Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 1:19

Πολλές φορές, λοιπόν, οι πατέρες ονομάζουν δούλους τους τούς ίδιους τους φυσικούς τους υιούς· και με αυτό δεν αρνούνται το γνήσιο της φύσεως. Και πολλές φορές, με στοργική διάθεση προς τους δικούς τους δούλους, τους αποκαλούν τέκνα· και δεν αποκρύπτουν ότι εξ αρχής αποτελούν κτήμα τους. Διότι το πρώτο το λένε ως πατέρες βάσει της εξουσίας τους, ενώ το δεύτερο το χρησιμοποιούν από φιλανθρωπία. Η Σάρρα, για παράδειγμα, αποκαλούσε τον Αβραάμ κύριο, μολονότι δεν ήταν δούλη, αλλά σύζυγος. Και ο μεν Απόστολος συνέστησε τον δούλο Ονήσιμο ως αδελφό στον Φιλήμονα, στον οποίο ανήκε· η δε Βηρσαβεέ, μολονότι μητέρα, αποκαλούσε τον υιό της δούλο, λέγοντας στον πατέρα του: «Τον δούλο σου τον Σολομώντα». Έπειτα και ο προφήτης Νάθαν, όταν εισήλθε, έλεγε στον Δαβίδ τα ίδια με εκείνη, δηλαδή «τον Σολομώντα τον δούλο σου»· και δεν δίσταζαν καθόλου να ονομάσουν τον υιό δούλο. Διότι και εκείνος, ακούγοντάς το, αναγνώριζε τη φύση, και αυτοί που μιλούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν αγνοούσαν το γνήσιο της καταγωγής. Άλλωστε, αξίωναν να γίνει κληρονόμος του πατέρα αυτός τον οποίο αποκαλούσαν ως δούλο, διότι κατά φύση ήταν υιός του Δαβίδ.

Πολλές φορές, λοιπόν, οι πατέρες ονομάζουν δούλους τους τους ίδιους τους υιούς που γέννησαν· και δεν αρνούνται τη γνησιότητα της φύσεως· και πολλές φορές, εκδηλώνοντας την αγάπη τους, αποκαλούν τέκνα τους δικούς τους δούλους· και δεν αποκρύπτουν την εξ αρχής κυριότητά τους επάνω τους. Διότι το μεν πρώτο το λένε λόγω της εξουσίας τους ως πατέρες, ενώ το δεύτερο το προσδίδουν από φιλανθρωπία. Η Σάρρα, για παράδειγμα, «αποκαλούσε τον Αβραάμ κύριο», καίτοι δεν ήταν δούλη, αλλά σύζυγος· και ο μεν απόστολος συνέδεε τον δούλο Ονήσιμο ως αδελφό με τον κύριό του, τον Φιλήμονα· η δε Βηρσαβεέ, μολονότι μητέρα, αποκαλούσε τον υιό της δούλο, λέγοντας προς τον πατέρα του: «τον δούλο σου τον Σολομώντα»· έπειτα και ο προφήτης Νάθαν, όταν παρουσιάστηκε, έλεγε τα ίδια με εκείνη στον Δαβίδ: «τον Σολομώντα τον δούλο σου»· και δεν δίσταζαν να αποκαλέσουν τον υιό δούλο. Διότι και εκείνος, ακούγοντας, αναγνώριζε τη φύση, και αυτοί που μιλούσαν έτσι δεν αγνοούσαν το γνήσιο της καταγωγής. Αξίωναν, λοιπόν, να καταστεί κληρονόμος του πατέρα αυτός τον οποίο αποκαλούσαν ως δούλο· διότι εκ φύσεως ήταν υιός του Δαβίδ.

Παρατήρηση από τη Θεία Γραφή, ότι και για τους κατά φύση υιούς, το «εγένοντο» ή και το «εποιήθησαν» χρησιμοποιείται αδιακρίτως. Οι λέξεις δεν αδικούν καθόλου, όταν τα πράγματα έχουν διαφορετικά. Διότι στους κατά φύση υιούς, ακόμη κι αν χρησιμοποιείται το όνομα του δούλου, δεν αναιρείται το αξίωμα της φυσικής ευγένειας. Κι αν αυτός που γεννήθηκε λέγεται ότι «εποιήθη», εφόσον διασώζεται σε αυτόν η αλήθεια, δεν υφίσταται καμία αδικία από τη λέξη. Επειδή εξετάζεται η φύση, και όχι οπωσδήποτε η λέξη. Όταν λοιπόν για τον γεννηθέντα Θεό Λόγο αναφέρεται το «όντας πιστός σε αυτόν που τον ποίησε», ας μη συκοφαντείται η γνησιότητα της ύπαρξής του, αλλά είτε ας νοείται για το ζήτημα της ενανθρωπήσεως, είτε η αδιάκριτη χρήση της λέξης ας μην αδικεί καθόλου την αλήθεια. Η Βηρσαβεέ αποκαλούσε τον Σολομώντα δούλο του Δαβίδ, λέγοντας: «Τον δούλο σου τον Σολομώντα.» Και οι πατέρες πολλές φορές αποκαλούν τα παιδιά που οι ίδιοι γέννησαν δούλους, και τους υπηρέτες υιούς. Αλλά οι λέξεις δεν αλλάζουν τη φύση, μάλλον δε υποδεικνύουν την εξουσία εκείνων που επιθυμούν να τους αποκαλούν έτσι. Το ότι δε και για αυτούς που γεννιούνται απαντάται η λέξη «εποίησε», είναι φανερό από το εξής: Διότι ο μεν Εζεκίας λέει: «Από σήμερα θα ποιήσω παιδιά.» Για δε τον Ιώβ έχει γραφτεί ότι «Έγιναν σε αυτόν (εγένοντο) επτά υιοί και τρεις θυγατέρες.»