Πατερικές αναφορές στο ΕΣΔΡΑΣ Α 5:65

Και αφού πλησίασαν τον Ζοροβάβελ, τον Ιησού και τους αρχηγούς των πατριών, τους είπαν: «Θα οικοδομήσουμε μαζί σας· διότι κι εμείς, όπως κι εσείς, υπακούμε στον Κύριο τον Θεό, και σε Αυτόν προσφέρουμε θυσίες από τις ημέρες του Ασφακαάθ, του βασιλιά των Ασσυρίων, ο οποίος μας μετοίκησε εδώ». Και τους απάντησαν ο Ζοροβάβελ, ο Ιησούς και οι αρχηγοί των πατριών: «Δεν είναι δικό σας και δικό μας έργο να οικοδομήσουμε από κοινού οίκο για τον Κύριο τον Θεό μας. Διότι εμείς μόνοι μας θα οικοδομήσουμε». Ο μεν Ζοροβάβελ είναι ο πρακτικός νους, ως πιο πολεμικός. Ο δε Ιησούς είναι ο θεωρητικός, ως πιο ιερός. Άρχοντες των πατριών είναι οι δυνάμεις της ψυχής, στις οποίες υπάγονται τόσο οι τρόποι της αρετής όσο και οι λόγοι της γνώσης. Σε αυτούς, λοιπόν, προσέρχονται οι δαίμονες των προαναφερθέντων παθών, επιθυμώντας να συνοικοδομήσουν τον οίκο του Κυρίου.

Ερώτηση 56η Πάλι είναι γραμμένο στο δεύτερο βιβλίο του Έσδρα: Και αφού άκουσαν οι εχθροί της φυλής του Ιούδα και του Βενιαμίν, ήρθαν για να μάθουν τι ήταν ο ήχος των σαλπίγγων και διαπίστωσαν ότι εκείνοι που προέρχονταν από την αιχμαλωσία οικοδομούν τον ναό για τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ. Και, αφού πλησίασαν τον Ζοροβάβελ, τον Ιησού και τους αρχηγούς των πατριών, τους λένε: «Ας οικοδομήσουμε μαζί σας, διότι όμοια με εσάς υπακούμε στον Κύριό σας και σε αυτόν προσφέρουμε θυσίες από τις ημέρες του Ασβακαφάθ, του βασιλιά των Ασσυρίων, ο οποίος μας μετέφερε εδώ». Και τους απάντησαν ο Ζοροβάβελ, ο Ιησούς και οι αρχηγοί των πατριών του Ισραήλ: «Δεν είναι δική μας και δική σας κοινή υπόθεση να οικοδομήσουμε τον οίκο για τον Κύριο τον Θεό μας· διότι εμείς μόνοι μας θα τον οικοδομήσουμε για τον Κύριο του Ισραήλ». Τι άραγε σημαίνουν αυτά, και μάλιστα ο φθόνος, εξαιτίας του οποίου δεν θέλησαν να επιτρέψουν να οικοδομήσουν μαζί τους εκείνοι που λάτρευαν τον ίδιο Θεό;

Και προσήλθαν στον Ζοροβάβελ, στον Ιησού και στους αρχηγούς των πατριών, και τους λένε: «Ας συνοικοδομήσουμε μαζί σας, διότι, όπως κι εσείς, υπακούμε στον Κύριό σας και σε Αυτόν προσφέρουμε θυσίες». Ο Ζοροβάβελ είναι ο πρακτικός νους και ο Ιησούς ο θεωρητικός, ενώ οι αρχηγοί των πατριών είναι οι δυνάμεις της ψυχής, από τις οποίες πηγάζουν οι τρόποι της αρετής και οι λόγοι της γνώσης. Σε αυτούς προσέρχονται οι ακάθαρτοι δαίμονες της υπερηφάνειας, της κενοδοξίας, της ανθρωπαρέσκειας και της υποκρισίας, λέγοντας: «Ας συνοικοδομήσουμε μαζί σας τον ναό του Κυρίου». Διότι κανένας από αυτούς τους πονηρούς δαίμονες δεν εμποδίζει ποτέ την προθυμία του ενάρετου, αλλά μάλλον, αφού δόλια περικόψει τις ελλείψεις των αρετών, υπαγορεύει τις υπερβολές, δείχνοντας δήθεν προθυμία μαζί με τους αγωνιστές, προκειμένου να ελκύσει προς τον εαυτό του όλη τη σκέψη του ασκουμένου, η οποία έχει πλέον απολέσει το ίσο μέτρο της μεσότητας, ώστε αυτή κρυφά να κατευθύνεται προς άλλο κατάλυμα αντί για το προσδοκώμενο. Γι' αυτό οι κακούργοι λένε: «Όπως κι εσείς, υπακούμε στον Κύριό σας». Διότι ούτε τη σωφροσύνη μισούν, ούτε τη νηστεία βδελύσσονται, ούτε τη διανομή των χρημάτων, ούτε τη φιλοξενία, ούτε την ψαλμωδία, ούτε την προσήλωση στην ανάγνωση, ούτε τα υψηλότερα των διδαγμάτων, ούτε τη χαμευνία, ούτε την αγρυπνία, ούτε όλα τα υπόλοιπα με τα οποία χαρακτηρίζεται ο κατά Θεόν βίος, εφόσον ο σκοπός και η αιτία των όσων γίνονται στρέφεται προς αυτούς.