Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 4:21

Διότι ως κοινό και μέγιστο ασέβημα σε κάθε παρακοή απέδειξε ο απόστολος Παύλος, λέγοντας το εξής: «Εσύ που καυχιέσαι για τον νόμο, με την παράβαση του νόμου ατιμάζεις τον Θεό». Αλλά μήπως αυτά είναι μόνο λόγια και όχι πράξεις; Ιδού λοιπόν: στην Κόρινθο εκείνος που είχε τη γυναίκα του πατέρα του, χωρίς να κατηγορηθεί για τίποτα άλλο παρά μόνο γι' αυτό, όχι μόνο ο ίδιος παραδίδεται στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, μέχρις ότου διορθώσει το σφάλμα με άξιους καρπούς μετάνοιας, αλλά και ολόκληρη μαζί την Εκκλησία, επειδή δεν επενέβη κατά του αμαρτήματος, την περιβάλλει με εκείνες τις κατηγορίες: «Τι θέλετε; Να έλθω σε εσάς με ραβδί;» και μετά από λίγο: «Και εσείς είστε γεμάτοι υπεροψία και δεν πενθήσατε μάλλον, ώστε να απομακρυνθεί από ανάμεσά σας εκείνος που έπραξε αυτό το έργο;». Και τι να πούμε άραγε για τον Ανανία, εκείνον στις Πράξεις; Ποιο άλλο κακό διαπιστώνεται ότι έχει κάνει παρά μόνο εκείνο; Γιατί λοιπόν φαίνεται να είναι άξιος τόσο μεγάλης οργής; Αφού πούλησε δικό του κτήμα, έφερε τα χρήματα και τα έθεσε στα πόδια των αποστόλων· επειδή όμως κατακράτησε κρυφά μέρος από το αντίτιμο, γι' αυτό την ίδια ακριβώς ώρα, μαζί με τη γυναίκα του, καταδικάζεται σε θάνατο, χωρίς καν να αξιωθεί να ακούσει λόγους περί μετάνοιας για το αμάρτημα, χωρίς να βρει καν τον χρόνο να νιώσει κατάνυξη και συντριβή γι' αυτό, χωρίς να λάβει προθεσμία για να μετανοήσει.

Επειδή λοιπόν μερικοί έχουν υπερηφανευτεί λόγω της απουσίας μου και νομίζουν ότι εξαιτίας αυτού του γεγονότος απουσιάζω, σαν να φοβάμαι να έρθω σε συζήτηση μαζί τους, πράγμα που δεν συμβαίνει, θα έρθω αν το θέλει και το επιτρέψει ο Θεός. <Θα έρθω όμως γρήγορα σε εσάς, εάν ο Κύριος θελήσει.> Υποσχέθηκε μεν να έρθει, αλλά όχι οπωσδήποτε, παρά προσθέτοντας, όπως ταίριαζε με μετριοπάθεια, το αναγκαίο: «Εάν ο Κύριος θελήσει»· διότι δεν πρέπει εμείς να σκεφτόμαστε ή να μιλάμε διαφορετικά, παρά μόνο με αυτόν τον τρόπο. <Και θα γνωρίσω όχι τα λόγια όσων έχουν υπερηφανευτεί, αλλά τη δύναμη.> Ποια είναι η ωφέλεια από τα λαμπρά λόγια που δεν έχουν κανένα από τα αγαθά, όπως είναι τα λόγια των Ελλήνων; Ενώ τα λόγια της θεόπνευστης Γραφής είναι απλά και συνηθισμένα, ωστόσο ωφελούν πλουσιοπάροχα και οδηγούν λαμπρά στην αληθινή επίγνωση του κατά φύσιν όντος Θεού· και καθιστούν (τους πιστούς) επιμελείς σε κάθε αξιοθαύμαστο έργο· και όταν συμβεί αυτό, μπορεί κανείς να καταπλουτίσει και με την αξιόλογη χάρη των χαρισμάτων του Πνεύματος· διότι η βασιλεία των ουρανών δεν βρίσκεται στα λόγια, αλλά στη δύναμη. Και το «στη δύναμη» θα το κατανοήσεις, αν μεν αναφέρεται στους αγίους αποστόλους, ως ισχύ και ενέργεια μέσω του Πνεύματος, μέσω της οποίας είναι και θαυματουργοί· εάν πάλι αναφέρεται σε εμάς τους ίδιους, το ρηθέν θα το εκλάβεις ως δύναμη της άγιας και ειλικρινούς ζωής. <Τι θέλετε; Να έρθω σε εσάς με ράβδο ή με αγάπη;> Θέλετε, λέει, να επιφέρω μια σοφή επίπληξη σε αυτούς που έχουν αμαρτήσει, σαν με κάποια ράβδο;

