Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:4

Γι' αυτό, εάν το φαγητό σκανδαλίζει τον αδελφό μου, δεν θα φάω κρέας ποτέ στον αιώνα, για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου. Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να φάμε και να πιούμε; Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε μαζί μας μια αδελφή σύζυγο, όπως και οι υπόλοιποι απόστολοι, και οι αδελφοί του Κυρίου, και ο Κηφάς; Ή μόνο εγώ και ο Βαρνάβας δεν έχουμε το δικαίωμα να μην εργαζόμαστε; Ποιος στρατεύεται ποτέ με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπελώνα και δεν τρώει από τον καρπό του; Ή ποιος ποιμαίνει ποίμνιο και δεν τρέφεται από το γάλα του ποιμνίου; Και τα εξής.

Γι' αυτό λέει: Εσείς είστε η σφραγίδα της αποστολής μου. Διότι και θαυματουργικά σημεία επιτέλεσα, και με τον λόγο δίδαξα, και κινδύνους υπέμεινα, και επέδειξα βίο άμεμπτο. Και όλα αυτά μπορεί να τα διαπιστώσει κανείς μέσα από αυτές τις δύο επιστολές, πώς δηλαδή για καθένα από αυτά τους παρέχεται απόδειξη με απόλυτη ακρίβεια. Η δική μου απολογία προς αυτούς που με ανακρίνουν είναι αυτή. Τι σημαίνει, η δική μου απολογία προς αυτούς που με ανακρίνουν είναι αυτή; Σε αυτούς που ζητούν να μάθουν από πού προκύπτει ότι είμαι απόστολος, ή σε αυτούς που με κατηγορούν ότι δέχομαι χρήματα, ή ρωτούν την αιτία για την οποία δεν δέχομαι, ή σε αυτούς που θέλουν να αποδείξουν ότι δεν είμαι απόστολος, η δική σας κατήχηση και αυτά που πρόκειται να πω αποτελούν απόδειξη και απολογία. Ποια είναι λοιπόν αυτά; Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να φάμε και να πιούμε; Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να έχουμε μαζί μας στις περιοδείες μας μια αδελφή σύζυγο;

Και πώς αποτελούν αυτά απολογία; Διότι, όταν φαίνομαι να απέχω ακόμη και από τα επιτρεπόμενα, δεν θα ήταν δίκαιο να με υποπτεύονται ως απατεώνα ή ως κάποιον που πράττει κάτι για χρήματα. Τα όσα λοιπόν έχουν ειπωθεί προηγουμένως, και η διδασκαλία σας, και αυτά τα οποία είπα, αρκούν ως απολογία προς εσάς, και απέναντι σε όλους όσοι με ανακρίνουν σε αυτά στηρίζομαι, λέγοντας και τα μεν και τα δε: Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να φάμε και να πιούμε; Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να περιφέρουμε μαζί μας αδελφή γυναίκα; Αλλά όμως, αν και έχω το δικαίωμα, απέχω. Τι λοιπόν; Δεν έτρωγε ούτε έπινε; Βεβαίως, σε πολλές περιπτώσεις ούτε έτρωγε ούτε έπινε· διότι λέει: μέσα σε πείνα και δίψα, σε ψύχος και γυμνότητα ζούσαμε. Εδώ όμως δεν λέει αυτό, αλλά τι; Δεν τρώμε ούτε πίνουμε λαμβάνοντας τα αναγκαία από αυτούς που μαθητεύουν, μολονότι βεβαίως έχουμε το δικαίωμα να λάβουμε. Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να περιφέρουμε μαζί μας αδελφή γυναίκα, όπως και οι λοιποί απόστολοι και οι αδελφοί του Κυρίου και ο Κηφάς;

Γι' αυτό, πρώτα παραθέτει τις αιτίες για τις οποίες εύλογα θα μπορούσε να λάβει υποστήριξη, εάν βέβαια ήθελε να λάβει. Έπειτα, για να μη φανεί ότι λέει αυτά διαβάλλοντας τον κύκλο του Πέτρου —διότι εκείνοι πράγματι ελάμβαναν προηγουμένως— αποδεικνύει ότι επιτρεπόταν σε αυτούς να λαμβάνουν. Έπειτα πάλι, για να μην πει κάποιος ότι «στον Πέτρο επιτρεπόταν, σε εσένα όμως δεν επιτρεπόταν», προλαβαίνει τον ακροατή πλέκοντας εγκώμια για τον εαυτό του, κάνοντας το αυτό από ανάγκη. «Δεν έχω δει τον Ιησού Χριστό τον Κύριό μας; Δεν είστε εσείς το έργο μου εν Κυρίω; Αν για άλλους δεν είμαι απόστολος, τουλάχιστον για εσάς είμαι.» Για να μην πει κάποιος πάλι: «Αλλά εκείνοι έχουν το πλεονέκτημα ότι βρέθηκαν μαζί με τον Χριστό» —διότι και αυτό δεν ήταν μικρό αξίωμα, σύμφωνα με αυτό που ειπώθηκε: "Πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν όσα βλέπετε, και δεν τα είδαν"— γι' αυτό είπε: «Δεν έχω δει τον Ιησού, τον Κύριό μας;». Και για να μην πει κάποιος: «Δεν επέδειξες κανένα αποστολικό έργο», γι' αυτό λέει: «Το έργο μου εν Κυρίω είστε εσείς». Και επειδή είπε μεγάλο λόγο, προσθέτει το «εν Κυρίω», δηλαδή ότι του Θεού είναι το έργο και όχι δικό μου. «Διότι η σφραγίδα της αποστολής μου είστε εσείς εν Κυρίω· η δική μου απολογία προς εκείνους που με ανακρίνουν είναι αυτή: Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να φάμε και να πιούμε; Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε μαζί μας στις περιοδείες μας μια αδελφή γυναίκα, όπως οι λοιποί απόστολοι, και οι αδελφοί του Κυρίου, και ο Κηφάς; Ή μόνο εγώ και ο Βαρνάβας δεν έχουμε το δικαίωμα να μην εργαζόμαστε;»