Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 3:5

Ας μην σκανδαλίζεται λοιπόν κανείς από τα ανθρώπινα, αλλά μάλλον ας γνωρίζει ότι ο ίδιος ο Λόγος είναι κατά φύσιν απαθής, και όμως, εξαιτίας της σάρκας την οποία ενδύθηκε, λέγονται αυτά για εκείνον, επειδή αυτά μεν είναι ίδια της σάρκας, το δε σώμα αποτελεί ίδιον του Σωτήρος. Και ο ίδιος παραμένει απαθής ως προς τη φύση του, όπως ακριβώς είναι, χωρίς να βλάπτεται από αυτά, αλλά μάλλον εξαφανίζοντας και εξαλείφοντάς τα· οι άνθρωποι δε, εφόσον τα πάθη αυτά μετέβησαν στον απαθή και εξαλείφθηκαν, γίνονται πλέον και οι ίδιοι απαθείς και ελεύθεροι από αυτά στους αιώνες, όπως δίδαξε ο Ιωάννης λέγοντας: «Και γνωρίζετε ότι εκείνος φανερώθηκε για να σηκώσει τις αμαρτίες μας· και αμαρτία σε αυτόν δεν υπάρχει». Εφόσον λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μπορεί να κατηγορήσει κανένας αιρετικός λέγοντας: «Γιατί ανασταίνεται η σάρκα, ενώ είναι εκ φύσεως θνητή; Και αν ανασταίνεται, γιατί δεν πεινάει πάλι και δεν διψάει, και δεν πάσχει, και δεν παραμένει θνητή; Διότι προήλθε από τη γη, και πώς θα μπορούσε να πάψει το κατά φύσιν γνώρισμά της;». Τότε η σάρκα έχει τη δυνατότητα να αποκρίνεται προς τον τόσο φιλόνεικο αιρετικό: «Είμαι μεν προερχόμενη από γη και εκ φύσεως θνητή, αλλά ύστερα έγινα σάρκα του Λόγου, και αυτός βάσταξε τα δικά μου πάθη, μολονότι ήταν απαθής· εγώ δε έγινα ελεύθερη από αυτά, χωρίς να εγκαταλείπομαι πλέον στη δουλεία τους, χάρη στον Κύριο που με ελευθέρωσε από αυτά».

Ας μην σκανδαλίζεται λοιπόν κανείς από τα ανθρώπινα, αλλά μάλλον ας γνωρίζει ότι ο ίδιος ο Λόγος είναι κατά τη φύση του απαθής, και όμως, εξαιτίας της σάρκας την οποία ενδύθηκε, λέγονται αυτά για εκείνον, επειδή αυτά είναι ίδια της σάρκας, και το ίδιο το σώμα είναι ίδιον του Σωτήρα. Και αυτός μεν διαμένει απαθής κατά τη φύση του, όπως ακριβώς είναι, χωρίς να βλάπτεται από αυτά, αλλά μάλλον εξαφανίζοντας και εξαλείφοντάς τα. Οι άνθρωποι δε, εφόσον τα πάθη αυτά μεταβιβάστηκαν στον απαθή και εξαλείφθηκαν, γίνονται πλέον και αυτοί απαθείς και ελεύθεροι από αυτά εις τους αιώνας, καθώς δίδαξε ο Ιωάννης λέγοντας: «Και γνωρίζετε ότι εκείνος φανερώθηκε, για να σηκώσει τις αμαρτίες μας, και αμαρτία δεν υπάρχει σε αυτόν». Εφόσον δε έτσι έχουν τα πράγματα, κανένας αιρετικός δεν θα προβάλει την κατηγορία: «Γιατί ανασταίνεται η σάρκα, ενώ είναι εκ φύσεως θνητή; Εάν δε και ανασταίνεται, γιατί δεν πεινά ξανά και δεν διψά και δεν πάσχει και δεν παραμένει θνητή; Διότι δημιουργήθηκε από τη γη, και πώς θα μπορούσε να πάψει να υπάρχει σε αυτήν το κατά φύσιν;». Θα μπορεί τότε η σάρκα να αποκριθεί προς τον τόσο φιλόνεικο αιρετικό: «Είμαι μεν από τη γη και εκ φύσεως θνητή, αλλά ύστερα έγινα σάρκα του Λόγου, και "αυτός εβάσταξε" τα πάθη μου μολονότι ήταν απαθής. Εγώ δε έγινα ελεύθερη από αυτά και δεν εγκαταλείπομαι πλέον για να είμαι υπόδουλη σε αυτά, χάρη στον Κύριο που με ελευθέρωσε από αυτά».

Επομένως, και εκείνος που έχει ενωθεί πνευματικά με τον Θεό με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνει ένα πνεύμα με αυτόν, δεν μπορεί να αμαρτάνει· διότι λέει η φωνή του Θεολόγου: «Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να σηκώσει τις αμαρτίες μας, και αμαρτία δεν υπάρχει σε αυτόν· καθένας που μένει σε αυτόν δεν αμαρτάνει, καθένας που αμαρτάνει δεν τον έχει δει ούτε τον έχει γνωρίσει». Και πάλι: «Καθένας που έχει γεννηθεί από τον Θεό δεν διαπράττει αμαρτία, διότι το σπέρμα του Θεού μένει μέσα του, και δεν μπορεί να αμαρτάνει, επειδή έχει γεννηθεί από τον Θεό». Εάν λοιπόν καθένας που αμαρτάνει δεν έχει δει τον Θεό ούτε τον έχει γνωρίσει, ενώ εκείνος που έχει γεννηθεί από τον Θεό δεν διαπράττει αμαρτία, έχοντας γίνει τέκνο του, απορώ με τους πολλούς ανθρώπους οι οποίοι, προτού γεννηθούν από τον Θεό και ονομαστούν τέκνα του, δεν φρίττουν να θεολογούν και να μιλούν για τον Θεό.