Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΙΩΑΝΝΟΥ 5:3

Στην εκκλησία να σιωπάς και να μη μιλάς καθόλου, αλλά να προσέχεις μόνο την ανάγνωση. Εάν αναβεί στην καρδιά σου κάποιος λογισμός να κάνεις κάτι, μην το πράξεις επιπόλαια, για να μη σε εμπαίξει ο εχθρός. Να κάνεις τα πάντα με τη συμβουλή των μεγαλυτέρων σου. Όταν ψάλλεις ή όταν προσεύχεσαι, μην αφήνεις ξένους λογισμούς να εισέλθουν στην καρδιά σου. Σε παρακαλώ, αγαπητή, πρόσεχε και υπάκουε σε αυτές τις εντολές που είναι γραμμένες σε τούτο το βιβλίο· και να μην κατανοείς τα όσα έχουν γραφεί μόνο με τα εξωτερικά μάτια, αλλά και με τα εσωτερικά. Και να προσέχεις την κάθε μία εντολή, και να την εφαρμόζεις. Διότι, εάν τα τηρήσεις αυτά, θα αξιωθείς τον βασιλικό νυμφώνα. Μην πεις μέσα στην καρδιά σου, «πώς μπορώ να τα κάνω αυτά;» Να μην πιάσει δειλία τον λογισμό σου, αλλά με κάθε προθυμία να τις τηρήσεις· διότι για εκείνους που φοβούνται τον Θεό, οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές. Καμία ώρα ας μη λείψει το λάδι από τη λαμπάδα σου, μήπως τυχόν έλθει ο νυμφίος και τη βρει σβησμένη. Διότι δεν γνωρίζεις πότε θα έλθει, στο πρώτο μέρος της νύχτας ή το πρωί. Να είσαι λοιπόν έτοιμη, ώστε, όταν έλθει, να τον προϋπαντήσεις μαζί με τις φρόνιμες, έχοντας το λάδι στη λαμπάδα σου, δηλαδή τα καλά σου έργα. Κάθε ώρα να μνημονεύεις την έξοδό σου. Να έχεις καθημερινά μπροστά στα μάτια σου τον θάνατο. Να θυμάσαι ενώπιον ποιου πρόκειται να παρασταθείς.

Ο Σωτήρας έβγαλε κι εμάς τους ίδιους από τη νοητή Αίγυπτο, δηλαδή από το σκοτάδι και την πλεονεξία των δαιμόνων, και μας ελευθέρωσε από τον πηλό και την πλινθοποιία, δηλαδή προφανώς από τα σαρκικά πάθη και την ακάθαρτη φιληδονία. Μας πέρασε δε και από τη θάλασσα, δηλαδή τους περισπασμούς σε τούτο τον κόσμο, και μας απάλλαξε από τα πικρά κύματα των κινδύνων που προέρχονται από αυτούς, και χάραξε στον νου μας τους θείους νόμους. Ανέδειξε δε και ως ιερουργό τον «αρχηγό και τελειωτή» της σωτηρίας μας, τον Ιησού. Απέστειλε δε, όπως ακριβώς τη Μαριάμ, προφανώς την Εκκλησία, η οποία θα αλαλάξει λαμπρά εναντίον της επιβουλής των εχθρών, αναπέμποντας τη δόξα στον Θεό που μας έσωσε. Διότι πάντοτε αναπέμπονται ύμνοι και ευχαριστίες, και έπαινοι και διακηρύξεις της δόξας του Θεού μέσα στις εκκλησίες. Πρέπει, λοιπόν, να προσέχουμε κι εμείς οι ίδιοι, μήπως τυχόν η ραθυμία μάς υποβάλει στα ιουδαϊκά εγκλήματα, και να μη θεωρούμε βαρύ αυτό που είναι αρεστό στον Θεό. Διότι, όπως λέει ο μακάριος Ιωάννης, «Οι εντολές του δεν είναι βαριές». Και ο ίδιος ο Χριστός λέει: «Διότι ο ζυγός μου είναι χρηστός, και το φορτίο μου είναι ελαφρύ».

«Και οι πτέρυγες αυτών των τεσσάρων δεν στρέφονταν κατά το βάδισμα, το καθένα πορευόταν κατευθείαν εμπρός από το πρόσωπό του». Οι δε πτέρυγες των ζώων ήταν ελαφριές: πρώτον μεν εξαιτίας της γοργής πορείας του κηρύγματος, δεύτερον δε διότι ο λόγος του Ευαγγελίου δεν είχε τίποτα το γήινο ούτε έβλεπε προς τα κάτω, και τρίτον διότι οι μακάριοι απόστολοι, διαπαιδαγωγώντας τα ήθη των ανθρώπων, δεν εισήγαγαν τίποτα το σκληρό ούτε το βαρύ· «διότι οι εντολές του δεν είναι βαριές και ο ζυγός μου είναι αγαθός και το φορτίο μου ελαφρύ». Το δε ανθρώπινο χέρι κάτω από τις πτέρυγες των ζώων υποδήλωνε την ανθρώπινη δύναμη, η οποία όχι μόνο δεν συντελούσε καθόλου στην ολοκλήρωση του δρόμου, αλλά και καλυπτόταν από τη θεία δύναμη, ώστε οι απόστολοι να μη φαίνονται καν ως άνθρωποι, χάρη στη σοφία του Πνεύματος και στο υπερφυές των έργων τους.