Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:20

Διότι εκείνος πλέον έδωσε την αφορμή, όπως ακριβώς και εκείνος που πόρνευσε. «Διότι τι γνωρίζεις, γυναίκα, αν θα σώσεις τον άνδρα σου;» Αυτό αναφέρεται πάλι σε σχέση με το «ας μην τον εγκαταλείπει». Διότι, αν δεν δημιουργεί έριδες, μείνε, λέει· επειδή υπάρχει και κέρδος· μείνε, και προέτρεπε και συμβούλευε και πείθε· διότι κανένας δάσκαλος δεν θα μπορέσει να έχει τόση δύναμη, όση η γυναίκα. Και ούτε της επιβάλλει αναγκαιότητα ούτε απαιτεί οπωσδήποτε από αυτήν το πράγμα, για να μην το καταστήσει πάλι πιο φορτικό, ούτε την προστάζει να απελπίζεται, αλλά το αφήνει μετέωρο στην αβεβαιότητα του μέλλοντος, λέγοντας: «Διότι τι γνωρίζεις, γυναίκα, αν θα σώσεις τον άνδρα; Και τι γνωρίζεις, άνδρα, αν θα σώσεις τη γυναίκα;» Και πάλι: «Παρά μόνο όπως εμέρισε στον καθένα ο Θεός, όπως κάλεσε τον καθένα ο Κύριος, έτσι ας πορεύεται». Κλήθηκε κάποιος όντας περιτμημένος; Ας μην αναιρεί την περιτομή του. Κλήθηκε κάποιος ευρισκόμενος σε ακροβυστία; Ας μην περιτέμνεται. Η περιτομή δεν είναι τίποτε, και η ακροβυστία δεν είναι τίποτε, αλλά αυτό που μετρά είναι η τήρηση των εντολών του Θεού. Ο καθένας στην κλήση με την οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει. Κλήθηκες ως δούλος; Ας μη σε απασχολεί. Αυτά δεν συντελούν καθόλου στην πίστη, λέει· μην φιλονικείς, λοιπόν, ούτε να θορυβείσαι· διότι η πίστη τα παραμέρισε όλα αυτά. Ο καθένας στην κλήση με την οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει. Κλήθηκες έχοντας γυναίκα άπιστη; Μείνε μαζί της· μην αποδιώξεις τη γυναίκα εξαιτίας της πίστεως. Κλήθηκες όντας δούλος; Ας μη σε απασχολεί· μείνε να δουλεύεις. Κλήθηκες όντας ακρόβυστος; Μείνε ακρόβυστος.

Κλήθηκε κάποιος ενώ βρισκόταν σε ακροβυστία; Ας μην περιτέμνεται. «Η περιτομή δεν είναι τίποτα, και η ακροβυστία δεν είναι τίποτα, παρά μόνο η τήρηση των εντολών του Θεού. Ο καθένας στην κλήση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει. Κλήθηκες ως δούλος; Ας μη σε απασχολεί». Αυτά, λέγει, σε τίποτα δεν συντελούν στην πίστη, επομένως μην φιλονικείς, ούτε να θορυβείσαι. Διότι η πίστη τα απέκλεισε όλα αυτά. Το δε «ας μην επισπάται», σημαίνει «ας μην μετατρέπει την περιτομή σε ακροβυστία».

Ας μην είναι κανείς κεφαλή, ενώ μετά βίας τυγχάνει να είναι χέρι, ή πόδι, ή κάτι άλλο από τα πιο ευτελή μέλη του σώματος. Ο καθένας στην τάξη στην οποία κλήθηκε, αδελφοί, σε αυτήν ας παραμένει. Σε εσάς ομιλώ προπάντων, σε όσους ανήκετε στο ιερό βήμα, να είστε οφθαλμός που δεν είναι γεμάτος σκοτάδι, και να μην εμφανιζόμαστε ως πρωτοστάτες του κακού.

Καθένας, λέει ο απόστολος, ας παραμένει στην κλήση στην οποία κλήθηκε. Και πάλι αλλού, να μην γίνεστε πρόσκομμα ούτε στους Ιουδαίους ούτε στους Έλληνες ούτε στην εκκλησία του Θεού. Και αλλού πάλι ο ίδιος λέει για τον εαυτό του, δεν πρόκειται να φάω κρέας στον αιώνα, για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου. Και ο καθένας καθιστά τον εαυτό του αναγνωρίσιμο από το δικό του σχήμα, ο στρατιώτης από το ότι φέρει μάχαιρα, ο αστός από το ότι φοράει πανωφόρι. Και γενικά, σχεδόν καθένας από όσους βρίσκονται σε αξιώματα, τέχνες ή επαγγέλματα φέρει μαζί του τα εργαλεία που του αρμόζουν. Διότι ούτε ο ιατρός θα επέλεγε να κρατά ποιμαντική ράβδο, ούτε ο ποιμένας θα κρατούσε ιατρικό εργαλείο στο χέρι. Αν λοιπόν αυτά έχουν έτσι, πολύ περισσότερο στα πνευματικά και μέγιστα ζητήματα δεν πρέπει κανείς ούτε να ζει αντίθετα προς τα όσα αρμόζουν στην τάξη του, ούτε να αλλάζει σχήμα, ώστε να μην υποστεί την επικρεμάμενη κατάκριση από τον Κύριο, ως κάποιος που σκανδαλίζει τον κόσμο. Μακάρι να το αποφύγουμε αυτό, ω τριπόθητε, και μάλιστα εμείς που διαφέρουμε από τους πολλούς και κατά τη γνώση και κατά τον βαθμό. Επειδή αυστηρή κρίση επιφυλάσσεται για τους υπερέχοντες, ενώ ο ελάχιστος είναι άξιος συγγνώμης, όπως έχει γραφτεί. Και πάλι ο Κύριος λέει: σε όποιον εμπιστεύθηκαν πολλά, θα απαιτήσουν περισσότερα.