Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 3:8

Και πάλι, εάν ο Υιός ήταν κτίσμα, ο άνθρωπος θα παρέμενε εξίσου θνητός, μη ενωνόμενος με τον Θεό· διότι ένα κτίσμα δεν θα μπορούσε να ενώσει τα κτίσματα με τον Θεό, αναζητώντας και το ίδιο εκείνον που θα το ένωνε· ούτε θα μπορούσε ένα μέρος της κτίσεως να αποτελέσει τη σωτηρία της κτίσεως, έχοντας και το ίδιο ανάγκη σωτηρίας. Προκειμένου, λοιπόν, να μη συμβεί αυτό, στέλνει τον δικό Του Υιό, και γίνεται υιός ανθρώπου, λαμβάνοντας κτιστή σάρκα· ώστε, επειδή όλοι είναι υπόδικοι στον θάνατο, Εκείνος, όντας διαφορετικός από όλους, να προσφέρει ο ίδιος το δικό Του σώμα στον θάνατο υπέρ όλων. Και έτσι, σαν να είχαν πεθάνει όλοι μέσω Αυτού, αφενός μεν να εκπληρωθεί ο λόγος της καταδικαστικής απόφασης (διότι όλοι πέθαναν εν Χριστώ)· αφετέρου δε όλοι μέσω Αυτού να γίνουν πλέον ελεύθεροι από την αμαρτία και την κατάρα που προήλθε εξαιτίας της, και να παραμείνουν αληθινά για πάντα ζωντανοί, έχοντας αναστηθεί από τους νεκρούς και έχοντας ενδυθεί την αθανασία και την αφθαρσία. Διότι, με το να ενδυθεί ο Λόγος τη σάρκα, όπως πολλές φορές έχει αποδειχθεί, κάθε δάγκωμα του όφεως εξαλειφόταν εντελώς από αυτήν· και εάν κάποιο κακό ανεφύετο από τις σαρκικές ορμές, αποκοπτόταν, και μαζί με αυτά καταργούνταν και ο θάνατος που ακολουθεί την αμαρτία, όπως λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Έρχεται ο άρχων του κόσμου τούτου, και δεν βρίσκει τίποτα σε εμένα»· και, «Γι' αυτό φανερώθηκε», όπως έγραψε ο Ιωάννης, «για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου».

Και αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε, από όλα όσα μου έχει δώσει να μη χάσω τίποτα, αλλά να τα αναστήσω την έσχατη ημέρα· διότι αυτό είναι το θέλημα του Πατέρα μου, καθένας που βλέπει τον Υιό και πιστεύει σε αυτόν να έχει ζωή αιώνια, και εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα». Και πάλι: «Εγώ έχω έλθει ως φως στον κόσμο, ώστε καθένας που πιστεύει σε εμένα να μη μείνει στο σκοτάδι». Και πάλι λέει: «Εγώ γι' αυτό έχω γεννηθεί και γι' αυτό έχω έλθει στον κόσμο, για να δώσω μαρτυρία στην αλήθεια». Ο δε Ιωάννης έγραψε: «Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου».

Επομένως, για να δώσει μαρτυρία και να υποστεί τον θάνατο για χάρη μας, και για να αναστήσει τους ανθρώπους και να «λύσει τα έργα του διαβόλου», ήλθε ο Σωτήρας, και αυτή είναι η αιτία της ένσαρκης παρουσίας του. Διότι διαφορετικά δεν θα γινόταν ανάσταση, εάν δεν είχε προηγηθεί θάνατος· και πώς θα επερχόταν ο θάνατος, εάν δεν είχε λάβει σώμα που υπόκειται στον θάνατο; Μαθαίνοντας αυτό από τον ίδιο, και ο Παύλος έλεγε: «Επειδή τα παιδιά συμμετέχουν στο αίμα και στη σάρκα, έτσι και αυτός παρομοίως έλαβε μέρος σε αυτά, ώστε μέσω του θανάτου να καταργήσει εκείνον που έχει την εξουσία του θανάτου, δηλαδή τον διάβολο, και να απαλλάξει όλους εκείνους που, από τον φόβο του θανάτου, ήταν καταδικασμένοι σε δουλεία σε όλη τους τη ζωή» και «επειδή μέσω ανθρώπου ήρθε ο θάνατος, και μέσω ανθρώπου η ανάσταση» και πάλι: «Διότι αυτό που ήταν αδύνατο για τον νόμο, επειδή ήταν ανίσχυρος εξαιτίας της σάρκας, το έπραξε ο Θεός, αποστέλλοντας τον δικό του Υιό με ομοίωμα αμαρτωλής σάρκας και ως προσφορά για την αμαρτία, καταδικάζοντας την αμαρτία στη σάρκα, ώστε το δίκαιο αίτημα του νόμου να εκπληρωθεί σε εμάς, οι οποίοι δεν συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το πνεύμα». Και ο Ιωάννης επίσης αναφέρει: «Διότι δεν απέστειλε ο Θεός τον Υιό του στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού». Και πάλι ο ίδιος ο Σωτήρας έλεγε: «Για κρίση ήλθα εγώ στον κόσμο, ώστε εκείνοι που δεν βλέπουν να δουν, και εκείνοι που βλέπουν να γίνουν τυφλοί».

Επιπλέον, αν ο Υιός ήταν κτίσμα, ο άνθρωπος θα παρέμενε εξίσου θνητός, καθώς δεν θα συνδεόταν με τον Θεό· διότι ένα κτίσμα δεν θα μπορούσε να ενώσει τα κτίσματα με τον Θεό, εφόσον και το ίδιο αναζητεί εκείνον που ενώνει· ούτε ένα μέρος της κτίσεως θα μπορούσε να είναι η σωτηρία της κτίσεως, εφόσον και το ίδιο έχει ανάγκη σωτηρίας. Προκειμένου λοιπόν να μην συμβεί αυτό, αποστέλλει τον Υιό Του, και Εκείνος γίνεται Υιός ανθρώπου, έχοντας προσλάβει την κτιστή σάρκα, ώστε, επειδή όλοι είναι υπόλογοι στον θάνατο, όντας διαφορετικός από όλους τους άλλους, ο Ίδιος να προσφέρει το δικό Του σώμα στον θάνατο για χάρη όλων, και έτσι, αφού όλοι πέθαναν μέσω Αυτού, να εκπληρωθεί ο λόγος της αποφάσεως· «διότι όλοι πέθαναν» εν Χριστώ, και όλοι να γίνουν εφεξής μέσω Αυτού ελεύθεροι από την αμαρτία και την κατάρα που προήλθε από αυτήν, και να παραμείνουν πράγματι για πάντα αναστημένοι από τους νεκρούς, έχοντας ενδυθεί την αθανασία και την αφθαρσία. Διότι, αφού ο Λόγος ενδύθηκε τη σάρκα, όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, κάθε δήγμα του όφεως έσβηνε ολοκληρωτικά από αυτήν· και αν κάποιο κακό ξεφύτρωνε από τις σαρκικές κινήσεις, εκκοπτόταν και μαζί με αυτά αναιρούνταν ο θάνατος που ακολουθεί την αμαρτία, όπως ο ίδιος ο Κύριος λέει: «έρχεται ο άρχοντας αυτού του κόσμου και δεν βρίσκει τίποτε σε εμένα», και «για αυτό φανερώθηκε», όπως έγραψε ο Ιωάννης, «για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου».

Γιατί, τι ορισμό δίνετε για την αμαρτία όταν λέτε αυτά τα πράγματα, υποστηρίζοντας ότι η αμαρτία είναι κάτι το φυσικό, σύμφωνα με τον ασεβέστατο Μανιχαίο; Με το να έχετε τέτοια φρονήματα, γίνεστε κατήγοροι του δημιουργού της φύσεως. Όταν εξαρχής ο Θεός έπλασε τον Αδάμ, μήπως του έδωσε την αμαρτία ως κάτι σύμφυτο; Ποια ανάγκη θα υπήρχε λοιπόν πλέον για την εντολή; Και πώς τον καταδίκασε αφού αμάρτησε; Πώς επίσης πριν από την παρακοή ο Αδάμ δεν γνώριζε το καλό και το κακό; Αυτόν που έπλασε ο Θεός με προορισμό την αφθαρσία και ως εικόνα της δικής Του αϊδιότητας, τον εποίησε με φύση αναμάρτητη και με θέληση αυτεξούσια. Από φθόνο όμως του διαβόλου εισήλθε ο θάνατος στον κόσμο, αφού εκείνος επινόησε την παράβαση. Και έτσι, εξαιτίας της παρακοής στην εντολή του Θεού, ο άνθρωπος έγινε δεκτικός στην επισπορά του εχθρού. Και έκτοτε η αμαρτία ενεργούσε μέσα στη φύση του ανθρώπου ωθώντας τον προς κάθε επιθυμία· όχι βέβαια επειδή ο διάβολος δημιούργησε κάποια νέα φύση μέσα του, μη γένοιτο! Διότι ο διάβολος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι δημιουργός φύσεως, όπως πρεσβεύει η ασέβεια των Μανιχαίων· απεναντίας, προκάλεσε την εκτροπή της φύσεως μέσα από την παράβαση, και έτσι βασίλευσε ο θάνατος σε όλους τους ανθρώπους. Γι' αυτό λοιπόν, λέει, ήλθε ο Υιός του Θεού, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου.

Αλλά θα είναι και πάλι άδικη η κρίση που καταδικάζει αυτόν που αμάρτησε· διότι, εάν ο Θεός δημιούργησε τους αμαρτωλούς λογισμούς, πώς καταδικάζει εκείνον που αμάρτησε; Και πώς είναι δυνατόν να προέλθει τέτοια κρίση από τον Θεό; Αν όμως και ο Αδάμ υπόκειτο σε τέτοιους λογισμούς προτού παρακούσει την εντολή του Θεού, τότε πώς δεν γνώριζε το καλό και το πονηρό; Διότι, ενώ ήταν λογικός κατά τη φύση και ελεύθερος ως προς τον λογισμό, δεν είχε πείρα του κακού, αλλά γνώριζε μόνο το καλό, όντας απλός και ενιαίος στον τρόπο του· παρακούοντας όμως την εντολή του Θεού, υπέπεσε στους αμαρτωλούς λογισμούς. Και τούτο όχι διότι ο Θεός δημιούργησε τους λογισμούς που αιχμαλωτίζουν, αλλά διότι ο διάβολος μέσω απάτης τους έσπειρε στη λογική φύση του ανθρώπου, όταν αυτή περιέπεσε σε παράβαση και απομακρύνθηκε από τον Θεό· με αποτέλεσμα ο διάβολος να εγκαθιδρύσει τον νόμο της αμαρτίας στη φύση του ανθρώπου, και τον θάνατο να βασιλεύει μέσω του έργου της αμαρτίας. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ήλθε ο Υιός του Θεού, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου. Αλλά εσείς λέγετε: Τα κατέλυσε χωρίς να αμαρτήσει.

Τετάρτη, του Ιωάννου. Έτσι ονομάζεται και αυτή, επειδή ο ίδιος ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής αποστέλλει και τούτη την επιστολή, απευθύνοντας υπομνήσεις σε εκείνους που έχουν ήδη πιστέψει στον Κύριο. Και πρώτον, όπως ακριβώς στο Ευαγγέλιο, έτσι και σε αυτήν την Επιστολή θεολογεί περί του Λόγου, αποδεικνύοντας ότι Αυτός είναι πάντοτε εν τω Θεώ, και διδάσκοντας ότι ο Πατέρας είναι φως, ώστε με αυτόν τον τρόπο να γνωρίσουμε ότι ο Λόγος είναι απαύγασμα που προέρχεται από Αυτόν. Θεολογώντας δε, εξηγεί ότι το δικό μας μυστήριο δεν είναι κάτι νεότερο, αλλά ότι αφενός υπήρχε πάντοτε από την αρχή, αφετέρου δε φανερώθηκε τώρα εν τω Κυρίω, ο Οποίος είναι ζωή αιώνιος και Θεός αληθινός. Καθορίζει δε ως αίτιο της παρουσίας του Λόγου και της επιφανείας Του το εξής, λέγοντας ότι έγινε με σκοπό να καταλύσει τα έργα του διαβόλου, και να ελευθερωθούμε εμείς από τον θάνατο, και να γνωρίσουμε εμείς τον Πατέρα και τον ίδιο τον Υιό, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Ιδού, ωδίνησε αδικία, συνέλαβε πόνο και γέννησε ανομία. Ως προς τη σειρά, βέβαια, η διατύπωση φαίνεται να είναι συγκεχυμένη· επειδή πρώτα οι έγκυες συλλαμβάνουν, έπειτα αισθάνονται τις ωδίνες, και στο τέλος γεννούν. Εδώ όμως προηγείται η ωδίνα, έπειτα η σύλληψη, και έπειτα ο τοκετός· ως προς τη σύλληψη της καρδιάς, όμως, η έκφραση αποδίδεται με μεγάλη έμφαση. Διότι οι παράλογες ορμές των ακόλαστων και οι μανιώδεις και διεγερτικές επιθυμίες ονομάστηκαν ωδίνες, επειδή δημιουργούνται στην ψυχή με οξύτητα και πόνο. Κατά την ορμή λοιπόν αυτή, εκείνος που δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει στις πονηρές σκέψεις συνέλαβε πόνο· και εκείνος που άναψε την κακία στην καρδιά του μέσω των πονηρών πράξεων γέννησε την ανομία. Φαίνεται δε να τα λέει αυτά νιώθοντας ντροπή για το ότι είναι πατέρας ενός παράνομου παιδιού. Δεν είναι δικό μου το παιδί, λέει, αλλά έγινε γιος εκείνου του πατέρα στον οποίο εντάχθηκε ως θετός γιος μέσω της αμαρτίας. Διότι, σύμφωνα με τον Ιωάννη, «Εκείνος που πράττει την αμαρτία έχει γεννηθεί από τον διάβολο». Ιδού λοιπόν, τον ωδίνησε μέσω της αδικίας, και τον συνέλαβε, σαν να τον έφερε ο διάβολος στα πιο οικεία του μέρη, κάτω από τα σπλάχνα της δικής του διάθεσης, και τον κυοφόρησε· έπειτα τον γέννησε, καθιστώντας φανερή την ανομία του, διότι έγινε γνωστή σε όλους η επανάσταση εναντίον του πατέρα. Λάκκο έσκαψε και τον βάθυνε.

«Άκουσε, θυγατέρα, και δες, και κλίνε το αυτί σου, και ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου· και θα επιθυμήσει ο βασιλιάς το κάλλος σου· διότι αυτός είναι ο Κύριός σου, και αυτόν θα προσκυνήσουν». Προσκαλεί την Εκκλησία στην ακρόαση και την τήρηση των προσταγμάτων, και την καθιστά οικεία του δια της προσφωνήσεως, αποκαλώντας την θυγατέρα· σαν να την υιοθετεί μέσω της αγάπης. «Άκουσε, θυγατέρα, και δες». Τη διδάσκει να έχει τον νου της ασκημένο προς τη θεωρία μέσω του «Δες». Κατανόησε, λέει, την κτίση, και αφού ωφεληθείς από την τάξη που υπάρχει σε αυτήν, με αυτόν τον τρόπο να αναβαίνεις προς τη θεωρία του Κτίστη. Έπειτα, κάμπτοντας τον υψηλό τράχηλο της αλαζονείας της, λέει: «Κλίνε το αυτί σου». Μην καταφύγεις στους έξωθεν μύθους, αλλά αποδέξου την ταπεινότητα της φωνής που υπάρχει στον ευαγγελικό λόγο· κλίνε το αυτί σου προς την παρούσα διδασκαλία, για να ξεχάσεις εκείνα τα μοχθηρά έθιμα και τα πατρικά διδάγματα. Γι' αυτό «Ξέχασε τον λαό σου και τον οίκο του πατέρα σου». Διότι καθένας που πράττει την αμαρτία έχει γεννηθεί από τον διάβολο.

Επειδή δηλαδή «με περικύκλωσαν ωδίνες θανάτου, και κίνδυνοι του άδη με βρήκαν», τόσο πολύ απείχα από το να υποκύψω στους πειρασμούς αυτούς, ώστε υπέβαλα τον εαυτό μου εκουσίως σε πολύ περισσότερους από αυτούς. Τη θλίψη και την οδύνη σαν να τις αναζήτησα εγώ με τη θέλησή μου, δεν κυριεύθηκα από αυτές ακουσίως. Διότι στα προηγούμενα μεν λέει «κίνδυνοι του άδη με βρήκαν», ενώ εδώ λέει «θλίψη και οδύνη βρήκα». Επειδή δηλαδή εκεί στάθηκα ανυποχώρητος απέναντι σε όσα μου επιβλήθηκαν από τον πειράζοντα, για να δείξω το περίσσευμα της αγάπης μου προς τον Θεό, πρόσθεσα θλίψη στη θλίψη και οδύνη στην οδύνη· όχι υπερνικώντας τα οδυνηρά δεινά με τη δική μου δύναμη, αλλά διότι επικαλέστηκα το όνομα του Κυρίου. Τέτοιο είναι και αυτό που λέγει ο Απόστολος: «Σε όλα αυτά υπερνικούμε μέσω Εκείνου που μας αγάπησε». Διότι νικά μεν εκείνος που δεν υποκύπτει σε όσα του επιβάλλονται αναγκαστικά· υπερνικά όμως εκείνος που με τη δική του θέληση ελκύει πάνω του οδύνες, προκειμένου να επιδείξει υπομονή. Εκείνος που έχει πέσει σε κάποια θανάσιμη αμαρτία ας λέγει: «Με περικύκλωσαν ωδίνες θανάτου». Διότι, λέγει, καθένας που πράττει την αμαρτία, έχει γεννηθεί από τον διάβολο. Όταν λοιπόν, λέγει, ήμουν εργάτης της αμαρτίας και κυοφορούμουν από τον θάνατο, τότε βρέθηκα υπό τους κινδύνους του άδη. Πώς, λοιπόν, θεράπευσα τον εαυτό μου;

Αρχηγός λοιπόν της αμαρτίας είναι ο διάβολος και γεννήτορας των κακών. Αυτό δε το είπε ο Κύριος, όχι εγώ: ότι από την αρχή ο διάβολος αμαρτάνει· πριν από αυτόν δεν αμάρτησε κανείς. Αμάρτησε δε, όχι επειδή έλαβε την τάση για αμαρτία αναγκαστικά από τη φύση του· επειδή τότε η αιτία της αμαρτίας θα αναγόταν σε Εκείνον που τον δημιούργησε έτσι· αλλά, ενώ δημιουργήθηκε αγαθός, έγινε διάβολος από δική του ελεύθερη προαίρεση, λαμβάνοντας την ονομασία από την πράξη του. Διότι, ενώ ήταν αρχάγγελος, ονομάστηκε αργότερα διάβολος, από το ότι διέβαλλε· και ενώ ήταν αγαθός υπηρέτης του Θεού, έγινε Σατανάς σύμφωνα με τη σημασία του ονόματος· διότι ο όρος Σατανάς ερμηνεύεται ως αντίπαλος. Και δεν είναι δικές μου αυτές οι διδασκαλίες, αλλά του πνευματοφόρου προφήτη Ιεζεκιήλ. Εκείνος λοιπόν, αναλαμβάνοντας θρήνο για αυτόν, λέει: Εσύ ήσουν το αποσφράγισμα της ομοιότητας και το στεφάνι του κάλλους, στον παράδεισο του Θεού γεννήθηκες· και μετά από λίγο: Γεννήθηκες άμωμος στις ημέρες σου, από την ημέρα που κτίστηκες, μέχρι που βρέθηκαν τα αδικήματα μέσα σου. Πολύ σωστό είναι το, βρέθηκε σε σένα.

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γʹ. Εκείνος που πράττει την αμαρτία προέρχεται από τον διάβολο, διότι ο διάβολος αμαρτάνει εξαρχής. Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να καταστρέψει τα έργα του διαβόλου. Επειδή πριν από όλα ο διάβολος ετράπη στην αμαρτία, από αυτόν έλκει την προέλευσή του καθένας που ενεργεί αμαρτωλά. Διότι εισέρχεται και κυριαρχεί σε εκείνον που αμαρτάνει εξαιτίας της υπερβολής των πονηρών λογισμών, όπως συνέβη στην περίπτωση του Ιούδα. Αλλά ίσως πει κάποιος ότι ο διάβολος εισέρχεται σε αυτούς που αμαρτάνουν, σε εκείνους που έχουν αμαρτήσει πριν από αυτό, με το να του δίνουν τόπο (δικαίωμα). Στο οποίο πρέπει να λεχθεί ότι είναι ταυτόσημο το να πράττει κανείς την αμαρτία με το να αμαρτάνει δίνοντας τόπο στον διάβολο. Διότι του δίνει τόπο αφού υποταχθεί στην επιθυμία, μετά την αποδοχή του, επιτελώντας την αμαρτία στην πράξη. Διότι αυτό ακριβώς σημαίνει το να την πράττει. Είναι δε πολύ εύστοχο το ότι ειπώθηκε «αυτός που πράττει» (ποιῶν), και όχι «αυτός που έπραξε» (ποιήσας)· διότι αυτός που μετανόησε δεν ανήκει πλέον στον διάβολο, αλλά μόνο εκείνος που εξακολουθεί ακόμη να την ενεργεί.

Έτσι λοιπόν χρησιμοποιείται και στις ιερουργίες. Διότι ο σταυρός του Χριστού είναι μάχαιρα και ξύλο, πάνω στο οποίο, αφού σφαγιάστηκε ο Χριστός από τους θεοκτόνους Ιουδαίους, κατέλυσε τα έργα του διαβόλου και κατέβαλε τον ίδιο τον διάβολο, προσηλώνοντας σε αυτό τις αμαρτίες μας. Για τον λόγο αυτόν χρησιμοποιείται στις ιερουργίες, ως μια ρομφαία και βασιλική μάστιγα, η οποία βασανίζει και αποδιώκει κάθε δαιμονική έλευση και σατανική επιφορά.

«Φύγετε από εμένα, οι καταραμένοι, στο αιώνιο πυρ, το οποίο έχει ετοιμαστεί για τον διάβολο και για τους αγγέλους του.» «Ο πονηρός άνθρωπος από τον πονηρό θησαυρό της καρδιάς του βγάζει τα πονηρά. Διότι από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα. Δεν υπάρχει καλό δέντρο που να παράγει σάπιο καρπό, ούτε δέντρο σάπιο που να παράγει καλό καρπό. Διότι από τον καρπό γνωρίζεται το δέντρο. Επειδή δεν συλλέγουν σύκα από αγκάθια, ούτε τρυγούν σταφύλια από τον βάτο.» «Ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος.» «Η επιθυμία, αφού συλλάβει, γεννά την αμαρτία· και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, γεννά τον θάνατο.» «Εκείνος που διαπράττει την αμαρτία προέρχεται από τον διάβολο, επειδή ο διάβολος αμαρτάνει από την αρχή.» «Ορισμένων ανθρώπων οι αμαρτίες είναι ολοφάνερες και προπορεύονται προς την κρίση· σε άλλους όμως ακολουθούν κατόπιν.» Βαρύτατη κόλαση, για όσους σκέπτονται ορθά, είναι ο χωρισμός από τον Θεό.

Θ'. Ότι ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο αδύναμο, ώστε να αμαρτάνει από αδυναμία όπως τώρα· και ότι άλλη είναι η αμαρτία του Αδάμ, και άλλες οι αμαρτίες που εμείς διαπράττουμε. Τι είναι η αμαρτία, και ποια είναι τα αγαθά που μας προσφέρθηκαν από τον Χριστό· και ότι γι' αυτόν τον λόγο ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου.

Ότι ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο ασθενή, ώστε να αμαρτάνει από ασθένεια όπως τώρα· και ότι άλλη είναι η αμαρτία του Αδάμ και άλλες οι αμαρτίες που εμείς διαπράττουμε. Τι είναι δε η αμαρτία και ποια είναι εκείνα που μας δόθηκαν από τον Χριστό· και ότι για τον λόγο αυτόν έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου.

Γι' αυτό φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου. Έργα λοιπόν του διαβόλου είναι κάθε αμαρτία, φθόνος, ψεύδος, δόλος, μίσος, έχθρα, διαμάχη, μήνις, συκοφαντία, θυμός, οργή, αλαζονεία, κενοδοξία, ασπλαχνία, πλεονεξία, αρπαγή, αδικία, ανόητη επιθυμία, παράλογος θυμός, ψιθυρισμός, καταλαλιά, ζήλος, έριδα, λοιδορίες, σκώμματα, δοξομανίες, επιορκίες, καταφρόνηση του Θεού, αναίδεια, και καθετί κακό.

Όσοι λοιπόν, ενώ ονομάζονται χριστιανοί, πράττουν τα έργα του διαβόλου, εφόσον η φανέρωση του Υιού του Θεού δεν κατέλυσε σε αυτούς τα τέτοιου είδους έργα, ποιο είναι το όφελός τους από το να ονομάζονται χριστιανοί; Αν πάλι πει κάποιος ότι μερικοί τέτοιοι άνθρωποι ερμηνεύουν τις θείες Γραφές και θεολογούν και αναπτύσσουν τα ορθόδοξα δόγματα, αυτό αποτελεί μάλλον ένα είδος ασέβειας. Διότι δεν έχει ειπωθεί ότι ο Υιός του Θεού φανερώθηκε για αυτόν τον σκοπό, για να θεολογούν και να ορθοδοξούν, αλλά για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου. Επειδή πρώτα πρέπει να καθαριστεί ο ρύπος και ύστερα να χυθεί το μύρο, ώστε αντί για γλυκιά ευωδία να μη μιαίνονται τα άγια μύρα και να αναδίδουν δυσωδία. Διότι ο Υιός του Θεού δεν φανερώθηκε για να γίνει πιστευτή ή να δοξαστεί ή να θεολογηθεί η Αγία Τριάδα και η θεότητα, αλλά για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου· και αφού αυτά καταλυθούν στον καθένα που πιστεύει σε Αυτόν, τότε να εμπιστευθούν σε αυτόν που πίστεψε τα μυστήρια της θεολογίας και των ορθοδόξων δογμάτων.