Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 1:3

Ότι δε έχουν περιέλθει σε έσχατη άγνοια τολμώντας να γράφουν τέτοια πράγματα, ελάτε να το εξετάσουμε πάλι μέσα από τη Θεία Γραφή, στο μέτρο του δυνατού, και ας προσπαθήσουμε να αποδείξουμε στους ακροατές, ότι διαφορετικά είμαστε εμείς στον Υιό, και εντελώς διαφορετικά είναι ο Υιός στον δικό Του Πατέρα. Διότι δεν είναι εικόνα της υποστάσεώς Του διαμορφούμενος προς Αυτόν με τις εκούσιες αρετές, και εξαιτίας αυτού βρίσκεται μέσα Του· αλλά με φυσική ταυτότητα και επειδή έχει μία ουσία με Αυτόν. Ας κληθεί δε ως μάρτυράς μας γι' αυτά ο σοφότατος Ιωάννης, ο οποίος λέει: «Και η δική μας κοινωνία είναι με τον Πατέρα και με τον Υιό Του Ιησού Χριστό». Πώς λοιπόν λένε, ή με ποιον τρόπο ισχυρίζονται ότι πρέπει να νοείται η κοινωνία μας με τον Πατέρα και με τον Υιό Του Ιησού Χριστό; Διότι εάν νοείται ότι βρισκόμαστε μέσα σε αυτούς αναμειγνύοντας τη δική μας ουσία με τη θεία φύση, δηλαδή με τον Πατέρα και με τον Υιό, και η έννοια της κοινωνίας δεν αποβλέπει μάλλον στην ομοιότητα των θελημάτων, πώς θα μπορούσαμε να έχουμε αυτήν την κοινωνία με τον Πατέρα και με τον Υιό, καίτοι, σύμφωνα με εκείνους, δεν είναι ομοούσιοι;

Εάν όμως αυτός είναι ο συγγραφέας, δεν θα το ισχυριζόμουν· διότι δεν έχει καταγραφεί πουθενά ότι έφτασε μαζί τους στην Ασία, αλλά λέει: «Αφού αναχώρησαν από την Πάφο ο Παύλος και η συνοδεία του, ήλθαν στην Πέργη της Παμφυλίας, ενώ ο Ιωάννης, αφού αποχώρησε από αυτούς, επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα»· νομίζω, λοιπόν, ότι πρόκειται για κάποιον άλλον από όσους βρέθηκαν στην Ασία, επειδή μάλιστα λέγεται ότι υπάρχουν δύο μνήματα στην Έφεσο και το καθένα φέρεται να είναι του Ιωάννη. Και από τα νοήματα, επίσης, και από τις λέξεις και από τη σύνταξή τους, ευλόγως μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτός είναι διαφορετικός από εκείνον. Διότι το Ευαγγέλιο και η Επιστολή συμφωνούν μεταξύ τους και αρχίζουν με παρόμοιο τρόπο· το μεν λέει: «Εν αρχή ην ο Λόγος», η δε: «Εκείνο που ήταν απ' αρχής»· το μεν λέει: «Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός», η δε αναφέρει τα ίδια, ελαφρώς παραλλαγμένα: «Εκείνο που ακούσαμε, εκείνο που είδαμε με τα μάτια μας, εκείνο που εθεασάμεθα και τα χέρια μας ψηλάφησαν, περί του Λόγου της ζωής· και η ζωή εφανερώθη». Διότι αυτά τα θέτει ως προοίμιο, αντιτασσόμενος με επιμονή, όπως δήλωσε στα επόμενα, προς εκείνους που ισχυρίζονταν ότι ο Κύριος δεν έχει έλθει εν σαρκί· εξαιτίας των οποίων και πρόσθεσε με επιμέλεια: «Και αυτό που είδαμε, το μαρτυρούμε και σας απαγγέλλουμε την αιώνια ζωή, η οποία ήταν κοντά στον Πατέρα και φανερώθηκε σε εμάς· εκείνο που έχουμε δει και ακούσει, σας το απαγγέλλουμε».

Αυτή η βροντή μάς φανέρωσε και τον μάρτυρα που απεστάλη από τον Θεό για την έλευση του αληθινού φωτός, και μας γνώρισε αυτόν τον Λόγο που κατήλθε από τον ουρανό, ο οποίος έγινε σάρκα για εμάς, και παρουσίασε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο όλη την επίγεια πολιτεία του με τη σάρκα, τους λόγους, τα έργα, τα πάθη, την ανάσταση μετά τον σταυρό, και την επάνοδό του, μετά από αυτήν, στους ουρανούς, από όπου και κατήλθε. Και όλα αυτά, όπως ακριβώς τα είδε, λέγει, τα κατέγραψε για εμάς, ώστε να σωθούμε. Αλλά και προς όλο το χριστώνυμο πλήρωμα συντάσσει προτρεπτική επιστολή, καλώντας τους πάντες στην κοινωνία της αιώνιας ζωής, η οποία υπήρχε προαιωνίως κοντά στον Πατέρα και φανερώθηκε σε εμάς. Όντας δε μεταξύ των εκλεκτών των Αποστόλων, και όντας και καλούμενος ιδιαιτέρως αγαπημένος, μας ομιλεί για το κεφάλαιο των αρετών, δηλαδή την αγάπη, λέγοντας ότι ο ίδιος ο Θεός είναι αγάπη, και ότι αυτός που έχει αγάπη έχει τον Θεό, και ότι μένει μέσα στον Θεό εκείνος που μένει στην αγάπη, και ότι ο Θεός μένει σε αυτόν στον οποίο μένει η αγάπη. Αναδεικνύει δε τη διπλή ενέργειά της μέσα μας, επιμερίζοντάς την αδιαίρετα τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον πλησίον και διδάσκοντας ότι η μία υφίσταται μέσω της άλλης, και αποκαλώντας ψεύστη εκείνον που νομίζει ότι έχει μόνο τη μία από τις δύο.