέει: «Να αναγνωρίζετε, λοιπόν, τέτοιους ανθρώπους». Και επαινώντας αυτούς που ήρθαν, συμπεριλαμβάνει στο εγκώμιο και εκείνους, συνδέοντας αυτούς που έστειλαν με αυτούς που στάλθηκαν, λέγοντας ότι «ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας». Να αναγνωρίζετε, λοιπόν, τους τέτοιους ανθρώπους, διότι για χάρη σας εγκατέλειψαν πατρίδα και οικία.

Και όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα σαρκικά ζητήματα επεδείκνυε μεγάλη μέριμνα και μεγάλη σπουδή. Άκουσέ τον λοιπόν, πώς για χάρη μίας γυναίκας στέλνει επιστολή προς ολόκληρο λαό λέγοντας: «Σας συνιστώ δε τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές, για να την υποδεχθείτε εν Κυρίω όπως αρμόζει στους αγίους, και να της παρασταθείτε σε όποιο ζήτημα σας έχει ανάγκη»· και πάλι: «Γνωρίζετε την οικογένεια του Στεφανά· να υποτάσσεστε και εσείς σε τέτοιους ανθρώπους»· και πάλι: «Να αναγνωρίζετε τέτοιους ανθρώπους». Διότι και αυτό είναι γνώρισμα της φιλοστοργίας των αγίων, το να βοηθούν και σε αυτά τα ζητήματα. Έτσι και ο Ελισσαίος, δεν ωφελούσε μόνο στα πνευματικά τη γυναίκα που τον φιλοξένησε, αλλά φρόντιζε με ζήλο να την ανταμείβει και στα σαρκικά· γι' αυτό και της έλεγε: «Μήπως έχεις κάποιο αίτημα προς τον βασιλιά ή προς τον άρχοντα;»

Και δεν είπε ότι πίστεψαν πρώτοι, αλλά ότι έγιναν απαρχή, δείχνοντας ότι μαζί με την πίστη επέδειξαν και άριστο βίο. «Χαίρω δε για την παρουσία του Στεφανά και του Φουρτουνάτου και του Αχαϊκού, διότι αυτοί αναπλήρωσαν το δικό σας υστέρημα. Διότι ανέπαυσαν το δικό μου πνεύμα και το δικό σας. Να αναγνωρίζετε, λοιπόν, τους ανθρώπους αυτούς». Επειδή ήταν φυσικό να έχουν εξαγριωθεί εναντίον τους —διότι αυτοί ήταν που είχαν έλθει και του είχαν φανερώσει τα σχετικά με τη διχόνοια— για τον λόγο αυτόν λέει: «Ανέπαυσαν το πνεύμα μου, αλλά και το δικό σας», δείχνοντας ότι ήλθαν εκ μέρους όλων και ότι προτίμησαν να αναλάβουν ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για χάρη τους. «Σας ασπάζονται οι Εκκλησίες της Ασίας.