Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 7:24

Απόκριση του Βαρσανουφίου: Χαίρε εν Κυρίω, δούλε του Θεού και ιερουργέ των αγίων μυστηρίων. Γνωρίζεις ότι ο άγιος Απόστολος Παύλος γράφοντας έλεγε: «Αδελφοί, ο καθένας στην κατάσταση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει ενώπιον του Θεού.» Και εγώ πιστεύω ότι με το θέλημα του Θεού έγινες και δεν είσαι μισθωτός, αλλά ποιμένας. Μη θελήσεις λοιπόν να αποχωρήσεις, για να μην Τον παροργίσεις, διότι ο Ίδιος είπε: «Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, τα λόγια μου όμως δεν θα παρέλθουν.» Μη δειλιάσεις λοιπόν, διότι είναι γραμμένο ότι μετά τον θάνατο του Μωυσή, όταν ο Ιησούς του Ναυή φοβήθηκε να εισαγάγει τον λαό στη γη της επαγγελίας, του είπε ο άγγελος: «Να έχεις θάρρος και δύναμη, μη φοβάσαι, διότι όπως ήμουν με τον Μωυσή, έτσι θα είμαι και μαζί σου.» Και από εμένα λοιπόν τον ταλαίπωρο άκουσε τον ίδιο λόγο: «Να έχεις θάρρος και δύναμη εν Κυρίω.» Ο ίδιος ρώτησε τον άλλο Γέροντα: Ποιους πρέπει, Πάτερ, να χειροτονούμε κληρικούς ή ποιον βίο πρέπει να έχουν αυτοί;

Και ας τηρείται το: Ο καθένας στην κατάσταση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει.

ΕΡΩΤΗΣΗ Ρ΄. Πώς θα πρέπει να αποπέμπουμε όσους έρχονται από έξω και ζητιανεύουν; Και άραγε καθένας που το επιθυμεί μπορεί να προσφέρει ψωμί ή οτιδήποτε άλλο, ή πρέπει και για αυτό το έργο να έχει οριστεί ένας συγκεκριμένος αδελφός; ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Δεδομένου ότι ο Κύριος αποφάνθηκε, αφενός, ότι δεν είναι καλό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών και να το ρίξει στα σκυλάκια, αφετέρου όμως αποδέχθηκε το «και όμως τα σκυλάκια τρώνε από το τραπέζι των κυρίων τους»· εκείνος στον οποίο έχει ανατεθεί η διανομή της ελεημοσύνης ας το πράττει αυτό κατόπιν εξετάσεως. Καθένας δε ο οποίος πράττει τούτο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη εκείνου, ας επιτιμάται ως διαφθορέας της ευταξίας, έως ότου μάθει να διαφυλάσσει τη θέση του, καθώς ο Απόστολος λέγει: «Καθένας, αδελφοί, στην κατάσταση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει».

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΚΕʹ. Εκείνος που του έχει εμπιστευθεί ένα έργο και πράττει κάτι χωρίς σχετική υπόδειξη, αντίθετα με τα όσα έχουν διαταχθεί ή πέρα από όσα του έχουν ανατεθεί, πρέπει άραγε να διατηρεί το έργο του; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Το να παίρνει κανείς αυθαίρετα πρωτοβουλίες δεν αρέσει καθόλου στον Θεό· και ούτε αρμόζει ούτε συμφέρει σε όσους έχουν επιδείξει σπουδή στο να διαφυλάξουν τον σύνδεσμο της ειρήνης. Εάν μάλιστα επιμένει να ενεργεί προπετώς, συμφέρει να του αφαιρεθεί το έργο. Διότι δεν τηρεί το πρόσταγμα εκείνου που είπε: «Ο καθένας, αδελφοί, ας παραμένει σε εκείνο στο οποίο κλήθηκε»· και ακόμη πιο νουθετικά: «Να μην υπερηφανεύεται κανείς πέρα από όσο πρέπει να φρονεί, αλλά να φρονεί με σύνεση, σύμφωνα με το μέτρο της πίστεως που ο Θεός μοίρασε στον καθένα».

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΛΣΤ΄. Αν είναι αναγκαίο να συγκεντρώνονται όλοι την ώρα του γεύματος, και πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε εκείνον που απουσιάζει και έρχεται μετά το γεύμα. ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Εάν μεν απουσίασε εξαιτίας κάποιας ανάγκης του τόπου ή του έργου, τηρώντας το παράγγελμα εκείνου που είπε: «Αδελφοί, ο καθένας ας παραμένει σε εκείνο στο οποίο κλήθηκε», ο υπεύθυνος της κοινής ευταξίας, αφού εξετάσει το ζήτημα, θα δείξει συγκατάβαση. Εάν όμως, ενώ μπορούσε να προσέλθει εγκαίρως, δεν έδειξε προθυμία, αφού του επισημανθεί το σφάλμα της αμέλειας, ας παραμείνει νηστικός μέχρι την καθορισμένη ώρα της επόμενης ημέρας.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΜΑʹ. Εάν επιτρέπεται να βρίσκονται ξένοι στα εργαστήρια, ή ακόμη και κάποιοι από τους εδώ αδελφούς να εγκαταλείπουν τον δικό τους τόπο. ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Εκτός από εκείνον στον οποίο έχει ανατεθεί η επίβλεψη των εργαζομένων ή η διαχείριση των έργων, όποιος βρεθεί να κάνει κάτι τέτοιο, επειδή διαλύει την ευταξία της αρμονίας των μελών, ας του απαγορευθεί και η επιτρεπόμενη μετακίνηση· και παραμένοντας σε έναν τόπο που έχει κριθεί κατάλληλος για διαπαιδαγώγηση, ας εκτελεί το έργο του απερίσπαστα και με περισσότερο κόπο από το συνηθισμένο, μέχρι να μάθει να τηρεί αυτό που έχει ειπωθεί από τον Απόστολο: «Ο καθένας σε ό,τι κλήθηκε, σε αυτό ας παραμένει».

ΕΡΩΤΗΣΗ ΡΜΖʹ. Εκείνος που απασχολείται με την εργασία του κελαριού, ή του μαγειρείου, ή με κάτι άλλο παρόμοιο, εάν δεν προφθάσει να παρευρεθεί στον κανόνα της ψαλμωδίας και της προσευχής, άραγε δεν υφίσταται καμία ζημία στην ψυχή του; ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Ο καθένας στη δική του εργασία τηρεί τον δικό του κανόνα, ως μέλος του σώματος· και ζημιώνεται βέβαια ο ίδιος εάν αμελήσει αυτό που του έχει ανατεθεί, αλλά εάν επιβουλεύεται το κοινό έργο, κινδυνεύει ακόμη περισσότερο. Επομένως, ως προς τη διάνοια ας εκπληρώνει το γεγραμμένο: «Να υμνείτε και να ψάλλετε μέσα στις καρδιές σας προς τον Κύριο». Εάν όμως σωματικώς δεν προφθάνει να συγκεντρωθεί μαζί με τους υπολοίπους, ας μην έχει καμία αμφιβολία, εφαρμόζοντας το ρητό: «Ο καθένας σε ό,τι κλήθηκε, σε αυτό ας παραμένει». Πρέπει όμως να προφυλάσσεται κανείς, μήπως, ενώ έχει τη δυνατότητα να ολοκληρώσει αυτό που του έχει ανατεθεί εγκαίρως, αποτελώντας παράδειγμα και για τους άλλους, προφασιστεί την απασχόληση με το έργο του, γινόμενος πρόσκομμα για τους υπολοίπους, και πέσει έτσι στο κρίμα εκείνων που αμελούν.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΙΒ΄. Εάν ο καθένας έχει την οφειλή να μεριμνά για τους πάντες σε όλα, ή μόνο για εκείνους που του έχουν εμπιστευθεί· και για αυτούς σύμφωνα με το χάρισμα που του μοιράστηκε από τον Θεό διά του Αγίου Πνεύματος. ΑΠΟΚΡΙΣΗ. Εφόσον ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο μονογενής Υιός του Θεού, διά του οποίου έγιναν τα πάντα, ορατά και αόρατα, ομολογεί μεν ότι «Δεν απεστάλην παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ»· λέει δε στους μαθητές του, «Καθώς με απέστειλε ο Πατέρας, έτσι κι εγώ αποστέλλω εσάς»· και παραγγέλλει, «Σε δρόμο εθνικών να μην πάτε, και σε πόλη Σαμαρειτών να μην εισέλθετε»· αφού δε εκπληρώθηκε σε αυτόν η προφητεία του Δαβίδ που λέει εκ μέρους του Θεού και Πατέρα, «Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα· ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου, και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης»· τότε παρήγγειλε και στους μαθητές του, «Πορευθείτε και μαθητεύστε όλα τα έθνη»· πώς δεν οφείλει πολύ περισσότερο ο καθένας από εμάς να τηρεί με μεγαλύτερη ακρίβεια την παραγγελία του Αποστόλου που γράφει: «Να μην έχετε υψηλότερη ιδέα για τον εαυτό σας από όσο πρέπει να έχετε, αλλά να σκέπτεστε με σύνεση, σύμφωνα με το μέτρο της πίστεως που ο Θεός μοίρασε στον καθένα», και να αναμένει πότε και τι θα του προσταχθεί, καθώς λέει και πάλι: «Ο καθένας, αδελφοί, στην κατάσταση που βρισκόταν όταν κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει.»

Όταν νουθετείται, δεν πτοείται. Στον τόπο όπου κλήθηκε υπομένει, και δεν κυριεύεται από την ακηδία. Τον πατέρα δεν περιφρονεί, και τον αδελφό δεν μειώνει. Δεν αποφεύγει τη διαμονή στο μοναστήρι. Δεν χαίρεται με τις ανέσεις, δεν ευχαριστιέται με διάφορους τόπους και δεν τέρπεται με τον αέρα· αλλά, σύμφωνα με τον άγιο Απόστολο, στον τόπο όπου κλήθηκε, σε αυτόν και παραμένει. Πολλοί λοιπόν είναι αληθινά οι καρποί της υπακοής· γι' αυτό είναι μακάριος όποιος την έχει αποκτήσει.

Ω, πόρωση της διάνοιας, που δεν ανέχεται να πεισθεί σε εκείνον που λέει: «ο καθένας ας παραμένει σε εκείνο στο οποίο κλήθηκε». Πώς ούτε καν φοβούνται εκείνον που λέει, ότι «σε όποιον δόθηκαν πολλά, θα του ζητηθούν πολλά», ώστε έστω κι έτσι να αποκτήσουν την ταπεινοφροσύνη; Ας μην περνούμε έτσι τη ζωή μας μέσα στην ευτέλεια. Όχι τόσο άφοβα, σαν να μην πρόκειται να αντιμετωπίσουμε τη φοβερή δίκη. Ας μη ζούμε έτσι, σαν να μην έχουμε την υποχρέωση να δώσουμε εσπευσμένα λόγο. Όχι έτσι, σας παρακαλώ. Ας μη γινόμαστε πρόσκομμα και σκάνδαλο για τους απ' έξω. Ας μην προσθέτουμε αμαρτίες πάνω στις αμαρτίες. Ας μη βλασφημείται το καλό σχήμα εξαιτίας μας, αλλά μάλλον ας επαινείται. Διότι θα έρθει, θα έρθει και δεν θα αργήσει εκείνη η φοβερή ώρα, κατά την οποία θα βρεθούμε αναπολόγητοι όταν θα κρινόμαστε. Διότι τι θα μπορέσουμε να Του πούμε; Διότι τι περισσότερο μπορούσε να κάνει για εμάς και δεν το έκανε;

Ας φοβηθούμε μήπως αρχίσει από εμάς η κρίση, σύμφωνα με την απειλή· μήπως λάβουμε από το χέρι του Κυρίου διπλή την τιμωρία για τα αμαρτήματά μας, επειδή ούτε εμείς οι ίδιοι εισερχόμαστε ούτε αφήνουμε όσους μπορούν να εισέλθουν. Ι΄. Εσείς τα πρόβατα, μην ποιμαίνετε τους ποιμένες, ούτε να υψώνεστε πάνω από τα δικά σας όρια· διότι σας είναι αρκετό το να ποιμαίνεστε σωστά. Μην κρίνετε τους κριτές, ούτε να νομοθετείτε για τους νομοθέτες· διότι ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας και αταξίας, αλλά ειρήνης και τάξεως. Επομένως, ας μην προσπαθεί κανείς να γίνει κεφάλι, όταν μετά βίας τυγχάνει να είναι χέρι ή πόδι ή κάποιο άλλο από τα πιο ευτελή μέλη του σώματος· αλλά ο καθένας, αδελφοί, ας παραμένει στην τάξη στην οποία κλήθηκε, ακόμη κι αν είναι άξιος για κάτι ανώτερο· διότι όταν αρκείται στη θέση που έχει τώρα, γίνεται περισσότερο ευδόκιμος παρά όταν επιδιώκει αυτήν που δεν έλαβε. Κανείς, ενώ του είναι δυνατόν να ακολουθεί ακίνδυνα, ας μην επιθυμεί να άρχει επικινδύνως· ούτε να καταλύεται ο νόμος της υποταγής, ο οποίος συγκρατεί σε συνοχή και τα επίγεια και τα επουράνια· ούτε να μετατρέπουμε την πολυαρχία σε αναρχία. Όσοι ασχολείστε με τους λόγους, μην έχετε υπερβολική πεποίθηση σε αυτούς, ούτε να σοφίζεστε περιττά πράγματα και πέρα από τα όρια του ορθού λόγου, ούτε να επιθυμείτε να νικάτε τα πάντα με κακό τρόπο, αλλά να ανέχεστε σε ορισμένα ζητήματα και το να ηττάσθε με καλό τρόπο.

Αν όμως δεν ίσχυε αυτό, αλλά έδινε την εντολή να εγκαταλείπουν τους κυρίους τους και να επιδιώκουν επίμονα να γίνουν ελεύθεροι, πώς τους προέτρεπε λέγοντας: «Ο καθένας ας παραμένει σε εκείνη την κατάσταση στην οποία κλήθηκε»; Και αλλού: «Όσοι είναι δούλοι υπό ζυγό, ας θεωρούν τους κυρίους τους άξιους κάθε τιμής, και όσοι έχουν πιστούς κυρίους ας μην τους καταφρονούν, επειδή είναι αδελφοί αυτοί που απολαμβάνουν την ευεργεσία τους»; Αλλά και στις επιστολές που στέλνει προς τους Εφεσίους και τους Κολοσσαείς, τα ίδια διατάσσει και νομοθετεί. Από αυτά είναι φανερό ότι δεν καταργεί αυτού του είδους τη δουλεία, αλλά εκείνη που προέρχεται από την κακία και η οποία συμβαίνει και στους ελεύθερους ανθρώπους, η οποία μάλιστα είναι η πιο σκληρή, ακόμη και αν κάποιος είναι ελεύθερος εφόσον υποδουλώνεται σε αυτήν. Διότι σε τι ωφελήθηκαν οι αδελφοί του Ιωσήφ, παρότι ήταν ελεύθεροι; Δεν υπήρξαν πιο δούλοι από όλους τους δούλους, ψευδόμενοι και προς τον πατέρα τους, και λέγοντας αναλήθειες προς τους εμπόρους, και προς τον ίδιο τον αδελφό τους; Ο πραγματικά ελεύθερος, όμως, δεν είναι τέτοιος, αλλά παντού και σε όλα είναι αληθινός· και τίποτα δεν μπόρεσε να τον υποδουλώσει, ούτε τα δεσμά, ούτε η δουλεία, ούτε ο έρωτας της κυρίας του, ούτε το γεγονός ότι βρισκόταν σε ξένη γη· αντίθετα, παρέμενε παντού ελεύθερος. Διότι αυτό ακριβώς είναι προπάντων η ελευθερία, το να ακτινοβολεί κανείς ακόμη και μέσα στη δουλεία.

Απονέμοντας κάτι περισσότερο στον δούλο στον λόγο του, έστω και αν δεν είναι και οι δύο ίσοι ως προς τον λόγο της κλήσεως. «Αγοραστήκατε με τίμημα· μη γίνεστε δούλοι ανθρώπων. Αδελφοί, ο καθένας στην κατάσταση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει ενώπιον του Θεού. Όσον αφορά δε τις παρθένους, δεν έχω εντολή Κυρίου, αλλά καταθέτω τη γνώμη μου, ως άνθρωπος που έχει ελεηθεί από τον Κύριο για να είναι πιστός. Νομίζω, λοιπόν, ότι αυτό είναι καλό εξαιτίας της παρούσας ανάγκης, ότι δηλαδή είναι καλό για τον άνθρωπο να παραμένει όπως είναι. Είσαι δεμένος με γυναίκα; Μη ζητάς λύση. Έχεις λυθεί από γυναίκα; Μη ζητάς γυναίκα.»

Ας μην είναι κανείς κεφαλή, ενώ μετά βίας τυγχάνει να είναι χέρι, ή πόδι, ή κάτι άλλο από τα πιο ευτελή μέλη του σώματος. Ο καθένας στην τάξη στην οποία κλήθηκε, αδελφοί, σε αυτήν ας παραμένει. Σε εσάς ομιλώ προπάντων, σε όσους ανήκετε στο ιερό βήμα, να είστε οφθαλμός που δεν είναι γεμάτος σκοτάδι, και να μην εμφανιζόμαστε ως πρωτοστάτες του κακού.

Πάνω απ' όλα, ο θείος φόβος ας μας συγκρατεί σαν σίδερο και ας καθηλώνει τις σάρκες μας· πουθενά ας μην φωλιάζει ο φθόνος ούτε πάλι η έριδα, ούτε βέβαια η κενοδοξία ούτε κανένα από τα έργα του σκότους. Ενόσω τα πάθη μάς προσβάλλουν από μακριά, ας αποκρούονται, ώστε να μην εγκατασταθούν μέσα μας και φαρμακώσουν την ψυχή και γίνουν δυσαπόβλητα. Εκείνος που αγωνίζεται εγκρατεύεται σε όλα. Έτσι να τρέχετε, ώστε να κατακτήσετε το έπαθλο. Οι τελευταίοι να υποτάσσεστε στους πρώτους· διότι ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης. Οι προϊστάμενοι να αγαπάτε θεάρεστα αυτούς που σας ακολουθούν, και να επιζητείτε την υποταγή και την υπακοή όχι από θέση εξουσίας, αλλά με την αρετή και την αγαθότητα. Να μην αποχωρίζεστε ο ένας τον άλλον, αλλάζοντας πολλούς προϊσταμένους και μη όντας χρήσιμοι πουθενά. Ο Παύλος δεν θέλησε να συμπαραλάβει τον ευαγγελιστή Μάρκο, όπως είναι γραμμένο, επειδή δεν πορεύθηκε μαζί τους, αλλά προηγουμένως επέστρεψε στην πατρίδα του. Πόσο μάλλον εμείς οφείλουμε να δείχνουμε σταθερότητα; Ο καθένας, αδελφοί, στην κατάσταση που κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει. Ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας, αγαπητοί, από κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος, επιτελώντας έργα αγιοσύνης με φόβο Θεού. Να κρατάτε τις παραδόσεις τις οποίες διδαχθήκατε, να κατηχείτε ο ένας τον άλλον, να έχετε πάντοτε τη μνήμη του θανάτου. Προσεύχεστε, λοιπόν, σας παρακαλώ, για όλους, ευλογείτε αυτούς που σας διώκουν, να ευλογείτε και να μην καταριέστε, καθώς περιφέρεστε από τόπο σε τόπο, υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, περιπλανώμενοι σε ερήμους και σε βουνά ή ίσως και τρυπώνοντας σε σπηλιές της γης.

Επειδή όμως ρώτησες για το μοναστήρι που επονομάζεται «στους Λέοντες», εάν θα έπρεπε να το καταστήσεις ανδρικό, έχοντας την προτίμηση να μετασχηματίσεις αυτό που προηγουμένως ονομαζόταν και λειτουργούσε ως γυναικεία μονή, σε αυτό έχουμε να απαντήσουμε ότι: αν μεν πρόσφατα είχες αρχίσει να καθιερώνεις τον τόπο, θα σου ήταν επιτρεπτό να πράξεις αυτό που επιθυμείς. Επειδή όμως έχει ήδη προκαθιερωθεί μέσω της μακαριστής θυγατέρας σου, η οποία διετέλεσε εκεί ηγουμένη και το διατήρησε για αρκετά χρόνια μαζί με συνοδεία παρθένων, έστω κι αν υπήρξε μετακίνηση της εκεί αδελφότητας εξαιτίας του προηγηθέντος εμφυλίου πολέμου, και καθώς η ίδια η ηγουμένη αναπαύεται εδώ σε ιερούς τάφους μαζί με άλλες ομόταγες ψυχές που προαπήλθαν, δεν είναι θεμιτό, όπως νομίζω, κυρία, να προβείς σε αλλαγή. Ιδίως μάλιστα όταν οι αδελφές και τα πνευματικά τέκνα της προηγηθείσης ηγουμένης που απέμειναν επιλέγουν να λατρεύουν τον Θεό εδώ, όπου έχει ενταφιαστεί και η ηγουμένη. Ο αποστολικός λόγος λέει: «ο καθένας ας παραμένει σε εκείνο στο οποίο κλήθηκε». Κλήθηκε ως γυναικεία μονή. Ποιος είναι ο λόγος της μεταβολής της σε ανδρική, από τη στιγμή που ούτε άνδρες παρουσιάζονται μπροστά μας ούτε οι εκδιωχθείσες μοναχές ανέχονται να μη ζουν εκεί; Εάν πάλι λεχθεί ότι έχει γίνει πολλές φορές αλλαγή σε ορισμένα μοναστήρια, τούτο έγινε εξαιτίας διωγμού, με ανόσια αρπαγή και παράνομη εξουσία.

Μήπως ο παλαιός Πέτρος, ενώ βρισκόταν σε καλή υποταγή, δεν αναχώρησε στην έρημο δήθεν από ευλάβεια; Και το πώς επέστρεψε από εκεί, και ποιο ήταν το τέλος του, το γνωρίζετε οι έμπειροι. Μήπως και ο Αμφιλόχιος, ο οποίος βρίσκεται ακόμη εν ζωή, δεν έγινε προηγουμένως στυλίτης και έπειτα έγκλειστος; Και τώρα ασχημονεί περιπλανώμενος εδώ και εκεί. Και αυτό αποτελεί μεθόδευση του διαβόλου, το να υποβάλλει δηλαδή τα ανάρμοστα, ώστε να στερήσει και τα οικεία. Για τον λόγο αυτόν αναφωνεί ο Απόστολος: «Ο καθένας, αδελφοί, στην κατάσταση στην οποία κλήθηκε, σε αυτήν ας παραμένει ενώπιον του Θεού». Κλήθηκες ως ησυχαστής; Μην σε απασχολεί η ζωή του υποτακτικού. Κλήθηκες ως υποτακτικός; Μην σε απασχολεί η ζωή του ησυχαστή. «Ο καθένας στο δικό του τάγμα» ας είναι ευάρεστος στον Κύριο. Και ο ένας και ο άλλος έχουν τα αντίστοιχα παραδείγματα, σύμφωνα με τα οποία οφείλουν να ρυθμίζουν τον βίο τους. Εσύ, επομένως, μιμήσου εκείνους που διέλαμψαν στην υποταγή.