Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 3:16

Ας διαφυλάξουμε δε την αγάπη, η οποία είναι η μεγαλύτερη όλων. «Θα αγαπήσεις Κύριον τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου, και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου· σε αυτές τις δύο εντολές στηρίζεται όλος ο νόμος και οι προφήτες»· ο Θεός είναι αγάπη και αυτός πρώτος αγάπησε τον άνθρωπο, και παρέδωσε τον εαυτό του για εμάς, ώστε να μας λυτρώσει από κάθε ανομία. Εάν λοιπόν ο ίδιος ο Κύριός μας πέθανε για εμάς, οφείλουμε και εμείς να προσφέρουμε τις ψυχές μας ο ένας υπέρ του άλλου. Ο Θεός είναι αγάπη, και εκείνος που έχει την αγάπη έχει τον Θεό. Διότι αυτός έχει πει: «Από αυτό θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, εάν έχετε αγάπη ο ένας για τον άλλον»· διότι, όσο και αν κοπιάσει ο άνθρωπος, εάν δεν έχει αγάπη προς τον πλησίον, εις μάτην κοπίασε. Έτσι λοιπόν θα δείξεις την αγάπη προς τον πλησίον, όχι μόνο με τα λόγια αλλά και με τα έργα. Δεν θα κρατήσεις κακία για κανέναν στην καρδιά σου· ειδάλλως, δεν ανεβαίνει καθαρή η προσευχή σου· «διότι δεν πρέπει να δύει ο ήλιος ενώ είστε ακόμη οργισμένοι»· να έχεις πραότητα, να έχεις υπομονή, μακροθυμία, παιδική ακακία. Διότι λέγει ο Κύριος: «Εάν δεν στραφείτε και δεν γίνετε σαν τα παιδιά, δεν πρόκειται να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών». Δεν θα λυπηθείς για καμία δυσκολία που θα σου συμβεί, ούτε για κάποια ζημία θα λυπηθείς, ούτε για ύβρη· «διότι η λύπη αυτού του κόσμου προκαλεί θάνατο».

Διότι ο Θεός είναι εκείνος που αθετήθηκε· το πάθος, όμως, ο θάνατος και η ανάσταση συνέβησαν στη σάρκα και την ψυχή του Θεού. Γι' αυτό ο Κύριος έλεγε στους Ιουδαίους: «Καταλύστε τον ναό αυτόν, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω»· όπως λέει ο προφήτης: «Επειδή παραδόθηκε στον θάνατο η ψυχή του», και όχι ο ίδιος ο Λόγος. Αλλά και ο Ιωάννης λέει: «Αυτός παρέδωσε την ψυχή του για εμάς». Πώς, λοιπόν, μπόρεσαν οι Ιουδαίοι να καταλύσουν τον ναό του Θεού και να χωρίσουν την αδιάλυτη σύγκραση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ της σάρκας και του Λόγου, εάν, σύμφωνα με εσάς, με αυτόν τον τρόπο συνέβη η νέκρωση του σώματος;

Έτσι λοιπόν, μέσω της κοινωνίας ανέλαβαν τους δικούς μας πειρασμούς· «Διότι είτε», λέει, «θλιβόμαστε είτε παρηγορούμαστε, αυτό γίνεται για τη δική σας σωτηρία και παρηγοριά», έχοντας παραλάβει τον νόμο από τον Κύριο που λέει: «Κανείς δεν έχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν, το να θυσιάσει κάποιος τη ζωή του για τους φίλους του.» Και αυτοί μας παρέδωσαν λέγοντας: «Αν ο Κύριος θυσίασε τη ζωή του για εμάς, οφείλουμε και εμείς να θυσιάζουμε τις ζωές μας για τους αδελφούς»· και πάλι: «Να βαστάζετε τα βάρη ο ένας του άλλου, και έτσι θα εκπληρώσετε τον νόμο του Χριστού.» Αν λοιπόν γνωρίσαμε τους δύο τρόπους της μεταξύ μας κοινωνίας, και την εξ ανάγκης επακόλουθη αναδοχή, και τους πειρασμούς που συμβαίνουν κατ' αναλογία, ας μην περιεργαζόμαστε το πώς, ή πότε, ή μέσω ποιου έρχονται. Διότι το τι αρμόζει στον καθένα, και την άμεση και αναπόφευκτη ταχύτητά τους, και τη συνέργεια όλης της κτίσης σε αυτό, μόνο ο Θεός είναι δυνατόν να τα γνωρίζει. Εμείς οφείλουμε μόνο να πιστεύουμε στη δικαιοσύνη του Θεού και να γνωρίζουμε ότι καθετί που μας έρχεται ακούσια, είτε εξαιτίας αγάπης είτε εξαιτίας κακίας μας έχει έλθει, και για τον λόγο αυτό πρέπει να το υπομένουμε και να μην το αποδιώχνουμε, ώστε να μην προσθέσουμε αμαρτία πάνω στις αμαρτίες μας.

Επομένως, η κατάστασή μας είναι από παντού αδιέξοδη· διότι, εάν εμείς, αν και ασθενείς και ανίκανοι να αναστηθούμε από το νόσημα, έχοντας ανάγκη από πολλή βοήθεια, εντούτοις υβρίσαμε και διώξαμε τον βοηθό, πώς να μην βρίσκεται στο έσχατο αδιέξοδο η κατάστασή μας; Έπειτα, επειδή ήμασταν αμαρτωλοί, λέει, και ο βίος μας, λέει, μας τραβούσε προς την πτώση και δεν μας άφηνε να ανανήψουμε. Ενώ λοιπόν έτσι είχαν τα πράγματα και υπήρχε πλήρης απελπισία, τότε ο ίδιος ο αγαθός, ο φιλάνθρωπος, ο Υιός του Θεού μάς αγάπησε και έθεσε την ψυχή Του για εμάς. Εάν όμως τότε, που ήμασταν μπλεγμένοι σε μύρια κακά και είχαμε καταντήσει σε απόλυτη αισχύνη και αισχρότητα, μας αγάπησε και μας ανόρθωσε από την ασθένεια και μας ενδυνάμωσε, δίνοντας το αίμα Του ως λύτρο για εμάς, πολύ περισσότερο τώρα που μας έκανε οικείους Του και μας δικαίωσε, θα μας προστατεύσει, θα μας αντιληφθεί και θα μας υπερασπιστεί, όταν ούτε Εκείνος έχει ανάγκη να πεθάνει ξανά, ούτε εμείς ξεπέσαμε όπως προηγουμένως σε αρρώστια και αισχύνη, αλλά ούτε και Τον διώξαμε αποδίδοντας τη λατρεία σε άλλους. Δεν πρέπει, συνεπώς, να κρατάμε την ελπίδα των υποσχέσεων με δισταγμό, αλλά να την έχουμε βέβαιη και, σαν να είναι παρόντα τα αγαθά, έτσι και να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον Κύριο και Θεό μας, ο Οποίος τα υποσχέθηκε και οπωσδήποτε θα τα χορηγήσει· διότι όχι μόνο θα μας σώσει από την οργή, αλλά και θα μας αξιώσει της ουράνιας δόξας.

Διότι πάλι και πολλές φορές, από πνευματική χαρά και πόθο, λέγω τα ίδια. Όπου υπάρχει πλήθος δακρύων, αδελφοί, μαζί με αληθινή γνώση, εκεί υπάρχει και η λάμψη του θείου φωτός. Και όπου υπάρχει λάμψη φωτός, εκεί παρέχονται όλα τα αγαθά και βρίσκεται εμφυτευμένη στην καρδιά η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, από το οποίο πηγάζουν και όλοι οι καρποί της ζωής· από εκεί καρποφορείται για τον Χριστό η πραότητα, η ειρήνη, η ελεημοσύνη, η συμπάθεια, η χρηστότητα, η αγαθοσύνη, η πίστη, η εγκράτεια, από εκεί προέρχεται η αγάπη προς τους εχθρούς και η προσευχή υπέρ αυτών, η χαρά στους πειρασμούς, η καύχηση στις θλίψεις, το να λογαριάζει κανείς τα σφάλματα των άλλων ως δικά του και να τα πενθεί, το να θυσιάζει τη ζωή του υπέρ των αδελφών πρόθυμα μέχρι θανάτου.