Για άλλους μεν ευχαριστεί τον Θεό, άλλους δε τους ελέγχει. Άλλους μεν ονομάζει χαρά και στέφανό του, σε άλλους δε καταλογίζει ανοησία· με όσους πορεύονται ορθά συνοδοιπορεί και συμμερίζεται την προθυμία τους, ενώ όσους πορεύονται σε κακό δρόμο τους ανακόπτει. Άλλοτε αφορίζει, άλλοτε επιβεβαιώνει την αγάπη· άλλοτε θρηνεί· άλλοτε ευφραίνεται· άλλοτε ποτίζει με γάλα, άλλοτε εμβαθύνει στα μυστήρια· άλλοτε συγκαταβαίνει, άλλοτε τους συνυψώνει με τον εαυτό του· άλλοτε απειλεί με ράβδο, άλλοτε προτείνει πνεύμα πραότητας· άλλοτε εξυψώνεται με τους υψηλούς, άλλοτε ταπεινώνεται με τους ταπεινούς· τη μια στιγμή είναι ο ελάχιστος των αποστόλων, την άλλη υπόσχεται απόδειξη του Χριστού που λαλεί μέσα του· τη μια στιγμή ποθεί την εκδημία από τον κόσμο και προσφέρεται ως σπονδή· την άλλη κρίνει πως είναι αναγκαιότερο για χάρη τους να παραμείνει στη σάρκα· διότι δεν ζητά το δικό του συμφέρον, αλλά το συμφέρον των τέκνων, τα οποία γέννησε εν Χριστώ διά του Ευαγγελίου. Αυτός είναι ο κανόνας κάθε πνευματικής προστασίας, το να παραβλέπει κανείς παντού τον εαυτό του αποβλέποντας στο συμφέρον των άλλων.

αʹ. Το προοίμιο είναι γεμάτο από πολύ θυμό και μεγάλο φρόνημα· και όχι μόνο το προοίμιο, αλλά, για να το πούμε έτσι, και ολόκληρη η Επιστολή. Διότι το να συνομιλεί κανείς πάντοτε με επιείκεια προς τους μαθητευομένους, ακόμη και όταν αυτοί έχουν ανάγκη από αυστηρότητα, δεν θα ήταν γνώρισμα δασκάλου, αλλά διαφθορέα και εχθρού. Γι' αυτό και ο Κύριος, αφού συνομίλησε πολλές φορές με πραότητα στους μαθητές του, υπάρχουν περιπτώσεις όπου χρησιμοποίησε και αυστηρότερο λόγο, και άλλοτε μεν μακαρίζει, άλλοτε δε επιτιμά. Στον Πέτρο, για παράδειγμα, αφού είπε: «Μακάριος είσαι, Σίμων, γιε του Ιωνά», και αφού του υποσχέθηκε ότι θα θέσει τα θεμέλια της Εκκλησίας πάνω στην ομολογία του, λίγο μετά από αυτούς τους λόγους λέει: «Πήγαινε πίσω μου, Σατανά, μου είσαι σκάνδαλο»· και πάλι αλλού: «Ακόμη και εσείς είστε ασύνετοι;» Και τους ενέβαλε τόσο μεγάλο φόβο, ώστε και ο Ιωάννης να λέει ότι, όταν τον είδαν να μιλάει με μια Σαμαρείτιδα γυναίκα, του υπενθύμισαν μεν για την τροφή, όμως κανείς δεν τόλμησε να πει: «Τι συζητάς; ή Τι ζητάς από αυτήν;» Αυτά έχοντας μάθει ο Παύλος, ο οποίος βαδίζει στα ίχνη του δασκάλου του, ποίκιλλε τον λόγο του ανάλογα με την ανάγκη των μαθητευομένων, άλλοτε μεν καίγοντας και τέμνοντας, άλλοτε δε επιθέτοντας ήπια φάρμακα. Και στους Κορινθίους έλεγε: «Τι θέλετε; Να έρθω προς εσάς με ράβδο ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;» Στους Γαλάτες όμως: «Ω, ανόητοι Γαλάτες»· και δεν χρησιμοποίησε αυτή την επιτίμηση μόνο μία φορά, αλλά και δεύτερη.

βʹ. Χρησιμοποιεί τη λέξη «αποκάλυψη», δείχνοντας ότι, αν και δεν φαίνεται, εντούτοις υπάρχει, είναι παρούσα και τώρα, και τότε θα φανερωθεί. Υπάρχει, λοιπόν, ανάγκη υπομονής· διότι γι' αυτό τον λόγο λάβατε τα θαύματα, για να παραμείνετε σταθεροί. Ο Οποίος και θα σας στηρίξει μέχρι τέλους, ώστε να είστε ανέγκλητοι. Εδώ φαίνεται μεν να τους θεραπεύει, όμως τα λεγόμενά του είναι απαλλαγμένα από κάθε κολακεία. Διότι γνωρίζει και να τους ελέγχει αυστηρά, όπως όταν λέει: «Επειδή νομίζουν ότι δεν πρόκειται να έρθω σε σας, μερικοί υπερηφανεύτηκαν»· και πάλι: «Τι θέλετε; Να έρθω σε σας με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;»· και, «Εφόσον ζητάτε απόδειξη ότι ο Χριστός μιλάει μέσω εμού;». Τους κατηγορεί όμως και συγκαλυμμένα· διότι με το να πει «θα σας στηρίξει» και «ανέγκλητους», δείχνει ότι ακόμη κλονίζονται και ότι είναι υπόλογοι για κατηγορίες. Εσύ δε πρόσεξε πώς τους προσηλώνει διαρκώς στο όνομα του Χριστού. Και δεν αναφέρει κανέναν άνθρωπο, ούτε απόστολο ούτε δάσκαλο, αλλά μνημονεύει συνεχώς τον ίδιο τον Ποθούμενο, επιχειρώντας να συνεφέρει εκείνους που έχουν βαρύ κεφάλι από κάποια μέθη. Διότι σε καμία άλλη Επιστολή δεν αναγράφεται τόσο συνεχώς το όνομα του Χριστού· εδώ όμως, μέσα σε λίγους στίχους επαναλαμβάνεται πολλές φορές, και με αυτό υφαίνει σχεδόν ολόκληρο το προοίμιο. Πρόσεξε από την αρχή: «Παύλος, κλητός απόστολος του Ιησού Χριστού, στους αγιασμένους εν Χριστώ Ιησού, σε αυτούς που επικαλούνται το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· χάρις σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό».

Με σημεία, λέγει, και όχι με ευφράδεια επικρατήσαμε, παρέχοντας ως μέγιστη απόδειξη του ότι η διδασκαλία μας είναι θεία και ότι κηρύττουμε τη βασιλεία των ουρανών, τα σημεία τα οποία επιτελούμε με τη δύναμη του Πνεύματος. Αν, λοιπόν, θέλουν να θεωρούνται σπουδαίοι αυτοί που τώρα υπερηφανεύονται, όταν θα έρθω, ας δείξουν αν διαθέτουν κάποια τέτοια δύναμη· και ας μην μου προβάλλουν κομπασμούς λόγων· διότι αυτή η τέχνη δεν έχει καμία απολύτως σημασία για εμάς. Τι θέλετε; Να έρθω σε εσάς με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;

Αυτός ο λόγος έχει σε μεγάλο βαθμό και το φοβερό αλλά και το προσηνές. Διότι το να πει «θα διαπιστώσω», ήταν γνώρισμα ανθρώπου που ακόμη συστελλόταν· το να πει όμως, «Τι θέλετε; Να έλθω προς εσάς με ράβδο;», είναι στάση ανθρώπου που ανεβαίνει πλέον στον διδασκαλικό θρόνο και από εκεί τους απευθύνει τον λόγο, έχοντας αναλάβει πάσα εξουσία. Τι σημαίνει «Με ράβδο»;

Με κόλαση, με τιμωρία, δηλαδή: Θα θανατώσω, θα πλήξω με πήρωση· πράγμα το οποίο έκανε ο Πέτρος στην περίπτωση της Σαπφείρας και ο ίδιος στον Ελύμα τον μάγο. Διότι πλέον δεν μιλάει συγκρίνοντας τον εαυτό του με εκείνους, αλλά με αυθεντία. Και στη δεύτερη Επιστολή φαίνεται να λέει το ίδιο ακριβώς πράγμα, όταν λέει: «Επειδή ζητάτε απόδειξη του Χριστού που μιλάει μέσα μου». Με ράβδο να έρθω, ή με αγάπη; Διότι, άραγε, το να έρθει με ράβδο δεν ήταν δείγμα αγάπης; Αγάπης ήταν βέβαια· αλλά επειδή, καθώς αγαπά υπερβολικά, διστάζει να προχωρήσει στην τιμωρία, για τον λόγο αυτόν εκφράζεται έτσι. Όταν, λοιπόν, μιλούσε για τιμωρία, δεν είπε «και με Πνεύμα πραότητας», αλλά «με ράβδο». Αν και εκείνο, βέβαια, γινόταν μέσω του Πνεύματος· διότι υπάρχει πνεύμα πραότητας, αλλά και πνεύμα αυστηρότητας· όμως δεν θέλει να το ονομάζει έτσι, παρά μόνο με βάση τα πιο αγαθά γνωρίσματα. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Θεός, αν και τιμωρεί, λέγεται σε πολλά σημεία ότι είναι ελεήμων και μακρόθυμος και πλούσιος σε έλεος και οικτιρμούς· ενώ ότι είναι τιμωρός, αναφέρεται ίσως μία ή δύο φορές και σπάνια, και αυτό όταν η αιτία το επιβάλλει επιτακτικά. Και παρατήρησε τη σοφία του Παύλου. Ενώ ο ίδιος έχει την εξουσία, καθιστά άλλους κυρίους και της μίας και της άλλης επιλογής, λέγοντας: «Τι θέλετε; Σε εσάς εναπόκειται το πράγμα». Διότι και εμείς είμαστε κύριοι και του ενός και του άλλου, δηλαδή και του να πέσουμε στη γέεννα, και του να επιτύχουμε τη βασιλεία· επειδή έτσι το θέλησε ο Θεός.

Διότι αυτό που θέλει να πει είναι το εξής: Σας παρακαλώ, μην με αναγκάσετε ούτε να αφήσετε να χρησιμοποιήσω τη δύναμή μου εναντίον εκείνων που μας εξευτελίζουν και νομίζουν ότι είμαστε άνθρωποι σαρκικοί. Αυτό είναι βαρύτερο από εκείνα που τους έλεγε απειλώντας τους στην προηγούμενη επιστολή: «Με ράβδο να έρθω σε σας ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;», και τώρα: «Επειδή νόμισαν πως δεν θα έρθω σε σας, μερικοί υπερηφανεύτηκαν. Θα έρθω όμως και θα γνωρίσω, όχι τα λόγια αυτών που υπερηφανεύτηκαν, αλλά τη δύναμή τους». Διότι και εδώ φανερώνει και τα δύο, και τη δύναμή του και το φιλοσοφημένο και ανεξίκακο φρόνημά του· εφόσον παρακαλεί κατ' αυτόν τον τρόπο και με τόση επιμονή, ώστε να μην αναγκαστεί να φτάσει στην επίδειξη της δικής του τιμωρητικής δύναμης, και να τους πλήξει και να τους τιμωρήσει, απαιτώντας την εσχάτη δίκη. Αυτό άλλωστε άφησε να εννοηθεί λέγοντας: «Σας παρακαλώ, λοιπόν, όταν θα είμαι παρών, να μη χρειαστεί να δείξω θάρρος με την πεποίθηση με την οποία λογαριάζω να τολμήσω εναντίον μερικών, οι οποίοι θεωρούν ότι συμπεριφερόμαστε κατά σάρκα». Προς το παρόν όμως ας επαναφέρουμε τον λόγο στην αρχή. «Εγώ ο ίδιος ο Παύλος». Είναι πολλή η έμφαση, πολλή η βαρύτητα· όπως ακριβώς λέει και αλλού: «Ιδού, εγώ ο Παύλος σας λέω»· και πάλι: «Ως Παύλος ο ηλικιωμένος»· και αλλού πάλι: «Η οποία προστάτεψε πολλούς, αλλά και εμένα τον ίδιο». Έτσι και εδώ: «Εγώ ο ίδιος ο Παύλος». Μεγάλο βέβαια είναι και τούτο, το ότι δηλαδή τους παρακαλεί ο ίδιος· το άλλο όμως είναι μεγαλύτερο, το οποίο και πρόσθεσε λέγοντας: «Διά της πραότητος και της επιεικείας του Χριστού».

Και ο Λουκάς πάλι γράφοντας έλεγε: Και από τους υπόλοιπους κανείς δεν τολμούσε να προσκολλάται σε αυτούς, αλλά ο λαός τους μεγάλυνε. Και πάλι: Τι θέλετε; Να έλθω προς εσάς με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας; δ΄. Είδες αυθεντία και εξουσία; Όλα δε αυτά τα κατόρθωνε εκείνος ο λόγος, τον οποίο είπε όταν τους έστελνε, ότι: Εγώ είμαι μαζί σας. Αυτός κατέρριπτε τα εμπόδια προπορευόμενος αυτών· αυτός διευκόλυνε τα πάντα και έκανε τα δύσκολα εύκολα.

Διότι τα κατορθώματα είναι κοινά, όπως ακριβώς είναι κοινά και όλα τα έργα. «Ράβδο δυνάμεώς σου θα εξαποστείλει ο Κύριος από τη Σιών». Με τον όρο «ράβδο δυνάμεως» εννοεί την ίδια τη δύναμη. Μνημονεύει δε τη Σιών, επειδή από εκεί έλαβαν αρχή τα κατορθώματα. Διότι εκεί έδωσε και τον νόμο, εκεί τέλεσε και τα θαύματα· από εκεί άρχισε το κήρυγμα και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την οικουμένη. Εάν όμως θέλεις να εκλάβεις τα λεγόμενα αναγωγικά, άκουσε τον Παύλο που λέει: «Αλλά έχετε προσέλθει στο όρος Σιών και στην πόλη του ζώντος Θεού, την επουράνια Ιερουσαλήμ, και στην Εκκλησία των πρωτοτόκων». «Ράβδο δυνάμεώς σου θα εξαποστείλει ο Κύριος από τη Σιών». Η ράβδος άλλοτε μεν είναι τιμωρητική και ευεργετική, άλλοτε δε παρηγορητική, και σύμβολο βασιλείας. Και για να πεισθείς ότι έχει και τις δύο ιδιότητες, άκουσε τον Προφήτη που λέει: «Η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυτές με παρηγόρησαν». Και πάλι: «Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια· σαν σκεύη κεραμέα θα τους συντρίψεις». Και ο Παύλος: «Τι θέλετε; Να έλθω προς εσάς με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;» Είδες πώς αποτελεί μέσο παιδαγωγίας· δες πώς αποτελεί και σύμβολο βασιλείας. Διότι λέει ο Ησαΐας: «Θα εξέλθει ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί, και άνθος θα αναβλαστήσει από τη ρίζα της»· και ο Δαβίδ: «Ο θρόνος σου, ω Θεέ, παραμένει εις τον αιώνα του αιώνος· ράβδος ευθύτητος είναι η ράβδος της βασιλείας σου».

Επειδή επρόκειτο να προχωρήσει στην κατηγορία εκείνου που είχε πορνεύσει, εισάγει λόγια γεμάτα θυμό, όχι επειδή ο ίδιος κυριευόταν από αυτόν, αλλά για να τους διορθώσει. Και αφήνοντας αυτόν που είχε πορνεύσει, απευθύνεται στους άλλους, θεωρώντας τον ανάξιο ακόμη και των λόγων του. Κλονίζει δε το φρόνημά τους με την κατηγορία της φιλαρχίας, επειδή χρησιμοποίησαν την απουσία του διδασκάλου για να φτάσουν στην αλαζονεία. «Και θα γνωρίσω, όχι τα λόγια εκείνων που έχουν υπερηφανευθεί, αλλά τη δύναμή τους. Διότι η βασιλεία του Θεού δεν συνίσταται σε λόγια, αλλά σε δύναμη». Επειδή η αλαζονεία τους δεν προερχόταν από κατορθώματα, αλλά από την απουσία του διδασκάλου, και δεν είπε, θα γνωρίσω τη σοφία τους, αλλά τη δύναμή τους. Είναι σαν να έλεγε: Δεν επικρατήσαμε χάρη στην ευγλωττία, αλλά επειδή η διδασκαλία μας είναι θεία, και κηρύσσουμε τη βασιλεία των ουρανών, παρέχοντας ως μέγιστη απόδειξη τα θαύματα που επιτελούμε με τη δύναμη του Πνεύματος. «Τι θέλετε; Να έλθω σε σας με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;» Αυτός ο λόγος εμπεριέχει και το φοβερό και το προσηνές.

Και τι σημαίνει το «με ράβδο»; Με τιμωρία, με ποινή. Πρόσεξε όμως και τη φιλοσοφία του Παύλου. Διότι, ενώ ο ίδιος έχει την εξουσία και για το ένα και για το άλλο, καθιστά άλλους κυρίους της επιλογής, λέγοντας: «Τι θέλετε;» Από εσάς εξαρτάται το ζήτημα, λέει.

Τι θέλετε; Να έρθω προς εσάς με ράβδο ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας; Ακούγεται ευρέως ότι υπάρχει μεταξύ σας πορνεία, και μάλιστα τέτοιου είδους πορνεία, η οποία ούτε καν ανάμεσα στους εθνικούς δεν αναφέρεται, δηλαδή να έχει κάποιος τη γυναίκα του πατέρα του. Και εσείς είστε γεμάτοι οίηση, αντί να πενθήσετε μάλλον, ώστε να απομακρυνθεί από ανάμεσά σας εκείνος που έπραξε αυτό το έργο; Βλέπεις εδώ ποιο έργο λέει ότι πρόκειται να κατακαεί τότε, και ποιος οικοδόμος πρόκειται να σωθεί μέσα από εκείνο το πυρ;

Διότι δεν τους καταλογίζεις την αμαρτία, ούτε πράττεις ανάλογα με όσα έπραξαν, ούτε καν τους εγκαλείς γι' αυτά παρακινούμενος από δίκαιο θυμό λέγοντας: «Σας διαμαρτυρήθηκα πολλές φορές, ω άνδρες, στέλνοντας αγγελιαφόρους ειρήνης, αλλά εσείς καθόλου δεν ανταποκριθήκατε, σας κάλεσα και δεν ακούσατε, σας απείλησα για τα παρόντα και δεν δώσατε προσοχή. Άνοιξα την αγκαλιά μου σε εσάς και ήμουν πρόθυμος να σας εναγκαλιστώ, εσείς όμως, εκτός από τις προθέσεις σας, αποκόψατε με τάφρους και τους δρόμους προς εμένα. "Με ράβδο", είπα, "να έρθω προς εσάς ή με αγάπη και πραότητα πνεύματος;" Και με όσα διαπράξατε προτιμήσατε τη ράβδο που πλήττει. Τώρα, λοιπόν, πώς θα δεχτώ τους σκληροτράχηλους και αναίσχυντους στο πρόσωπο; Ήχησα το ανακλητικό σάλπισμα, όπως ο ποιμένας προς το ποίμνιο που πλανάται στα όρη και στα βάραθρα της ανομίας, αλλά δεν επιστρέψατε με τα κηρύγματα, όπως τα ζώα που βελάζουν επιστρέφουν με τα σφυρίγματα· τουναντίον, φτάσατε στο σημείο να επιτίθεστε με τα κέρατα. Και γι' αυτό ήχησε η σάλπιγγα το πολεμικό εμβατήριο, αφού η ποιμενική σύριγγα αποδείχθηκε ανώφελη, και συγκέντρωσα αυτούς που θα σας εξολοθρεύσουν, όπως τα πρόβατα της σφαγής. Κανείς δεν σας φθονεί, λοιπόν, να απολαύσετε τα σχέδια και τις επινοήσεις σας, στα οποία επιμείνατε· δεν σας ωφελούν σε τίποτα όσα πράττετε με αντίσταση από απερισκεψία· μόνοι σας αποκλείσατε το έλεος για τον εαυτό σας».

Αναγνωρίζω μεν τα λόγια του Παύλου, άνθρωπέ μου. Επειδή όμως φοβούμαι μήπως πάθω το ίδιο με εκείνους που ο μέγας Πέτρος αποκάλεσε αμαθείς και αστήρικτους, οι οποίοι διαστρεβλώνουν τα δυσνόητα σημεία στα γραπτά του αποστόλου, όπως και τις λοιπές Γραφές προς δική τους απώλεια, δεν μένω μόνο στα λόγια, ούτε, μεταφέροντάς τα σε άλλο σκοπό παρά από εκείνον που έθεσε ο Παύλος, προσπαθώ να τα διαστρεβλώσω, δημιουργώντας με πιθανοφάνεια μια εύλογη εντύπωση και προσπαθώντας να στηρίξω δική μου πεισμονή, η οποία δεν προέρχεται από Εκείνον που μας καλεί. Αντιθέτως, ερευνώντας τα γεγραμμένα σύμφωνα με το παράγγελμα του Κυρίου και ανιχνεύοντας το νόημα που εμπεριέχεται σε αυτά, διαπιστώνω ότι ο θείος απόστολος δεν προτίθεται σε αυτά να διδάξει περί ενζύμων και αζύμων, ούτε να εκθέσει την παράδοση της ιερουργίας, αλλά κάνει λόγο περί πορνείας και αποχής από αυτήν· και ότι χρησιμοποιεί τον όρο «ζύμη» μεταφορικά αντί για την πορνεία και την όλη κακία, στην οποία παλαιότερα συμμετείχαν οι Κορίνθιοι –προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος περί της εν Χριστώ δικαιοσύνης– και το «άζυμο» αντί για τη νέα κατά Χριστόν πολιτεία. Διότι, αφού υπενθύμισε τα περί εκείνου που επόρνευσε μεταξύ τους και έκρινε δίκαιο να αφοριστεί αυτός και να απομακρυνθεί, κατά τη δική του έκφραση, από το μέσον τους, τι λέει; «Τι θέλετε; Να έλθω προς εσάς με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητος;»

Σας έδωσα παραγγελία, σε προηγούμενη κατήχηση, να μην απομονώνεστε και να μην αποτραβιέστε σε κρυφά μέρη· και πάλι μερικοί βρίσκεστε στην ίδια κατάσταση. Τι θέλετε; «Να έρθω σε σας με ράβδο, ή με αγάπη και πνεύμα πραότητας;» Σας μίλησα ξεκάθαρα και δεν εισακούστηκα· είδατε αδελφό σας να επιτιμάται ακριβώς για αυτό το πράγμα, και δεν συνετιστήκατε. Προσέχετε, μήπως πέσει κανείς στο ίδιο παράδειγμα της ανυπακοής. Δεν γίνονται άσκοπα και μάταια οι κατηχήσεις. «Ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης, όπως σε όλες τις εκκλησίες των αγίων.» Γι' αυτό «όλα ας γίνονται με ευσχημοσύνη και με τάξη», ώστε σε όλα να δοξάζεται ο Κύριος ανάμεσά μας. Εσείς που περιφέρεστε από εδώ και από εκεί, αδελφοί, προσέχετε τον εαυτό σας πού και πώς κάθεστε και συναναστρέφεσθε· όχι σαν αχαλίνωτοι, αλλά σαν δεμένοι στο πνεύμα· όχι σαν να μην σας επιβλέπει κανείς, αλλά ως επιβλεπόμενοι από τον Κύριο, ο οποίος εφορεύει κάθε κίνηση και πράξη σας· μην περιφέρεστε άσκοπα εδώ και εκεί, αλλά να ησυχάζετε στα καταλύματά σας, προσηλωμένοι στο εργόχειρο, στις προσευχές και στις ψαλμωδίες σας· μην αποταμιεύετε με φιλαργυρία για τον εαυτό σας, αλλά να αρκείστε στα υπάρχοντα· διότι ο Ίδιος έχει πει: «Δεν θα σε αφήσω, ούτε θα σε εγκαταλείψω»· ώστε με θάρρος να λέμε: «Ο Κύριος είναι βοηθός μου, και δεν θα φοβηθώ τι θα μου κάνει ο άνθρωπος.»