Ἐξηγεῖται οὖν ἐπὶ διαφορᾶς φόβου καὶ ἀγάπης, καὶ τέκνων Θεοῦ καὶ τέκνων διαβόλου, καὶ περὶ ἁμαρτίας θανατικῆς, καὶ μὴ θανατικῆς, καὶ διαφορᾶς πνευμάτων. Καὶ λοιπὸν διαιρεῖ, ποῖον μὲν πνεῦμα ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι, ποῖον δὲ τῆς πλάνης, καὶ πότε μὲν γινωσκόμεθα τέκνα Θεοῦ, πότε δὲ διαβόλου· καὶ περὶ ποίας ἁμαρτίας ὀφείλομεν εὔχεσθαι· καὶ ὅτι ὁ μὴ ἀγαπῶν τὸν πλησίον οὐκ ἔστιν ἄξιος τῆς κλήσεως, οὐδὲ δύναται λέγεσθαι τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὴν ἑνότητα δὲ τοῦ Υἱοῦ πρὸς τὸν Πατέρα δείκνυσι· καὶ ὅτι ὁ ἀρνούμενος τὸν Υἱὸν οὐδὲ τὸν Πατέρα ἔχει. Διακρίνει δὲ ἐν τῇ Ἐπιστολῇ ταύτῃ, λέγων καὶ τὸ ἴδιον τοῦ Ἀντιχρίστου· εἶναι δὲ τοῦτο τὸ λέγειν μὴ εἶναι τὸν Ἰησοῦν αὐτὸν τὸν Χριστὸν, ἵνα, ὡς μὴ ὄντος ἐκείνου, ἑαυτὸν εἴπῃ εἶναι ὁ ψεύστης. Παραινεῖ δὲ δι᾽ ὅλης τῆς Ἐπιστολῆς μὴ ἀθυμεῖν τοὺς πιστεύοντας τῷ Κυρίῳ, εἰ μισοῦνται ἐν τῷ κόσμῳ, ἀλλὰ μᾶλλον χαίρειν, ὅτι τὸ μῖσος τοῦ κόσμου δείκνυσι τοὺς πιστεύσαντας μεταβεβηκέναι ἀπ᾽ αὐτοῦ κόσμου, καὶ εἶναι λοιπὸν τῆς οὐρανίου πολιτείας. Καὶ ἐν τῷ τέλει δὲ τῆς Ἐπιστολῆς πάλιν ὑπομιμνήσκει λέγων, ὅτι ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ζωὴ αἰώνιός ἐστι, καὶ Θεὸς ἀληθινὸς, καὶ ἵνα τούτῳ δουλεύωμεν, καὶ φυλάττωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων.
Μετάφραση
Επεξηγεί, λοιπόν, τη διαφορά μεταξύ φόβου και αγάπης, και μεταξύ των τέκνων του Θεού και των τέκνων του διαβόλου, καθώς και περί θανάσιμης και μη θανάσιμης αμαρτίας, και τη διαφορά των πνευμάτων. Και στη συνέχεια διακρίνει ποιο πνεύμα προέρχεται από τον Θεό και ποιο είναι πνεύμα πλάνης, και πότε αναγνωριζόμαστε ως τέκνα του Θεού και πότε του διαβόλου· και για ποια αμαρτία οφείλουμε να προσευχόμαστε· και ότι όποιος δεν αγαπά τον πλησίον του δεν είναι άξιος της κλήσεως, ούτε μπορεί να λέγεται δικός του Χριστού. Αποδεικνύει, επίσης, την ενότητα του Υιού με τον Πατέρα· και ότι όποιος αρνείται τον Υιό δεν έχει ούτε τον Πατέρα. Κάνει δε διάκριση στην Επιστολή αυτή, αναφέροντας και το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Αντιχρίστου· και αυτό είναι το να ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς δεν είναι ο ίδιος ο Χριστός, ώστε, παρουσιάζοντας ότι Εκείνος δεν είναι, να πει ο ψεύστης ότι είναι ο ίδιος. Προτρέπει δε μέσα από ολόκληρη την Επιστολή να μην αποθαρρύνονται όσοι πιστεύουν στον Κύριο, εάν μισούνται μέσα στον κόσμο, αλλά μάλλον να χαίρονται, διότι το μίσος του κόσμου αποδεικνύει ότι αυτοί που πίστεψαν έχουν μεταβεί από αυτόν τον κόσμο, και ανήκουν πλέον στην ουράνια πολιτεία. Και στο τέλος της Επιστολής υπενθυμίζει πάλι λέγοντας ότι ο Υιός του Θεού είναι η αιώνια ζωή και ο αληθινός Θεός, και ότι σε Αυτόν πρέπει να δουλεύουμε, και να φυλάσσουμε τους εαυτούς μας από τα είδωλα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες