Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:11

ΑΛΛΟ. Απευθύνει πάλι επιστολή ο Παύλος σε κάποιους: «Αν εμείς σπείραμε σε σας τα πνευματικά, είναι τάχα σπουδαίο αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;» Αλλά είναι προφανές ότι ως πνευματικά εννοεί οπωσδήποτε τα θεία, όπως βεβαίως και ως σαρκικά τα της σάρκας. Εάν λοιπόν πρόκειται για τα θεία, δηλαδή τα μυστήρια του Θεού, πολύ ορθά πράττοντας τα αποκάλεσε πνευματικά.

Μήπως τα λέω αυτά σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική; Ή μήπως δεν τα λέει αυτά και ο νόμος; Διότι στον νόμο του Μωυσή έχει γραφτεί: «Δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει». Μήπως ενδιαφέρεται ο Θεός για τα βόδια; Ή το λέει εξάπαντος για εμάς; Διότι για εμάς γράφτηκε, ότι αυτός που οργώνει οφείλει να οργώνει με ελπίδα, και αυτός που αλωνίζει με την ελπίδα ότι θα συμμετάσχει στους καρπούς.» Έπειτα σε αυτά πρόσθεσε αμέσως: «Αν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι μεγάλο πράγμα αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;»

Τι σημαίνει όμως, «Εκοινώνησε»; Γιατί δεν είπε, «Καμία Εκκλησία δεν μου έδωσε», αλλά, «Εκοινώνησε εις λόγον δόσεως και λήψεως»; Διότι η πράξη αυτή αποτελεί κοινωνία. «Διότι, εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά», λέει, «είναι τάχα σπουδαίο εάν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;» Και πάλι: «Το δικό σας περίσσευμα ας αναπληρώσει το δικό τους υστέρημα». Βλέπεις πώς κοινώνησαν, αναφορικά με τη δόση των σαρκικών και τη λήψη των πνευματικών; Διότι, όπως ακριβώς όσοι πωλούν και όσοι αγοράζουν συναλλάσσονται μεταξύ τους, δίνοντας ανταλλάγματα ο ένας στον άλλον (επειδή αυτό σημαίνει κοινωνία), έτσι συμβαίνει και εδώ. Διότι δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτε πιο κερδοφόρο από τούτη την αγοραπωλησία και το εμπόριο· επειδή λαμβάνει χώρα μεν στη γη, αλλά ολοκληρώνεται στον ουρανό. Οι αγοραστές στέκονται στη γη, αγοράζουν όμως και συμφωνούν για τα επουράνια, καταβάλλοντας επίγειο τίμημα.

Διότι λαμβάνει περισσότερα από όσα δίνει, και κατά τόσο περισσότερα, όσο ανώτερα είναι τα επουράνια από τα γήινα. Αυτό ακριβώς δηλώνοντας και αλλού, έλεγε: «Εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι μεγάλο το αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;». Γι' αυτόν τον λόγο και ονομάζει την πράξη αυτή κοινωνία, δείχνοντας ότι συντελείται ανταπόδοση. Και εξαιτίας αυτού, άλλωστε, οι δεσμοί της αγάπης γίνονταν πολύ πιο θερμοί και πιο σταθεροί.

δʹ. Έπειτα, για να μην πει κάποιος: «Αυτή λοιπόν είναι η αμοιβή για τόσους κόπους;», πρόσθεσε: «Επ' ελπίδι», δηλαδή, στη μελλοντική. Τίποτε άλλο λοιπόν δεν διακηρύσσει το αφίμωτο στόμα αυτού του ζώου, παρά το ότι οι διδάσκαλοι που κοπιάζουν πρέπει να απολαμβάνουν και αμοιβή. Αν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι μεγάλο πράγμα αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά; Ιδού, προσθέτει και τέταρτο συλλογισμό υπέρ του ότι πρέπει να τους τα παρέχουν.

Διότι, επειδή είπε, «Ποιος στρατεύεται ποτέ με δικά του έξοδα;» και, «Ποιος φυτεύει αμπελώνα;» και, «Ποιος ποιμαίνει ποίμνιο;» και έφερε ως παράδειγμα το βόδι που αλωνίζει, υποδεικνύει και άλλη μία πολύ εύλογη αιτία για την οποία ήταν δίκαιο να λάβουν [τα αναγκαία], εφόσον είχαν προσφέρει πολύ σπουδαιότερα, και όχι πλέον μόνο επειδή κοπίασαν. Ποια είναι λοιπόν αυτή; «Εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι μεγάλο πράγμα εάν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;»

Αν και το έργο των αποστόλων ήταν κατά πολύ ανώτερο. Διότι εκεί μεν η ιερωσύνη αποτελούσε τιμή· εδώ όμως υπάρχουν κίνδυνοι, σφαγές και φόνοι. Γι' αυτόν τον λόγο, από όλα τα άλλα παραδείγματα ήταν πολύ πιο σπουδαίο το να λέει: «Αν εμείς σπείραμε σε σας τα πνευματικά». Διότι, όταν λέει «σπείραμε», υποδηλώνει τις θύελλες και τους κινδύνους, καθώς και τις επιβουλές και τα απερίγραπτα δεινά τα οποία υπέμεναν κατά το κήρυγμά τους. Παρόλα αυτά όμως, αν και η υπεροχή ήταν τόσο μεγάλη, δεν θέλησε ούτε τα της Παλαιάς Διαθήκης να μειώσει, ούτε τα δικά του να εξυψώσει· απεναντίας, περιορίζει τα δικά του, αποδίδοντας την υπεροχή όχι στους κινδύνους που διέτρεξαν, αλλά στο μέγεθος της δωρεάς. Διότι δεν είπε: «Αν κινδυνεύσαμε ή αν παρακινδυνεύσαμε τη ζωή μας», αλλά: «Αν εμείς σπείραμε σε σας τα πνευματικά»· και το έργο των ιερέων, όσο είναι δυνατόν, το εξυψώνει λέγοντας: «Εκείνοι που εκτελούν τα ιερά έργα, και εκείνοι που υπηρετούν στο θυσιαστήριο», θέλοντας με αυτά τα λόγια να καταδείξει τη συνεχή διακονία τους και την καρτερία τους. Και αναφέροντας τους ιερείς των Ιουδαίων, δηλαδή τόσο τους Λευίτες όσο και τους αρχιερείς, δήλωσε και τις δύο τάξεις, και τις κατώτερες και τις ανώτερες· τις μεν λέγοντας: «Εκείνοι που εκτελούν τα ιερά έργα», τις δε λέγοντας: «Εκείνοι που υπηρετούν στο θυσιαστήριο». Διότι δεν είχε ανατεθεί σε όλους ένα και το αυτό έργο, αλλά στους μεν είχαν εμπιστευθεί τα πιο υλικά και βαριά έργα, στους δε τα υψηλότερα.

Μολονότι βέβαια και γι' αυτά τους είχε μιλήσει πρωτύτερα, όταν έλεγε: «Εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι τάχα σπουδαίο αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;» και, «Ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του;». Επειδή όμως γνώριζε το μέγεθος αυτού του κατορθώματος, δεν παραλείπει να το προσθέσει και στο τέλος της Επιστολής. Ονομάζει δε τη συλλογή αυτή «λογία», καθιστώντας ευθύς εξ αρχής ελαφρύ το πράγμα· διότι, όταν συνεισφέρουν όλοι μαζί, το πρόσταγμα γίνεται ελαφρύ για τον καθένα. Και αφού μίλησε για τη συλλογή, δεν είπε αμέσως: «ο καθένας από εσάς ας αποταμιεύει κατά μέρος», αν και αυτό ήταν το φυσιολογικό ακόλουθο· αλλά, αφού πρώτα είπε, «Καθώς διέταξα στις Εκκλησίες της Γαλατίας», τότε πρόσθεσε αυτό, παρακινώντας τους σε ζήλο με την αφήγηση των κατορθωμάτων των άλλων και θέτοντάς το σε μορφή διήγησης· το ίδιο έπραξε και όταν έγραφε προς τους Ρωμαίους. Διότι και σε εκείνους, ενώ φαινόταν ότι διηγείται την αφορμή της μετάβασής του στα Ιεροσόλυμα, με αυτόν τον τρόπο εισάγει τον λόγο περί ελεημοσύνης, λέγοντας: «Τώρα όμως πορεύομαι στα Ιεροσόλυμα, για να διακονήσω τους αγίους. Διότι η Μακεδονία και η Αχαΐα ευδόκησαν να κάνουν κάποια συνεισφορά για τους φτωχούς μεταξύ των αγίων». Εκείνους, λοιπόν, τους προτρέπει μέσω των Μακεδόνων και των Κορινθίων, ενώ τούτους μέσω των Γαλατών.

Κατευνάζοντας δε με τη μετριοπάθεια τις σωματικές ηδονές και αμβλύνοντας το κεντρί της φιλοσαρκίας, έχουμε συνηθίσει να τρεφόμαστε με λίγα και θεωρούμε ότι η τρυφή δεν ταιριάζει στους άριστους. «Ποιος στρατεύεται ποτέ με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπελώνα και δεν τρώει από τους καρπούς του; Ή ποιος ποιμαίνει ποίμνιο και δεν τρώει από το γάλα του ποιμνίου;» Επειδή αυτό που ήταν το πιο ισχυρό επιχείρημα το απέδειξε από τους αποστόλους, ότι δηλαδή επιτρέπεται να το κάνει αυτό, έρχεται λοιπόν στη συνέχεια σε παραδείγματα, ισχυροποιώντας και πάλι τον λόγο του μέσα από την κοινή συνήθεια. «Μήπως τα λέω αυτά ως άνθρωπος; Ή μήπως δεν τα λέει αυτά και ο νόμος; Διότι στον νόμο του Μωυσή είναι γραμμένο: Δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει. Μήπως για τα βόδια ενδιαφέρεται ο Θεός; Ή μήπως τα λέει οπωσδήποτε για εμάς; Διότι για εμάς γράφτηκε». Μήπως επιχειρηματολογώ μόνο από ανθρώπινα παραδείγματα; «Διότι αυτός που οργώνει, οφείλει να οργώνει με ελπίδα, και αυτός που αλωνίζει, να αλωνίζει με την ελπίδα να συμμετάσχει στους καρπούς. Εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι σπουδαίο αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά; Εάν άλλοι μετέχουν σε αυτή την εξουσία επάνω σας, δεν πρέπει πολύ περισσότερο εμείς;» Εννοεί τη μέλλουσα ελπίδα. «Αλλά δεν χρησιμοποιήσαμε αυτή την εξουσία, αλλά τα υπομένουμε όλα, για να μην προκαλέσουμε κάποιο πρόσκομμα στο Ευαγγέλιο του Χριστού». Δηλαδή, δεν λάβαμε. «Δεν γνωρίζετε ότι όσοι εργάζονται τα ιερά, τρέφονται από το ιερό;»