Πάλιν τε τοῦ Πατρὸς ὄντος πηγῆς, τοῦ δὲ Υἱοῦ ποταμοῦ λεγομένου, πίνειν λεγόμεθα τὸ Πνεῦμα· γέγραπται γὰρ, ὅτι «Ἡμεῖς πάντες ἓν Πνεῦμα ἐποτίσθημεν.» Τὸ δὲ Πνεῦμα ποτιζόμενοι, τὸν Χριστὸν πίνομεν· «Ἔπινον» γὰρ «ἐκ πνευματικῆς ἀκολουθούσης πέτρας· ἡ δὲ πέτρα ἦν ὁ Χριστός.» Καὶ πάλιν τοῦ Χριστοῦ ὄντος ἀληθινοῦ Υἱοῦ, ἡμεῖς τὸ Πνεῦμα λαμβάνοντες, υἱοποιούμεθα· «Οὐ γὰρ ἐλάβετε,» φησὶ, «Πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον· ἀλλ᾽ ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας.» Υἱοποιούμενοι δὲ τῷ Πνεύματι, δῆλον, ὅτι ἐν τῷ Χριστῷ χρηματίζομεν τέκνα Θεοῦ· «Ὅσοι» γὰρ «ἔλαβον αὐτὸν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι.» Εἶτα τοῦ Πατρὸς, ὡς ὁ Παῦλος εἶπε, μόνου σοφοῦ ὄντος, ὁ Υἱός ἐστιν ἡ σοφία αὐτοῦ. «Χριστὸς» γὰρ «Θεοῦ δύναμις καὶ Θεοῦ σοφία.» Τοῦ δὲ Υἱοῦ ὄντος τῆς σοφίας, ἡμεῖς Πνεῦμα σοφίας λαμβάνοντες, τὸν Υἱὸν ἔχομεν, καὶ ἐν αὐτῷ σοφοὶ γινόμεθα. Οὕτω γὰρ καὶ γέγραπται ἐν τῷ ἑκατοστῷ τεσσαρακοστῷ πέμπτῳ ψαλμῷ· «Κύριος λύει πεπεδημένους· Κύριος σοφοῖ τυφλούς.» Καὶ τοῦ Πνεύματος δὲ διδομένου εἰς ἡμᾶς («Λάβετε γὰρ Πνεῦμα ἅγιον,» ἔλεγεν ὁ Σωτὴρ), ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν ἐστιν· οὕτω γὰρ ὁ Ἰωάννης ἔγραψεν· «Ἐὰν ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει. Ἐν τούτῳ γινώσκομεν, ὅτι ἐν αὐτῷ μένομεν, καὶ αὐτὸς ἐν ἡμῖν, ὅτι ἐκ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ ἔδωκεν ἡμῖν.»
Μετάφραση
Και πάλι, εφόσον ο Πατέρας είναι η πηγή, και ο Υιός ονομάζεται ποταμός, λέγεται ότι εμείς πίνουμε το Πνεύμα· διότι είναι γραμμένο: «Όλοι μας ένα Πνεύμα ποτιστήκαμε». Και καθώς ποτιζόμαστε το Πνεύμα, πίνουμε τον Χριστό· διότι «έπιναν από την πνευματική πέτρα που τους ακολουθούσε· και η πέτρα ήταν ο Χριστός». Και πάλι, ενώ ο Χριστός είναι ο αληθινός Υιός, εμείς, λαμβάνοντας το Πνεύμα, υιοποιούμαστε· «Διότι δεν λάβατε», λέει, «πνεύμα δουλείας ώστε να πέσετε πάλι σε φόβο, αλλά λάβατε Πνεύμα υιοθεσίας». Καθώς, λοιπόν, υιοποιούμαστε μέσω του Πνεύματος, είναι φανερό ότι εν Χριστώ ονομαζόμαστε τέκνα Θεού· διότι «σε όσους τον δέχθηκαν, έδωσε σε αυτούς την εξουσία να γίνουν τέκνα Θεού». Έπειτα, εφόσον ο Πατέρας, όπως είπε ο Παύλος, είναι ο μόνος σοφός, ο Υιός είναι η σοφία Του. Διότι «ο Χριστός είναι η δύναμη του Θεού και η σοφία του Θεού». Επειδή δε ο Υιός είναι η σοφία, εμείς, λαμβάνοντας Πνεύμα σοφίας, έχουμε τον Υιό, και εν Αυτώ γινόμαστε σοφοί. Έτσι άλλωστε είναι γραμμένο και στον εκατοστό τεσσαρακοστό πέμπτο ψαλμό: «Ο Κύριος λύνει τους δεσμευμένους· ο Κύριος κάνει σοφούς τους τυφλούς». Και καθώς το Πνεύμα δίδεται σε εμάς («Λάβετε Πνεύμα Άγιο», έλεγε ο Σωτήρας), ο Θεός βρίσκεται μέσα μας· διότι έτσι έγραψε ο Ιωάννης: «Εάν αγαπούμε ο ένας τον άλλον, ο Θεός μένει μέσα μας. Από αυτό γνωρίζουμε ότι μένουμε σε Αυτόν, και Αυτός μέσα μας, επειδή μας έδωσε από το Πνεύμα Του».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες