Πατερικές αναφορές στο ΕΣΔΡΑΣ Α 4:59

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

παρὰ σοῦ νίκη, καὶ παρὰ σοῦ ἡ σοφία, καὶ σὴ ἡ δόξα καὶ ἐγὼ σὸς οἰκέτης.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Συλλογὴ ῥητῶν τῆς παλαιᾶς διαθήκης (Νόθος)
Ἑνούμεναι γὰρ μίαν ἀναστράπτουσιν αἵγλην. Εἶτα προστήρησον· ὅτι Καὶ ἐγὼ σὸς οἰκέτης. Διὰ γὰρ τοῦ τοιούτου νοὸς, ὡς δι᾽ ὑπηρετοῦντος ὀργάνου, τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν γνῶσιν ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἐπιτελεῖ, μηδὲν ἕτερον συνεισφέροντι πλὴν τῆς θελούσης τὰ καλὰ διαθέσεως. Ἀλλ᾽ ὁ μὲν πρῶτος νεανίσκος τῷ οἴνῳ δοὺς τὸ κατὰ πάντων κράτος, τῇ ζέσει τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν τὴν νίκην κατεχωρήσατο. Ὁ δεύτερος δὲ τῷ βασιλεῖ τοῦτο δοὺς, τὴν κοσμικὴν δόξαν ὑπερισχύειν ᾐνίξατο. Ὁ δὲ τρίτος ὁ Ζοροβάβελ διὰ μὲν τῶν γυναικῶν ἐνέφηνε τὸ τέλος τῶν ἀρετῶν, τὴν εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν πλήσιον ἀγάπην διὰ δὲ τῆς ἀληθείας, τὸ τέλος τῶν γνώσεων, ἤτοι τῶν ὄντων ἀρχήν· λέγω δὴ τὸν Θεόν. Καὶ οἱ μὲν βʹ νεανίσκοι τοῦ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους συνθέτου σώματος εἰκόνα φέρουσιν· καὶ ὁ μὲν τῇ ἐπιθυμίᾳ, ὁ δὲ τῷ θυμῷ προσνέμει τὸ κύρος. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς ἐπιθυμίας σύμβολον, ὁ δὲ βασιλεὺς θυμοῦ· τυραννικὸν γὰρ ὁ θυμός. Ὁ δέ γε Ζοροβάβελ τύπον ἐπέχει τῆς ἁπλῆς καὶ ἀσυνθέτου κατ᾽ οὐσίαν ψυχῆς· διὸ καὶ σοφῆς ἀντέθηκε. Ταῖς μὲν γὰρ σαρκικαῖς ἡδοναῖς, τὴν πνευματικὴν τὴν ἐκ τῆς εἰρημένης ἀγάπης γινομένην· τῷ δὲ φθειρομένῳ κράτει, τὸ ἄφθαρτον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όταν ενώνονται, εκπέμπουν μία λάμψη. Έπειτα παρατήρησε: το ότι «Και εγώ είμαι δούλος σου». Διότι μέσω ενός τέτοιου νου, ως μέσω ενός υπηρετούντος οργάνου, επιτελεί την αρετή και τη γνώση στον άνθρωπο, ο οποίος δεν συνεισφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο τη διάθεση που επιθυμεί τα καλά. Αλλά ο μεν πρώτος νεανίσκος, δίνοντας στο κρασί την εξουσία πάνω σε όλα, παραχώρησε τη νίκη στη ζέση των σαρκικών ηδονών. Ο δεύτερος όμως, δίνοντας αυτό στον βασιλιά, υπαινίχθηκε ότι υπερισχύει η κοσμική δόξα. Ο δε τρίτος, ο Ζοροβάβελ, μέσω μεν των γυναικών φανέρωσε τον σκοπό των αρετών, την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον· μέσω δε της αλήθειας, τον σκοπό των γνώσεων, δηλαδή την αρχή των όντων: εννοώ βέβαια τον Θεό. Και οι μεν δύο νεανίσκοι φέρουν την εικόνα του σύνθετου σώματος από ύλη και είδος· και ο μεν αποδίδει το κύρος στην επιθυμία, ο δε στον θυμό. Διότι ο μεν νους είναι σύμβολο της επιθυμίας, ο δε βασιλιάς του θυμού· διότι ο θυμός είναι τυραννικός. Ο δε Ζοροβάβελ αποτελεί τύπο της απλής και ασύνθετης κατά την ουσία ψυχής· γι' αυτό και με σοφία αντιπαρέβαλε: στις μεν σαρκικές ηδονές, αντιπαρέβαλε την πνευματική που προέρχεται από την προαναφερθείσα αγάπη· στο δε φθειρόμενο κράτος, το άφθαρτο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ζητήματα πρὸς Θαλάσσιον
Καὶ τί λέγων αἴρει τὸ πρόσωπον; Παρὰ σοῦ ἡ νίκη, τὸ κατὰ τῶν παθῶν τῆς πρακτικῆς τέλος διὰ τῆς νίκης δηλῶν καὶ οἷον ἔπαθλον τῶν κατὰ τῆς ἁμαρτίας θείων ἀγώνων, καὶ παρὰ σοῦ ἡ σοφία, τὸ διὰ θεωρίας, κατὰ τὴν γνῶσιν δηλαδή, τέλος, τὸ πᾶσαν τῆς ψυχῆς ἀφαιρούμενον ἄγνοιαν, καὶ σὴ ἡ δόξα, τὸ ἐκ τούτων ἀναδεικνύμενον κάλλος τῆς θείας κατὰ τὸ θεμιτὸν ὡραιότητος δόξαν καλέσας, ὅπέρ ἐστιν ἕνωσις νίκης καὶ σοφίας, καὶ πράξεως καὶ θεωρίας, ἀρετῆς τε καὶ γνώσεως, ἀγαθότητός τε καὶ ἀληθείας. Αὗται γὰρ ἀλλήλαις ἑνούμεναι μίαν ἀπαστράπτουσιν δόξαν καὶ αὐγὴν τοῦ θεοῦ. Διὸ προσφόρως ἐπάγει φάσκων καὶ ἐγὼ σὸς οἰκέτης, εἰδὼς ὅτι πᾶσαν ἐν ἡμῖν ὡς ὀργάνοις ὁ θεὸς ἐπιτελεῖ πρᾶξιν καὶ θεωρίαν, ἀρετήν τε καὶ γνῶσιν καὶ νίκην καὶ σοφίαν καὶ ἀγαθότητα καὶ ἀλήθειαν, μηδὲν ἡμῶν συνεισφερόντων τὸ σύνολον πλὴν τῆς θελούσης τὰ καλὰ διαθέσεως. Ἣν ἔχων ὁ μέγας Ζοροβάβελ πρὸς τοῖς εἰρημένοις φησίν· εὐλογητὸς εἶ, πρὸς τὸν θεὸν λέγων, ὃς ἔδωκάς μοι σοφίαν· καὶ σοὶ ὁμολογῶ, δέσποτα τῶν πατέρων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και με ποια λόγια υψώνει το πρόσωπό του; «Από Εσένα προέρχεται η νίκη», δηλώνοντας μέσω της νίκης τον σκοπό της πρακτικής απέναντι στα πάθη και ως ένα είδος επάθλου των θείων αγώνων κατά της αμαρτίας· «και από Εσένα η σοφία», δηλαδή τον σκοπό μέσω της θεωρίας, σύμφωνα με τη γνώση, ο οποίος αφαιρεί κάθε άγνοια από την ψυχή· «και δική Σου είναι η δόξα», ονομάζοντας δόξα το κάλλος της θείας ωραιότητας που αναδεικνύεται από αυτά, στο μέτρο του επιτρεπτού, το οποίο είναι η ένωση της νίκης και της σοφίας, της πράξης και της θεωρίας, της αρετής και της γνώσης, της αγαθότητας και της αλήθειας. Διότι αυτές, όταν ενώνονται μεταξύ τους, ακτινοβολούν μία και μόνη δόξα και λαμπρότητα του Θεού. Γι' αυτό, με κατάλληλο τρόπο προσθέτει λέγοντας: «και εγώ είμαι δούλος Σου», γνωρίζοντας ότι ο Θεός επιτελεί μέσα μας, ωσάν σε όργανά Του, κάθε πράξη και θεωρία, αρετή και γνώση και νίκη και σοφία και αγαθότητα και αλήθεια, χωρίς εμείς να συνεισφέρουμε απολύτως τίποτα, εκτός από τη διάθεση που επιθυμεί τα καλά. Έχοντας αυτήν τη διάθεση ο μέγας Ζοροβάβελ, επιπλέον των όσων ειπώθηκαν, λέει απευθυνόμενος προς τον Θεό: «Ευλογητός είσαι Εσύ, που μου έδωσες σοφία· και σε Εσένα εξομολογούμαι [την ευγνωμοσύνη μου], Δέσποτα των πατέρων».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες