Πατερικές αναφορές στο ΕΣΔΡΑΣ Α 3:12

Ενώ λοιπόν ο ένας είπε ότι νικά ο οίνος και ο άλλος δήλωσε ότι νικά ο βασιλιάς, ο Ζοροβάβελ υποστήριξε ότι νικούν οι γυναίκες και, πάνω από όλα, η αλήθεια. Και επειδή, λέγοντας αυτά, νίκησε και του ειπώθηκε να ζητήσει ό,τι επιθυμεί, αξίωσε ο ίδιος να τερματιστεί η αιχμαλωσία και να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ.

Εθεάθη ποτέ κάτι πιο θεατρικό από αυτά ανάμεσα στα τόσα που έχουν παιχθεί με πονηρία στη ζωή; Ή μήπως θα φανεί κάτι άλλο πιο γελοίο; Κάποιος συμπότης είπε ότι το κρασί κυριαρχεί στα πάντα, άλλος η γυναίκα, και ένας σοφός η αλήθεια. Εγώ όμως θα έλεγα ο χρυσός, πόση εξουσία έχει. Με αυτόν τα πάντα κατευθύνονται εύκολα σαν πιόνια. Δεν είναι ακόμη αυτό το φοβερό, εάν τα του κόσμου μόνο έχουν μεγαλύτερη ισχύ ανάμεσά μας από το Πνεύμα. Το από πού, όμως, βρέθηκε ο χρυσός στον Κυνικό, αυτό πρέπει να διερευνηθεί. Κάποιον πρεσβύτερο που έφτασε εδώ από τη Θάσο, ο οποίος έφερε χρυσό της εκεί εκκλησίας προκειμένου να αγοράσει προκοννησιακές πλάκες, αυτόν αφού τον κολάκεψε και τον πήρε ως συνεργό του, δεσμεύοντας τον άθλιο με πολλές ελπίδες —διότι οι κακοί ταχύτατα σμίγουν με τους κακούς— είχε τον χρυσό ως υπηρέτη για τα πάντα, πιστό συνεργάτη και γνήσιο συνέμπορο. Και ιδού η απόδειξη: διότι ακόμη και οι πιο αγαπημένοι, που προηγουμένως με σέβονταν, με περιφρονούν ως έναν άχρηστο, χωρίς χρυσό φίλο, και εύκολα γέρνουν προς το χειρότερο, σαν τη ροπή του ζυγού.

Όσα πάλι αναφέρει ο Ακίνδυνος περί της θείας βασιλείας, αντικρούοντας δήθεν εκείνους που δεν προσκυνούν μία θεία βασιλεία, όπου μάλιστα προβάλλει τα όσα έχουν ειπωθεί από τον σεπτό Μάξιμο σχετικά με εκείνο το ρητό του Ζοροβάβελ, ότι υπερισχύουν οι γυναίκες και υπερνικά η αλήθεια, τα λέει νομίζοντας ότι αυτό τον συνδράμει στο να αποδείξει ως κτιστή τη βασιλεία του Θεού που φανερώθηκε επάνω στο όρος.

Έσδρας, βιβλίο πρώτο. Το βιβλίο ονομάζεται Έσδρας, επειδή ο ίδιος ο Έσδρας, όντας ιερέας και αναγνώστης, διηγείται και συγγράφει την επάνοδο των υιών του Ισραήλ που έγινε από την Περσία στην Ιερουσαλήμ. Η δε επάνοδος συντελέστηκε, αρχικά μεν σύμφωνα με το θείο πρόσταγμα, έπειτα δε κατόπιν διαταγής των βασιλέων Κύρου και Δαρείου, υπό την καθοδήγηση του Ιησού του Ιωσεδέκ, του Έσδρα και του Ζοροβάβελ. Αυτοί διαγωνίστηκαν στην επίλυση προβλημάτων, έχοντας δοθεί η υπόσχεση ότι ο νικητής θα ζητούσε ό,τι επιθυμούσε από τον βασιλιά. Όταν, λοιπόν, ο ένας είπε ότι υπερισχύει ο οίνος, και ο άλλος είπε ότι υπερισχύει ο βασιλιάς, ο Ζοροβάβελ είπε ότι υπερισχύουν οι γυναίκες, αλλά πάνω από όλα υπερισχύει η αλήθεια. Και επειδή, λέγοντας αυτά, αναδείχθηκε νικητής και του ζητήθηκε να ζητήσει ό,τι επιθυμεί, ο ίδιος αξίωσε να τερματιστεί η αιχμαλωσία και να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ. Και έγινε όπως το αξίωσε, και έλαβε τέλος η αιχμαλωσία. Διότι τότε συμπληρώθηκαν και τα εβδομήντα έτη της οργής. Εκείνοι, λοιπόν, που ανέβηκαν από την αιχμαλωσία, από τη φυλή του Ιούδα και του Βενιαμίν, καθώς και οι Λευίτες, ήταν σε αριθμό σαράντα δύο χιλιάδες, τα άλογα τριακόσια τριάντα, τα ημιόνια διακόσια σαράντα πέντε, οι κάμηλοι τετρακόσιοι τριάντα πέντε, οι δούλοι και οι δούλες τους επτά χιλιάδες τριακόσιοι τριάντα τέσσερις, οι ψάλτες διακόσιοι, οι όνοι έξι χιλιάδες επτακόσιοι είκοσι. Και εκείνοι που ανέλαβαν την ανοικοδόμηση ήταν ο Ζοροβάβελ, ο Ιησούς του Ιωσεδέκ και ο Νεεμίας. Ο δε Έσδρας, όντας άριστος γνώστης του νόμου, προσκόμισε ο ίδιος τον νόμο, τον ανέγνωσε, και διευθέτησε όλα τα ζητήματα που αφορούσαν το ιερό και τους Λευίτες.

Ο δε τρίτος, ο οποίος είναι ο νους που προΐσταται της αρετής και της γνώσεως και επιθυμεί να απαλλαγεί η ψυχή από την κακή δουλεία των παθών, λέει ότι υπερισχύουν οι γυναίκες και υπερνικά η αλήθεια. Ονομάζει μεν «γυναίκες» τις θεοποιούς αρετές, από τις οποίες έχει συγκροτηθεί στους ανθρώπους η ενοποιός αγάπη προς τον Θεό και μεταξύ τους, η οποία αρπάζει την ψυχή από όλα όσα υπόκεινται σε γένεση και φθορά, αλλά και από τις νοητές ουσίες που βρίσκονται πάνω από αυτά, και την περιπλέκει με τον ίδιο τον Θεό σε μία ερωτική σύγκραση, στο μέτρο που αυτό είναι δυνατόν για την ανθρώπινη φύση, δημιουργώντας μυστικά την άχραντη και θεία συμβίωση· ονομάζει δε «αλήθεια» τη μία και μοναδική αιτία των όντων, την αρχή και βασιλεία και δύναμη και δόξα, από την οποία και για την οποία τα πάντα έγιναν και γίνονται, και από την οποία και μέσω της οποίας συγκρατούνται στην ύπαρξή τους, και υπέρ της οποίας καταβάλλεται κάθε σπουδή και κίνηση από τους φιλοθέους.