Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 2:6

Αγαπητοί, δεν σας γράφω μια καινούργια εντολή, αλλά μια παλιά εντολή, την οποία είχατε από την αρχή. Η παλιά εντολή είναι ο λόγος που ακούσατε από την αρχή. Του Κυρίλλου: Σας μιλώ για την αγάπη. Διότι αυτό σημαίνει το «όπως Εκείνος περπάτησε», δηλαδή μέσα στην αγάπη. Όπως ακριβώς έλεγε ο ίδιος ο Κύριος: «Κανείς δεν μπορεί να δείξει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν, το να θυσιάσει κανείς τη ζωή του για τους φίλους του». Αυτήν, λοιπόν, την εντολή περί αγάπης δεν σας τη γράφω ως καινούργια. Διότι από παλιά την είχε εξαγγείλει μέσω των προφητών: «Διότι δεν τους έσωσε κάποιος απεσταλμένος», λέει, «ούτε άγγελος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος, επειδή τους αγαπούσε και τους φρόντιζε». Σας γράφω, πατέρες. Σας γράφω, νέοι. Σας γράφω, παιδιά.

Αναλογίσου, λοιπόν, ότι εμείς δεν αξιωνόμαστε την κοινωνία με τον Θεό ισχυριζόμενοι αυτά, αλλά επιδιώκοντας τη συμμόρφωση προς Αυτόν με κάποια άλλα μέσα. Διότι, δείχνοντας ευσπλαχνία ο ένας στον άλλον, μένοντας σταθερά προσκολλημένοι στα έργα της αγάπης, και επιδιώκοντας κάθε σεμνότητα στον βίο μας, τότε μόνο θεωρείται ότι βρισκόμαστε εν τω Θεώ. Και μάρτυρας αυτού είναι ο Ιωάννης, που λέει: «Από αυτό γνωρίζουμε ότι είμαστε σε Αυτόν· εκείνος που λέει ότι μένει σε Αυτόν, οφείλει, όπως περπάτησε Εκείνος, έτσι να περπατάει και αυτός», και πάλι: «Σε εσάς», λέει, «αυτό που ακούσατε από την αρχή, ας μένει μέσα σας· διότι, αν μείνει μέσα σας αυτό που ακούσατε από την αρχή, τότε και εσείς θα μείνετε στον Υιό και στον Πατέρα». Και ως προς το τι είναι αυτό το «από την αρχή», το οποίο μας παραγγέλλει να μένει μέσα μας, ώστε να είμαστε εμείς στον Θεό, ο ίδιος μας το αποσαφηνίζει εξίσου λέγοντας: «Διότι αυτή είναι η παραγγελία που ακούσατε από την αρχή, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον».

Διότι, με ποιον τρόπο βρισκόμαστε μέσα στον Χριστό και αυτός μέσα σε εμάς, θα μας το υποδείξει ο ίδιος ο σοφός Ιωάννης λέγοντας: «Από αυτό γνωρίζουμε ότι μένουμε σε αυτόν και αυτός σε εμάς, από το Πνεύμα το οποίο μας έδωσε», και πάλι: «Από αυτό γνωρίζουμε ότι είμαστε σε αυτόν· εκείνος που λέει ότι μένει σε αυτόν, οφείλει, όπως περπάτησε εκείνος, έτσι να περπατάει και αυτός». Και για να το καταστήσει αυτό σαφέστερο στους ακροατές, λέει πάλι ως εξής: «Εκείνος που τηρεί τις εντολές του μένει μέσα σε αυτόν, και αυτός μέσα σε εκείνον». Διότι, αν η τήρηση των εντολών κατεργάζεται την αγάπη προς αυτόν, και μέσω της αγάπης δενόμαστε στενά μαζί του, πώς δεν αποδεικνύεται αληθινό μέσα από αυτά όσα έχουν ειπωθεί; Διότι, με τον ίδιο τρόπο που ο κορμός της αμπέλου χορηγεί και διανέμει στα κλήματα την απόλαυση της δικής του και ενυπάρχουσας σε αυτόν φυσικής ποιότητας, έτσι και ο Μονογενής Λόγος του Θεού, ενσταλάζει στους αγίους μια οιονεί συγγένεια με τη φύση του Θεού και Πατέρα και τη δική του, δίνοντάς τους το Πνεύμα, εφόσον μάλιστα έχουν ενωθεί μαζί του τόσο μέσω της πίστης όσο και της απόλυτης οσιότητας· και τους τρέφει προς την ευσέβεια, και κατεργάζεται σε αυτούς τη γνώση κάθε αρετής και αγαθοεργίας.

Βλέπετε πόσο αχώριστη είναι η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη μεταξύ μας; Γι' αυτό λέει ο αγαπημένος μαθητής: «αν κάποιος λέει ότι αγαπά τον Θεό και μισεί τον αδελφό του, είναι ψεύτης· διότι αν δεν αγαπά τον αδελφό του, τον οποίο έχει δει, πώς μπορεί να αγαπά τον Θεό, τον οποίο δεν έχει δει;»· αλλά και «εκείνος που λέει ότι μέσω της αγάπης μένει στον Θεό, οφείλει», λέει, «να πορεύεται όπως πορεύτηκε Εκείνος». Πώς λοιπόν πορεύτηκε Εκείνος; Υπάκουσε στον ουράνιο Πατέρα, εκπλήρωσε κάθε δικαιοσύνη, ευεργέτησε μέσω του εαυτού του τη φύση, θεράπευσε τους ασθενείς, δίδαξε τους πειθήνιους, έλεγξε τους απειθείς, υπέμεινε υπέρ των πειθήνιων τις ύβρεις από τους απειθείς, τα φτυσίματα από τους αχάριστους, τα ραπίσματα, τους εμπαιγμούς, τις μαστιγώσεις, και τέλος τον επονείδιστο θάνατο, δίνοντας και τη ζωή Του για εμάς, πράγμα που συνιστά το μεγαλύτερο έργο αγάπης. Βλέπουμε δε και τον αγαπημένο μαθητή να είναι μαθητής και στα έργα· διότι αυτός πέρασε σαφώς μέσα από όλες τις διδασκαλίες, τα θαύματα και τα παθήματα του Διδασκάλου, ευεργετώντας τους πάντες με έργα και λόγια, βγάζοντάς τους από το σκοτάδι στο φως και κάνοντας τους ανάξιους άξιους, ενώ ο ίδιος έπασχε υπέρ αυτών. Και δεν υπέμεινε μόνο έναν θάνατο για τη μαρτυρία του Ιησού και για τη δική μας ωφέλεια, το οποίο είναι το ίδιο με το να πούμε για την αγάπη προς τον Θεό και τους ανθρώπους, αλλά σε όλη του τη ζωή παρέδιδε τον εαυτό του στον θάνατο.