Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 16:7

γʹ. Για ποιον λόγο όμως είπε το «πιθανόν» και δεν εκφράστηκε κατηγορηματικά; Διότι ο Παύλος δεν προγνώριζε τα πάντα, και αυτό γινόταν προς το συμφέρον. Γι' αυτόν τον λόγο δεν εκφράζεται κατηγορηματικά, ώστε, ακόμη και αν δεν συμβεί αυτό, να έχει ως καταφύγιο το ότι είχε προείπει τα πράγματα αόριστα, και παράλληλα για να φανεί η εξουσία του Πνεύματος που τον οδηγούσε όπου Εκείνο ήθελε, και όχι εκεί όπου επιθυμούσε ο ίδιος. Αυτό άλλωστε το αναφέρει και στη δεύτερη Επιστολή, απολογούμενος για την καθυστέρησή του και λέγοντας: «Ή μήπως αυτά που σχεδιάζω τα σχεδιάζω κατά σάρκα, ώστε να υπάρχει σε μένα το ναι ναι και το όχι όχι;». «Για να με κατευοδώσετε εσείς, όπου κι αν πορευθώ». Και αυτό αποτελεί δείγμα μεγάλης αγάπης και στοργής. «Διότι δεν θέλω να σας δω τώρα περαστικός· αλλά ελπίζω να παραμείνω για κάποιο χρονικό διάστημα κοντά σας, εάν ο Κύριος το επιτρέψει». Αυτά τα έλεγε, αφενός μεν για να δείξει την αγάπη του, αφετέρου δε για να εκφοβίσει αυτούς που αμάρταναν, όχι βέβαια απροκάλυπτα, αλλά με το πρόσχημα της φιλίας. «Θα παραμείνω δε στην Έφεσο έως την Πεντηκοστή».

Αν και το λογικό θα ήταν να πει: «Διότι, εάν εγώ σας λυπώ, ποιος είναι εκείνος που μπορεί να σας δώσει χαρά;». Αλλά δεν λέει αυτό, παρά το αντιστρέφει πάλι, για να τους θεραπεύσει, λέγοντας: «Ακόμη και αν σας λυπώ, μου κάνετε και σε αυτό τη μεγαλύτερη χάρη, με το να λυπάστε βαθιά από τα λόγια μου». Διότι, «σας έγραψα ακριβώς αυτό». Ποιο πράγμα; «Ότι γι' αυτόν τον λόγο δεν ήλθα, επειδή σας λυπήθηκα». Πότε το έγραφε αυτό; Στην προηγούμενη επιστολή, όταν έλεγε: «Δεν θέλω να σας δω τώρα περαστικά»; Εγώ τουλάχιστον δεν το νομίζω, αλλά σε αυτήν εδώ την Επιστολή, όταν είπε: «Μήπως, όταν έλθω πάλι, με ταπεινώσει ο Θεός μου ενώπιόν σας». Έγραψα λοιπόν ακριβώς αυτό προς το τέλος, λέγει: «Μήπως, όταν έλθω, με ταπεινώσει ο Θεός μου, και πενθήσω για πολλούς από εκείνους που έχουν προαμαρτήσει». Και γιατί το έγραφες; «Για να μη νιώσω λύπη, όταν έλθω, από εκείνους από τους οποίους έπρεπε να χαίρομαι, έχοντας την πεποίθηση για όλους σας, ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας». Επειδή, δηλαδή, ανέφερε ότι «χαίρομαι όταν εσείς πονάτε», και αυτό ήταν κάπως απότομο και σκληρό, το αντέστρεψε πάλι με διαφορετικό τρόπο και το έκανε πιο ήπιο με όσα πρόσθεσε. Γι' αυτό, λέγει, σας έγραψα από πριν, για να μη σας βρω σε οδύνη, επειδή δεν θα έχετε διορθωθεί. Γι' αυτό είπα, «Για να μη λυπηθώ», μη αποβλέποντας στο δικό μου συμφέρον, αλλά στο δικό σας. Διότι γνωρίζω ότι, εάν με δείτε να χαίρομαι, χαίρεστε· και εάν με δείτε να υποφέρω, υποφέρετε. Δες, λοιπόν, από την αρχή τη νοηματική αλληλουχία των όσων ειπώθηκαν· διότι με αυτόν τον τρόπο ο λόγος θα γίνει πιο ευκολονόητος για εμάς.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΣΤ΄. «Σχετικά δε με τη λογία για τους αγίους.» Έχοντας ολοκληρώσει τον λόγο περί των δογμάτων, και επειδή επρόκειτο να μεταβεί στον ηθικό, αφήνοντας κατά μέρος όλα τα άλλα, κινεί τον λόγο περί της ελεημοσύνης. Ονομάζει δε «λογία» τη συλλογή των χρημάτων. «Όπως ακριβώς διέταξα στις Εκκλησίες της Γαλατίας, έτσι να κάνετε και εσείς.» Δεν είπε, προέτρεψα και συμβούλευσα, αλλά «διέταξα», πράγμα που υποδηλώνει μεγαλύτερη αυθεντία. «Κατά την πρώτη ημέρα της εβδομάδος ο καθένας σας ας βάζει στην άκρη κοντά του ό,τι καταφέρνει να εξοικονομήσει.» Διότι, λέγει, θυμηθείτε τι λάβατε αυτήν την ημέρα. Διότι σε αυτήν συνέβησαν τα ανείπωτα αγαθά, και αυτή είναι η ρίζα και η αρχή της ζωής μας· και, μαζί με αυτά, το ότι σε αυτήν κοινωνούμε το μυστήριο. Δες πώς συμβουλεύει με βάση και τον χρόνο, αλλά και τον τρόπο. «Για να μη γίνονται λογίες (έρανοι) τότε που θα έρθω. Όταν δε θα παρευρεθώ,» —διότι η προσδοκία της έλευσης του Παύλου τους κάνει πιο πρόθυμους— «εκείνους που θα εγκρίνετε, αυτούς θα στείλω με επιστολές, για να μεταφέρουν τη χάρη (δωρεά) σας στην Ιερουσαλήμ.» Κάνει τον λόγο του να μην κινεί υποψίες, μη αναφέροντας τον τάδε ή τον δείνα. Ήταν δε πολύ καλό το ότι την ονόμασε «χάρη», και όχι «ελεημοσύνη». «Εάν δε αξίζει τον κόπο να πορευθώ και εγώ, θα πορευθούν μαζί μου. Θα έρθω δε προς εσάς, όταν περάσω από τη Μακεδονία. Διότι θα περάσω από τη Μακεδονία. Και σε εσάς πιθανόν να παραμείνω, ή και να ξεχειμωνιάσω, ώστε εσείς να με κατευοδώσετε, όπου και αν πορευθώ. Διότι δεν θέλω τώρα να σας δω ως περαστικός.»

Εδώ πάλι συμβουλεύει τη γενναιοδωρία. «Διότι ελπίζω να παραμείνω κάποιο χρονικό διάστημα κοντά σας, εάν ο Θεός το επιτρέψει. Θα παραμείνω όμως στην Έφεσο μέχρι την Πεντηκοστή. Διότι μου έχει ανοιχτεί θύρα μεγάλη και αποτελεσματική για δράση, και υπάρχουν πολλοί αντίπαλοι. Εάν έλθει ο Τιμόθεος, προσέξτε,» Αυτά τα έλεγε, αφενός επιδεικνύοντας την αγάπη του, και αφετέρου συνετίζοντας αυτούς που αμαρτάνουν. «Να βρεθεί ανάμεσά σας χωρίς φόβο.» Δηλαδή, να μην εξεγερθεί εναντίον του κανένας από εκείνους που έχουν κατακριθεί. «Διότι εργάζεται το έργο του Κυρίου, όπως κι εγώ.» Τον αναδεικνύει αξιόπιστο με βάση τη διακονία του. «Κανείς λοιπόν να μην τον περιφρονήσει· αλλά κατευοδώστε τον με ειρήνη, για να έλθει σε εμένα.» Επειδή ήταν και νέος, και είχε αναλάβει μόνος του τη διόρθωση τόσο μεγάλου πλήθους. «Διότι τον περιμένω μαζί με τους αδελφούς. Όσο για τον αδελφό Απολλώ, τον παρακάλεσα πολύ να έλθει σε εσάς μαζί με τους αδελφούς, αλλά δεν ήταν καθόλου θέλημά του να έλθει τώρα. Θα έλθει όμως όταν βρει ευκαιρία.»