Πατερικές αναφορές στο ΕΣΔΡΑΣ Α 5:67

Και αφού πλησίασαν τον Ζοροβάβελ, τον Ιησού και τους αρχηγούς των πατριών, τους είπαν: «Θα οικοδομήσουμε μαζί σας· διότι κι εμείς, όπως κι εσείς, υπακούμε στον Κύριο τον Θεό, και σε Αυτόν προσφέρουμε θυσίες από τις ημέρες του Ασφακαάθ, του βασιλιά των Ασσυρίων, ο οποίος μας μετοίκησε εδώ». Και τους απάντησαν ο Ζοροβάβελ, ο Ιησούς και οι αρχηγοί των πατριών: «Δεν είναι δικό σας και δικό μας έργο να οικοδομήσουμε από κοινού οίκο για τον Κύριο τον Θεό μας. Διότι εμείς μόνοι μας θα οικοδομήσουμε». Ο μεν Ζοροβάβελ είναι ο πρακτικός νους, ως πιο πολεμικός. Ο δε Ιησούς είναι ο θεωρητικός, ως πιο ιερός. Άρχοντες των πατριών είναι οι δυνάμεις της ψυχής, στις οποίες υπάγονται τόσο οι τρόποι της αρετής όσο και οι λόγοι της γνώσης. Σε αυτούς, λοιπόν, προσέρχονται οι δαίμονες των προαναφερθέντων παθών, επιθυμώντας να συνοικοδομήσουν τον οίκο του Κυρίου.

Ερώτηση 56η Πάλι είναι γραμμένο στο δεύτερο βιβλίο του Έσδρα: Και αφού άκουσαν οι εχθροί της φυλής του Ιούδα και του Βενιαμίν, ήρθαν για να μάθουν τι ήταν ο ήχος των σαλπίγγων και διαπίστωσαν ότι εκείνοι που προέρχονταν από την αιχμαλωσία οικοδομούν τον ναό για τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ. Και, αφού πλησίασαν τον Ζοροβάβελ, τον Ιησού και τους αρχηγούς των πατριών, τους λένε: «Ας οικοδομήσουμε μαζί σας, διότι όμοια με εσάς υπακούμε στον Κύριό σας και σε αυτόν προσφέρουμε θυσίες από τις ημέρες του Ασβακαφάθ, του βασιλιά των Ασσυρίων, ο οποίος μας μετέφερε εδώ». Και τους απάντησαν ο Ζοροβάβελ, ο Ιησούς και οι αρχηγοί των πατριών του Ισραήλ: «Δεν είναι δική μας και δική σας κοινή υπόθεση να οικοδομήσουμε τον οίκο για τον Κύριο τον Θεό μας· διότι εμείς μόνοι μας θα τον οικοδομήσουμε για τον Κύριο του Ισραήλ». Τι άραγε σημαίνουν αυτά, και μάλιστα ο φθόνος, εξαιτίας του οποίου δεν θέλησαν να επιτρέψουν να οικοδομήσουν μαζί τους εκείνοι που λάτρευαν τον ίδιο Θεό;

Ποιος, μη έχοντας αυτόν τον λόγο να ενοικεί στο βάθος της καρδιάς του, θα μπορέσει, αποφεύγοντας τους αφανείς δόλους της δαιμονικής υποκρισίας εναντίον μας, να σταθεί εντελώς μόνος του, χωρίς καμία επιμιξία, και να οικοδομήσει τον ναό του Κυρίου κατά το παράδειγμα του μεγάλου Ζοροβάβελ, του Ιησού και των αρχηγών των πατριών, οι οποίοι έλεγαν ρητά και με δυνατή φωνή στα απατηλά πνεύματα της υπερηφάνειας, της κενοδοξίας, της ανθρωπαρέσκειας και της υποκρισίας: «Δεν είναι δικό μας και δικό σας το έργο να οικοδομήσουμε τον οίκο του Κυρίου του Θεού μας· διότι εμείς μόνοι μας θα τον οικοδομήσουμε για τον Κύριο του Ισραήλ», γνωρίζοντας ότι η δική τους ανάμειξη προκαλεί φθορά και καθαίρεση σε όλη την οικοδομή, και συλά τη χάρη της ευπρέπειας των θείων αναθημάτων; Διότι κανένας δεν μπορεί να οικοδομήσει την αρετή για τον Κύριο, εάν έχει ως συμμέτοχό του σε αυτήν κάποιον από τους προαναφερθέντες δαίμονες. Επειδή δεν έχει τον Θεό ως τελικό σκοπό των πράξεών του, ώστε ατενίζοντας Αυτόν να την ασκεί, αλλά το πάθος, το οποίο συγκροτεί μέσω αυτής. Επομένως, δεν ήταν από φθόνο που όσοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία δεν δέχτηκαν τους Βαβυλώνιους, τους Χουθαίους, τους Αιμαθαίους και τους Ευαίους να οικοδομήσουν μαζί τους τον ναό του Κυρίου, αλλά επειδή είχαν αντιληφθεί τους δήθεν φιλικούς δόλους της δαιμονικής κακουργίας, η οποία ήθελε ανεπαίσθητα, μέσω του καλού, να κατεργαστεί σε αυτούς τον θάνατο της αμαρτίας.