Ἀπερίληπτον γὰρ πάντη τὸ Θεῖον καὶ ἀπερίγραπτον. πρὸς ἑκάστου τῶν θεολόγων ὡμολόγηται. