Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 5:4

Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους, δικαιολογημένα και οι πιστοί αγανακτούσαν και κατακραύγαζαν, επικαλούμενοι ως μάρτυρες τους άλλους δικαστές και ολόκληρη την πόλη, ότι χωρίς να έχει διατυπωθεί καμία απολύτως μομφή από τους εκκλησιαστικούς, αλλά επειδή μόνο οι αιρετικοί Αρειανοί τα μηχανεύτηκαν αυτά εναντίον μας, συντελέστηκε μια τέτοια καινοτομία και παρανομία εις βάρος της Εκκλησίας. Διότι, ακόμη και αν υφίστατο γενικώς κάποια βάσιμη κατηγορία εναντίον μας, δεν έπρεπε να εξεταστεί από τους Αρειανούς ούτε από όσους συμμερίζονται τα φρονήματα του Αρείου· αντιθέτως, σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς κανόνες και σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου, αφού «συναχθούν» οι πιστοί «και το πνεύμα» εκείνων που τελούν την εγκατάσταση «με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού», έπρεπε όλα να εξεταστούν και να πραχθούν κανονικώς, με την παρουσία των πιστών και των κληρικών που υπέβαλαν το αίτημα. Και δεν έπρεπε να επιβληθεί κάποιος έξωθεν από τους Αρειανούς, σαν να εμπορεύεται το όνομα του επισκόπου, σε ανθρώπους που ούτε τον ζήτησαν ούτε τον επιθυμούσαν ούτε καν γνώριζαν το γεγονός, επιβάλλοντας τον εαυτό του με την προστασία και τη βία των έξωθεν δικαστών. Αυτό το γεγονός αφενός παραλύει τους εκκλησιαστικούς κανόνες, αφετέρου αναγκάζει τους εθνικούς να βλασφημούν και να υποψιάζονται ότι οι εγκαταστάσεις στους θρόνους δεν γίνονται σύμφωνα με τον θείο θεσμό, αλλά προκύπτουν από εμπορική συναλλαγή και κοσμική προστασία.

Ερώτηση ΡΞΔ΄. Τι σημαίνει το, «Μην κρίνετε, και δεν θα κριθείτε»; Απάντηση. Επειδή ο Κύριος άλλοτε μεν λέει, «Μην κρίνετε, και δεν θα κριθείτε», και άλλοτε προστάζει να κρίνουμε με δίκαιη κρίση, δεν εμποδιζόμαστε από το να κρίνουμε γενικώς, αλλά διδασκόμαστε να διακρίνουμε τα είδη της κρίσης. Το για ποιες περιπτώσεις πρέπει να κρίνουμε και για ποιες όχι, μας το παρέδωσε με σαφήνεια ο Απόστολος. Για εκείνα μεν που εναπόκεινται στην εξουσία του καθενός και δεν έχουν καθοριστεί ρητά από τη Γραφή, λέγοντας: «Εσύ δε γιατί κρίνεις τον αδελφό σου;» και πάλι: «Ας μην κρίνουμε πλέον ο ένας τον άλλον». Για εκείνα όμως που δυσαρεστούν τον Θεό, κατακρίνει αυτούς που δεν κρίνουν, και ο ίδιος εκφέρει τη δική του κρίση, μέσα από αυτά που λέει: «Διότι εγώ, αν και απών κατά το σώμα αλλά παρών κατά το πνεύμα, έχω ήδη κρίνει, σαν να ήμουν παρών, εκείνον που διέπραξε αυτό το έργο, ώστε στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όταν συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα, μαζί με τη δύναμη του Κυρίου Ιησού, να παραδώσετε τον άνθρωπο αυτόν στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, προκειμένου να σωθεί το πνεύμα κατά την ημέρα του Κυρίου Ιησού».

Εάν δε αυτά είναι μόνο λόγια και όχι πραγματικά γεγονότα· ιδού εκείνος που είχε τη γυναίκα του πατέρα του στην Κόρινθο, χωρίς να κατηγορηθεί για τίποτε άλλο, για αυτό και μόνο όχι απλώς παραδίδεται ο ίδιος στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, μέχρι να διορθώσει το αμάρτημα με τους άξιους καρπούς της μετάνοιας, αλλά και ολόκληρη μαζί η Εκκλησία, επειδή δεν καταδίκασε το αμάρτημα, περιβάλλεται με τις ίδιες κατηγορίες. Τι να πούμε δε για τον Ανανία στις Πράξεις των Αποστόλων; Ποιο άλλο κακό διαπιστώνεται ότι έκανε, παρά μόνο εκείνο; Και σε τι άραγε αυτό φαίνεται τώρα άξιο για τόση μεγάλη οργή; Αφού πούλησε δικό του κτήμα, έφερε τα χρήματα για να τα θέσει στα πόδια των αποστόλων, έχοντας υπεξαιρέσει μέρος από το αντίτιμο, και γι' αυτό, την ίδια εκείνη ώρα καταδικάζεται μαζί με τη γυναίκα του σε θάνατο, χωρίς καν να αξιωθεί να ακούσει λόγια περί μετάνοιας για το αμάρτημά του, χωρίς να βρει καιρό ούτε για να νιώσει κατάνυξη γι' αυτό, χωρίς να λάβει προθεσμία για να μετανοήσει. Ο δε υπηρέτης μιας τέτοιας και τόσο μεγάλης κρίσης, ο μακάριος Πέτρος, ο οποίος προκρίθηκε από όλους τους μαθητές, και μόνος αυτός μαρτυρήθηκε και μακαρίστηκε περισσότερο από τους άλλους, αυτός που του εμπιστεύτηκαν τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών, όταν ακούει από τον Κύριο: «Εάν δεν σε νίψω, δεν έχεις μέρος μαζί μου», ποια άραγε, έστω και στο ελάχιστο πέτρινη καρδιά δεν θα φέρει σε συναίσθηση ενώπιον του φόβου των κριμάτων του Θεού;

Άραγε οι Γραφές λέγουν ό,τι εμείς επιθυμούμε ή οφείλουμε να τις ακολουθούμε όπως ακριβώς έχουν γραφεί; Και αυτά στρέφονται εναντίον μας. Δεν είναι καλή η φιλονικία, καθώς αποκόπτει την ελπίδα. Αλλά, επειδή εξαγγέλλουμε συγχώρηση μετά το βάπτισμα (διότι αυτό αποτελεί το ισχυρότερο συγκρατητικό μέσο απέναντι στην κακουργία), γράφει ο Απόστολος στην πρώτη Επιστολή προς τους Κορινθίους ότι: «Ακούγεται γενικώς ότι υπάρχει μεταξύ σας πορνεία, και μάλιστα τέτοια πορνεία, η οποία ούτε καν στους εθνικούς δεν αναφέρεται». Ακούσατε το μέγεθος του κακού, ακούστε και το μέγεθος της αποφάσεως. «Αφού συναχθείτε», λέγει, «εσείς και το δικό μου πνεύμα με τη δύναμη του Χριστού, να παραδώσετε τον άνθρωπο αυτόν στον Σατανά προς όλεθρο της σάρκας, ώστε να σωθεί το πνεύμα». Τον παιδαγωγεί, διότι δεν τον απορρίπτει ως εχθρό. Στην μεν πρώτη επιστολή τον παρέδωσε στον Σατανά· στη δε δεύτερη δεν γράφει τίποτα που να αντιτίθεται στην πρώτη. «Να επικυρώσετε την αγάπη σας προς αυτόν, μήπως και χαθεί ένας τέτοιος άνθρωπος από την υπερβολική λύπη». Έλυσε και τα άλυτα ο Απόστολος. Τότε μεν λέγει να παραδώσουν αυτόν τον άνθρωπο στον Σατανά· μετέπειτα, γράφοντας για τον ίδιο και συγχωρώντας τον, λέγει: «Για να μην πλεονεκτήσει εις βάρος μας ο Σατανάς». Διότι, εάν πάρει κάποιον από εμάς, έχει πλεονεκτήσει εις βάρος μας. Όταν ένα πρόβατο εξέρχεται από το ποίμνιο, γίνεται βορά των λύκων. Οδήγησέ το πάλι μέσα, για να αποφύγει την επιβουλή· όπως ακριβώς οι καλοί ποιμένες, ακόμη και αν αρπαγεί το πρόβατο, σπεύδουν να πάρουν έστω το δέρμα του. Εάν είναι καλό να διασωθεί το δέρμα ενός νεκρού ζώου, δεν αξίζει τον κόπο να αποσπάσουμε μια ψυχή από το στόμα του λύκου;

Κεφάλαιο ΣΤ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Εάν αμαρτήσει εις βάρος σου ο αδελφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον μεταξύ εσού και αυτού μόνου· εάν σε ακούσει, κέρδισες τον αδελφό σου. ΠΡΟΣ ΚΟΡ. Α΄. Όταν συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα μαζί με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να παραδώσετε έναν τέτοιον άνθρωπο στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, ώστε το πνεύμα να σωθεί κατά την ημέρα του Κυρίου Ιησού. ΠΡΟΣ ΚΟΡ. Β΄. Επειδή η επιστολή εκείνη, αν και για λίγο σας λύπησε, τώρα χαίρω, όχι επειδή λυπηθήκατε, αλλά επειδή λυπηθήκατε προς μετάνοια. Διότι λυπηθήκατε κατά Θεόν, ώστε σε τίποτα να μη ζημιωθείτε από εμάς. Διότι η κατά Θεόν λύπη κατεργάζεται μετάνοια προς σωτηρίαν, για την οποία κανείς δεν μεταμελείται. ΠΡΟΣ ΤΙΤ. Για την αιτία αυτή να τους ελέγχεις αυστηρά, ώστε να είναι υγιείς στην πίστη.

Ούτε, λοιπόν, τη συλλαβή «και», η οποία προήλθε από την ίδια τη φωνή του Κυρίου, είναι δυνατόν να την αθετήσει κανείς ή να τη διαγράψει, και τίποτα δεν εμποδίζει να γίνει αποδεκτή και εκείνη που ισοδυναμεί με αυτήν. Το ποια διαφορά και ομοιότητα παρουσιάζει αυτή ως προς εκείνη, το αποδείξαμε παρακάτω. Επιβεβαιώνει δε τον λόγο μας και ο Απόστολος, ο οποίος χρησιμοποίησε αδιακρίτως την καθεμία από τις δύο λέξεις, λέγοντας από τη μία: «Στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και εν τω Πνεύματι του Θεού μας», και πάλι: «Όταν συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα μαζί με τη δύναμη (συν τῇ δυνάμει) του Κυρίου Ιησού», θεωρώντας ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά να χρησιμοποιήσει τον σύνδεσμο ή την πρόθεση για τη συμπλοκή των ονομάτων.

«Εγώ μεν, αν και απουσιάζω με το σώμα, είμαι παρών με το πνεύμα, και έχω ήδη κρίνει εκείνον που διέπραξε αυτό το έργο, αφού συγκεντρωθείτε εσείς και η δύναμη του Κυρίου μαζί με το δικό μου πνεύμα, να παραδοθεί ο άνθρωπος αυτός στον σατανά, για τον όλεθρο της σάρκας, ώστε να σωθεί το πνεύμα κατά την ημέρα του Κυρίου». Όλεθρος δε της σάρκας είναι ο παντελής αφανισμός. «Πώς, λοιπόν, ενώ η σάρκα αφανίζεται στα χέρια του διαβόλου και το πνεύμα σώζεται, θα υπάρξει πλέον ανάσταση σωμάτων ή σάρκας;» Και δεν γνωρίζει ο άπειρος στα πάντα ότι «τα έργα της σάρκας είναι η πορνεία, η μοιχεία, η ασέλγεια» και τα παρόμοια με αυτά, και ότι δεν ομιλεί για την ίδια τη σάρκα, αλλά για τα έργα της σάρκας. Όταν μεν διαπράττει πορνεία, η σάρκα την ενεργεί· εάν όμως αποκτήσει εγκράτεια, η σάρκα δεν είναι πλέον σάρκα, αλλά η σάρκα έχει μεταβληθεί σε πνεύμα, όπως ακριβώς λέει και ο απόστολος ότι «εκείνος που από την αρχή συνέζευξε και τα δύο» είπε: «γι' αυτό τον λόγο θα εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον πατέρα του και τη μητέρα του, και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο μία σάρκα· όπως αυτός που προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα, έτσι και αυτός που προσκολλάται στον Κύριο είναι ένα πνεύμα». Άρα λοιπόν, αυτός που εργάζεται την πορνεία έχει γίνει σάρκα· όχι μόνο η ίδια η σάρκα, αλλά και τα πάντα, και η ψυχή και τα υπόλοιπα, γίνονται σάρκα. Διότι, έχοντας προσκολληθεί στην πόρνη έγινε σάρκα, και όντας σαρκικός, ονομάζεται εξ ολοκλήρου σάρκα. «

Θέλεις να μάθεις πώς είναι πιο αξιόπιστα τα τραύματα του φίλου παρά τα εκούσια φιλήματα του εχθρού; Φίλησε τον Κύριο ο Ιούδας, αλλά το φίλημά του ήταν γεμάτο προδοσία, το στόμα του είχε δηλητήριο, η γλώσσα του ήταν γεμάτη πονηρία. Αυτόν που είχε πορνεύσει μεταξύ των Κορινθίων τον τραυμάτισε ο Παύλος, αλλά τον έσωσε. «Και πώς τον τραυμάτισε;» λέει.

Αυτά τα έλεγε, όχι μόνο για να τους επισπεύσει προς την απόφαση και να μην τους αφήσει να σκεφτούν τίποτε άλλο, αλλά και για να τους προκαλέσει φόβο, επειδή γνώριζε όσα επρόκειτο να γίνουν και να κριθούν εκεί. Διότι αυτό σημαίνει να είναι κανείς παρών με το πνεύμα, όπως ακριβώς ο Ελισσαίος ήταν παρών με τον Γιεζή και έλεγε: «Μήπως δεν ήταν η καρδιά μου μαζί σου;». Ω! πόση είναι η δύναμη του χαρίσματος, όταν κάνει όλους να είναι μαζί και στο ίδιο μέρος, και παρέχει την ικανότητα να γνωρίζουν όσα συμβαίνουν μακριά! Έχω ήδη δικάσει σαν να ήμουν παρών. Δεν τους αφήνει να σκεφτούν τίποτε άλλο: Διότι έβγαλα την απόφαση σαν να ήμουν παρών· μη μου μιλάτε για αναβολές και καθυστερήσεις· διότι δεν πρέπει να γίνει τίποτε άλλο. Έπειτα, για να μη φανεί ότι επιβάλλει υπερβολική αυθεντία, ούτε να γίνει ο λόγος του πιο δεσποτικός, δες πώς καθιστά και τους ίδιους κοινωνούς της κρίσης. Διότι αφού είπε «έχω δικάσει», πρόσθεσε: «εκείνον που έχει πράξει κάτι τέτοιο». «Στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, όταν συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα, με τη δύναμη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να παραδώσετε τον τοιούτον στον σατανά». Και τι σημαίνει, «στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού»; Σημαίνει: «Σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, χωρίς να κατέχεστε από ανθρώπινη προκατάληψη».

Μερικοί δε το διαβάζουν ως εξής: «Εκείνον που έπραξε αυτό κατ' αυτόν τον τρόπο στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού»· και θέτοντας κόμμα εδώ, ή άνω τελεία, συνεχίζουν λέγοντας τα εξής: «Αφού συναχθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα, να παραδώσετε τον άνθρωπο αυτόν στον σατανά». Και λένε ότι το νόημα αυτής της ανάγνωσης είναι το εξής: Εκείνον που έπραξε αυτό, λέγει, στο όνομα του Χριστού, παραδώστε τον στον σατανά· δηλαδή, αυτόν που εξύβρισε το όνομα του Χριστού, αυτόν που, αφού έγινε πιστός και έφερε το όνομα αυτής της προσωνυμίας, τόλμησε τέτοια πράγματα, αυτόν παραδώστε τον στον σατανά. Σε εμένα, όμως, η προηγούμενη εκδοχή φαίνεται να είναι η ορθότερη. Ποια είναι δηλαδή αυτή; «Στο όνομα του Κυρίου, αφού συναχθείτε εσείς»· δηλαδή, καθώς σας συνάγει το ίδιο Του το όνομα, για χάρη του οποίου συγκεντρώνεστε. «Και του δικού μου πνεύματος».

Παραδόθηκε, λέγει, στον Σατανά, για να του πλήξει το κεφάλι· και ο διάβολος του προκάλεσε πονοκέφαλο. Αυτό είναι όλο; Τον διδάσκαλο της οικουμένης, τον πολίτη του παραδείσου, τον ναό του Χριστού, όπως έλεγα, τη λύρα του Πνεύματος, το σκεύος της εκλογής, αυτόν που διέτρεξε την οικουμένη, αυτόν που ξερίζωσε τα αγκάθια των αμαρτημάτων, αυτόν που έσπειρε τα σπέρματα της ευσέβειας, αυτόν που έτρεξε στη γη, αυτόν που αγωνίστηκε στη θάλασσα, αυτόν που πέρασε ένα μερόνυχτο στον βυθό, αυτόν που στεφανώθηκε στα δεσμωτήρια, αυτόν που έστησε τρόπαιο στο δικαστήριο, αυτόν που διέτρεξε ολόκληρη την οικουμένη, εκείνον τον άγρυπνο, του οποίου τα ενδύματα φυγάδευσαν τις ασθένειες, του οποίου η ζωή έκανε τον θάνατο να δραπετεύσει, αυτόν τον είχε υποχείριό του ο διάβολος; Και όμως, ακούω ότι έπραττε το αντίθετο. Κάποιος ανάμεσα στους Κορινθίους έπεσε σε πορνεία· το άκουσε ο Παύλος, και τι λέει; «Και εσείς είστε γεμάτοι έπαρση, και δεν πενθήσατε μάλλον, ώστε να απομακρυνθεί από ανάμεσά σας αυτός που έπραξε αυτό το έργο. Διότι εγώ, αν και είμαι απών σωματικά, παρών όμως πνευματικά, έχω ήδη κρίνει, σαν να ήμουν παρών, εκείνον που διέπραξε αυτό το έργο: στο όνομα του Κυρίου, αφού συγκεντρωθείτε όλοι εσείς και το δικό μου πνεύμα, μαζί με τη δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού, να παραδώσετε έναν τέτοιον άνθρωπο στον Σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, ώστε να σωθεί το πνεύμα του την ημέρα του Κυρίου Ιησού».

Γι’ αυτό και είναι αναπόφευκτη για εσάς η καταδίκη και εδώ και εκεί. Διότι από τους ανθρώπους άλλοι μεν τιμωρούνται και εδώ και εκεί· άλλοι δε μόνο εδώ· άλλοι δε μόνο εκεί· και άλλοι ούτε εδώ, ούτε εκεί. Και εδώ και εκεί, όπως αυτοί εδώ· (διότι και εδώ τιμωρήθηκαν, όταν υπέστησαν εκείνα τα ανεπανόρθωτα δεινά κατά την άλωση της πόλεως· και εκεί θα υποστούν βαρύτατη τιμωρία·) όπως οι πολίτες των Σοδόμων, όπως και πολλοί άλλοι. Μόνο εκεί, όπως ο πλούσιος που καταφλεγόταν και δεν είχε στην εξουσία του ούτε μία σταγόνα. Μόνο εδώ, όπως εκείνος που έπεσε σε πορνεία μεταξύ των Κορινθίων. Ούτε εδώ, ούτε εκεί, όπως οι απόστολοι, όπως οι προφήτες, όπως ο μακάριος Ιώβ· διότι όσα υπέφεραν δεν αποτελούσαν τιμωρία, αλλά αγώνες και παλαίσματα.

Από αυτά είναι φανερό ότι οι κάτοικοι των Σοδόμων και των Γομόρρων και εδώ κρίθηκαν, και εκεί κολάζονται. Διότι, όταν λέει ότι η κατάσταση θα είναι πιο ανεκτή για τα Σόδομα παρά για αυτούς, δείχνει ότι μεν κολάζονται, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο όπως αυτοί. δ'. Πάλι, υπάρχουν και εκείνοι που κολάζονται μόνο εδώ, όπως αυτός που είχε πορνεύσει. Διότι ο μακάριος Παύλος, στέλνοντας επιστολή στους Κορινθίους, έλεγε τα εξής: «Ακούγεται παντού ότι υπάρχει ανάμεσά σας πορνεία, και μάλιστα τέτοιου είδους πορνεία, η οποία ούτε μεταξύ των εθνικών δεν αναφέρεται, δηλαδή το να έχει κάποιος τη γυναίκα του πατέρα του. Και εσείς έχετε κυριευθεί από υπερηφάνεια, και δεν πενθήσατε μάλλον, ώστε να απομακρυνθεί από ανάμεσά σας αυτός που έπραξε το έργο αυτό. Διότι εγώ, αν και είμαι απών με το σώμα, αλλά παρών με το πνεύμα, έχω ήδη κρίνει, σαν να ήμουν παρών, εκείνον που διέπραξε κατ' αυτόν τον τρόπο το έργο αυτό· στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αφού συγκεντρωθείτε εσείς και το δικό μου πνεύμα, να παραδώσετε τον άνθρωπο αυτόν στον σατανά για τον όλεθρο της σάρκας, ώστε να σωθεί το πνεύμα κατά την ημέρα του Κυρίου Ιησού». Είδες πώς αυτός κολάζεται εδώ, και εκεί δεν κολάζεται; Διότι, επειδή κολάστηκε εδώ το σώμα του, εκεί δεν κολάζεται. Θέλω, λοιπόν, να δείξω τώρα αυτόν που έζησε εδώ με απολαύσεις, εκεί όμως κολάζεται.

γ΄. Διότι, εάν θέλεις να δεις αυτούς που είναι αληθινά άξιοι ντροπής και ονειδισμού, εγώ θα προσπαθήσω να σου υποδείξω με τον λόγο λίγους από τους πολλούς. Κοίταξε αυτούς που κυριεύονται από πάθος για την ομορφιά των γυναικών, αυτούς που μανιώνουν για τα χρήματα, αυτούς που επιθυμούν σφοδρά την εξουσία και τη δόξα και επιλέγουν να πράξουν και να υποστούν τα πάντα για χάρη αυτών, αυτούς που λιώνουν από τον φθόνο, αυτούς που επιβουλεύονται όσους δεν τους έχουν αδικήσει σε τίποτα, αυτούς που μελαγχολούν αναίτια, αυτούς που λυσσομανούν πάντοτε για τα μάταια του βίου· αυτά, και τα παρόμοια, είναι έργα μανίας και άξια κολάσεως, αυτά είναι άξια ονειδισμού, ντροπής και περίγελου. Εάν όμως κάποιος, αν και ενοχλείται από δαίμονα, επιδεικνύει τόση πολλή φιλοσοφία στον βίο του, όχι μόνο δεν είναι δίκαιο να ονειδίζεται, αλλά του πρέπει να θαυμάζεται και να στεφανώνεται από όλους, αφού όντας φορτωμένος με τόσα δεσμά τρέχει έναν τόσο επίπονο δρόμο, και ανεβαίνει την ανηφορική και τραχιά οδό της αρετής. Αλλά δεν γνωρίζω πώς, παρά λίγο να μου διαφύγει και κάτι άλλο, στο οποίο πλεονεκτείς σε σχέση με τους αδελφούς σου· και αυτό είναι το ότι εύκολα, ακόμη και αν έχεις διαπράξει κάποιο σφάλμα, μέσω αυτής της θλίψης μπορείς να αποβάλεις από πάνω σου αυτά τα αμαρτήματα. Και αυτό μας έγινε φανερό από όσα ήδη προηγουμένως ανέλυσα, όταν μιλούσα για τον Λάζαρο και για εκείνον που είχε πορνεύσει στην Κόρινθο.

Διότι αυτό σημαίνει να είναι κανείς παρών με το πνεύμα, όπως ακριβώς ο Ελισσαίος ήταν παρών με τον Γιεζή και έλεγε: «Δεν ήταν η καρδιά μου μαζί σου;». «Έχω ήδη κρίνει, σαν να ήμουν παρών, εκείνον που διέπραξε με τέτοιον τρόπο αυτό το έργο: όταν συναχθείτε στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εσείς και το δικό μου πνεύμα, με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να παραδώσετε τον τοιούτον στον Σατανά.» Δεν τους αφήνει να σκεφτούν τίποτε άλλο. Διότι, λέει, έχω ήδη εκδώσει την απόφαση, σαν να ήμουν παρών. Έπειτα, για να μη φανεί ότι η αυθεντία του είναι υπερβολική, δες πώς κάνει και αυτούς κοινωνούς της κρίσεως, λέγοντας: «Όταν συναχθείτε». Το δε «στο όνομα του Κυρίου μας» σημαίνει: εκείνον που εξύβρισε το όνομα του Χριστού, αυτόν που, αφού έγινε πιστός και έλαβε αυτή την ονομασία, τόλμησε τέτοια πράγματα, αυτόν να παραδώσετε στον Σατανά. Ορθά επίσης ελέχθη το να «παραδοθεί» στον Σατανά, και όχι να «εκδοθεί» (να εγκαταλειφθεί οριστικά), ανοίγοντάς του με αυτόν τον τρόπο τις θύρες της μετανοίας. Και πάλι λέει «τον τοιούτον», διότι δεν ανέχεται ούτε καν να μνημονεύσει το όνομά του.