Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:8

Μήπως τα λέω αυτά σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική; Ή μήπως δεν τα λέει αυτά και ο νόμος; Διότι στον νόμο του Μωυσή έχει γραφτεί: «Δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει». Μήπως ενδιαφέρεται ο Θεός για τα βόδια; Ή το λέει εξάπαντος για εμάς; Διότι για εμάς γράφτηκε, ότι αυτός που οργώνει οφείλει να οργώνει με ελπίδα, και αυτός που αλωνίζει με την ελπίδα ότι θα συμμετάσχει στους καρπούς.» Έπειτα σε αυτά πρόσθεσε αμέσως: «Αν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι μεγάλο πράγμα αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά;»

Από 〈την〉 〈Α΄〉 προς Κορινθίους, ενώ για τον ίδιο τον Μαρκίωνα είναι 〈Β΄〉 και σε εμάς 〈Β΄〉. 〈α〉 (〈θ〉). «Διότι είναι γραμμένο: θα καταστρέψω τη σοφία των σοφών και θα αθετήσω τη σύνεση των συνετών». 〈β〉 (〈ι〉). «Ώστε, καθώς είναι γραμμένο, εκείνος που καυχάται, στον Κύριο να καυχάται». 〈γ〉 (〈ια〉). «Των αρχόντων αυτού του αιώνα οι οποίοι καταργούνται». 〈δ〉 (〈ιβ〉). «Διότι είναι γραμμένο: αυτός που συλλαμβάνει τους σοφούς στην πανουργία τους. Και πάλι: ο Κύριος γνωρίζει τους διαλογισμούς των ανθρώπων, ότι είναι μάταιοι». 〈ε〉 (〈ιγ〉). «Διότι και το Πάσχα μας, ο Χριστός, θυσιάστηκε». 〈στ〉 (〈ιδ〉). «Δεν γνωρίζετε ότι εκείνος που προσκολλάται στην πόρνη είναι ένα σώμα μαζί της; Διότι, λέει, θα γίνουν οι δύο μία σάρκα». 〈ζ〉 (〈ιε〉). Παραλλαγμένα· διότι αντί για το «στον νόμο» λέει «στον νόμο του Μωυσή». Και πριν από αυτό λέει: «ή μήπως και ο νόμος δεν τα λέει αυτά;». 〈η〉 (〈ιστ〉). «Μήπως ο Θεός ενδιαφέρεται για τα βόδια;» 〈θ〉 (〈ιζ〉). «Διότι δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί, ότι οι πατέρες μας ήταν κάτω από τη νεφέλη και όλοι πέρασαν μέσα από τη θάλασσα και όλοι έφαγαν την ίδια πνευματική τροφή και όλοι ήπιαν το ίδιο πνευματικό ποτό. Διότι έπιναν από την πνευματική πέτρα που τους ακολουθούσε· και η πέτρα ήταν ο Χριστός. Αλλά στους περισσότερους από αυτούς δεν ευαρεστήθηκε (ο Θεός). Αυτά δε έγιναν τύποι για εμάς, ώστε να μην επιθυμούμε τα κακά, όπως εκείνοι τα επιθύμησαν».

Λέγει δε πριν από αυτό: «Ή μήπως και ο νόμος δεν τα λέγει αυτά;». 〈Ζ'〉 〈και〉 〈ΙΕ'〉 〈Έλεγχος〉. Και αν ακόμη στη δεύτερη πρόταση αλλάξεις τη μορφή, ω Μαρκίωνα, και νομίσεις, επειδή το έθεσες ως «στον νόμο του Μωυσή», ότι αποξενώνεις από τον Θεό τον νόμο μέσω του ονόματος «του Μωυσή», παραπάνω ο σύνδεσμος ελέγχει την αφροσύνη σου, με το «ή μήπως και ο νόμος δεν τα λέγει αυτά; διότι στον νόμο είναι γραμμένο: δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει». Σε τίποτα όμως δεν μας αδίκησες, έστω κι αν προσθέσεις το όνομα του Μωυσή, αλλά εμάς μεν μας ωφέλησας, ενώ εναντίον του εαυτού σου κατέστησες αδιάσειστη τη μαρτυρία από παντού και ομολόγησας χωρίς να το καταλάβεις, ότι ο νόμος του Μωυσή ανήκει στον Θεό, από τις φράσεις «στον νόμο του Μωυσή» και «ο νόμος λέγει». Διότι ακολουθεί ο απόστολος, συμφωνώντας, με το να πει στη συνέχεια: «Μήπως ενδιαφέρεται ο Θεός για τα βόδια; Ή εξάπαντος το είπε για εμάς;». Αν όμως ο νόμος μίλησε για τους αποστόλους, τότε και ο Θεός, που μίλησε μέσα στον νόμο, φροντίζει για τους αποστόλους του Χριστού, με το να παραγγέλλει να μην τους φιμώνουν, είτε ως προς το να κηρύττουν τη διδασκαλία του Χριστού Του είτε ως προς το να λαμβάνουν την καθημερινή τροφή τους από τους λαούς χωρίς να στερούνται. Επομένως, δεν θεωρεί τους αποστόλους ξένους προς τη δική Του θεότητα, ούτε οι απόστολοι τον θεωρούν ξένο Θεό. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο άγιος απόστολος έδωσε τη μαρτυρία του υπέρ όλων, λέγοντας: «Μήπως ενδιαφέρεται ο Θεός για τα βόδια; Αλλά το είπε για τους αποστόλους».

Πρέπει δε να παρατηρήσουμε και εκείνο, πώς παντού διατήρησε το μέτρο, ζητώντας μόνο το αναγκαίο, όχι το περιττό. Διότι δεν είπε: «Ποιος στρατεύεται και δεν πλουτίζει;», αλλά: «Ποιος στρατεύεται ποτέ με δικά του έξοδα;». Ούτε είπε: «Ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν συγκεντρώνει χρυσάφι, ή δεν τρυγά ολόκληρο τον καρπό;», αλλά: «Από τον καρπό του δεν τρώει;». Ούτε είπε: «Ποιος ποιμαίνει κοπάδι και δεν εμπορεύεται τα αρνιά;», αλλά πώς; «Και από το γάλα του δεν τρώει;». Όχι από τα αρνιά, αλλά «από το γάλα»· δείχνοντας ότι ο δάσκαλος πρέπει να αρκείται σε μια μικρή υλική παρηγοριά και μόνο στην αναγκαία τροφή. Αυτά λέγονται προς εκείνους που θέλουν να τα καταβροχθίζουν όλα και να τρυγούν ολόκληρο τον καρπό. Έτσι νομοθέτησε και ο Κύριος, λέγοντας: «Άξιος είναι ο εργάτης για την τροφή του». Δεν αποδεικνύει, όμως, μόνο αυτό μέσω των παραδειγμάτων, αλλά δείχνει και πώς πρέπει να είναι ο ιερέας. Διότι πρέπει να διαθέτει την ανδρεία του στρατιώτη, την επιμέλεια του γεωργού και τη μέριμνα του ποιμένα, και μετά από όλα αυτά να μη ζητά τίποτε περισσότερο από τα αναγκαία. Αφού έδειξε, λοιπόν, και από τους αποστόλους ότι δεν εμποδίζεται ο δάσκαλος να λαμβάνει τα απαραίτητα, καθώς και από τα παραδείγματα του καθημερινού βίου, προχωρά και σε τρίτο επιχείρημα, λέγοντας τα εξής: «Μήπως τα λέω αυτά ως άνθρωπος; Ή δεν τα λέει αυτά και ο νόμος;»

Επειδή, λοιπόν, μέχρι τώρα δεν ανέφερε τίποτα από τις Γραφές, αλλά επικαλέστηκε την κοινή συνήθεια, «Μη νομίσετε», λέει, «ότι στηρίζομαι μόνο σε αυτά, ούτε ότι θεσπίζω αυτούς τους κανόνες με βάση όσα θεωρούν σωστά οι άνθρωποι. Διότι μπορώ να αποδείξω ότι αυτά συμφωνούν και με το θέλημα του Θεού, και παραθέτω παλαιό νόμο που τα διατάσσει». Γι' αυτό και διατυπώνει τον λόγο του με μορφή ερώτησης, όπως συνηθίζεται για όσα είναι απολύτως αναμφισβήτητα, λέγοντας τα εξής: «Μήπως τα λέω αυτά σύμφωνα με την ανθρώπινη λογική;» Δηλαδή, μήπως αντλώ τα επιχειρήματά μου μόνο από ανθρώπινα παραδείγματα; «Ή μήπως δεν τα λέει αυτά και ο νόμος;»

Κατευνάζοντας δε με τη μετριοπάθεια τις σωματικές ηδονές και αμβλύνοντας το κεντρί της φιλοσαρκίας, έχουμε συνηθίσει να τρεφόμαστε με λίγα και θεωρούμε ότι η τρυφή δεν ταιριάζει στους άριστους. «Ποιος στρατεύεται ποτέ με δικά του έξοδα; Ποιος φυτεύει αμπελώνα και δεν τρώει από τους καρπούς του; Ή ποιος ποιμαίνει ποίμνιο και δεν τρώει από το γάλα του ποιμνίου;» Επειδή αυτό που ήταν το πιο ισχυρό επιχείρημα το απέδειξε από τους αποστόλους, ότι δηλαδή επιτρέπεται να το κάνει αυτό, έρχεται λοιπόν στη συνέχεια σε παραδείγματα, ισχυροποιώντας και πάλι τον λόγο του μέσα από την κοινή συνήθεια. «Μήπως τα λέω αυτά ως άνθρωπος; Ή μήπως δεν τα λέει αυτά και ο νόμος; Διότι στον νόμο του Μωυσή είναι γραμμένο: Δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει. Μήπως για τα βόδια ενδιαφέρεται ο Θεός; Ή μήπως τα λέει οπωσδήποτε για εμάς; Διότι για εμάς γράφτηκε». Μήπως επιχειρηματολογώ μόνο από ανθρώπινα παραδείγματα; «Διότι αυτός που οργώνει, οφείλει να οργώνει με ελπίδα, και αυτός που αλωνίζει, να αλωνίζει με την ελπίδα να συμμετάσχει στους καρπούς. Εάν εμείς σπείραμε σε εσάς τα πνευματικά, είναι σπουδαίο αν εμείς θερίσουμε τα δικά σας σαρκικά; Εάν άλλοι μετέχουν σε αυτή την εξουσία επάνω σας, δεν πρέπει πολύ περισσότερο εμείς;» Εννοεί τη μέλλουσα ελπίδα. «Αλλά δεν χρησιμοποιήσαμε αυτή την εξουσία, αλλά τα υπομένουμε όλα, για να μην προκαλέσουμε κάποιο πρόσκομμα στο Ευαγγέλιο του Χριστού». Δηλαδή, δεν λάβαμε. «Δεν γνωρίζετε ότι όσοι εργάζονται τα ιερά, τρέφονται από το ιερό;»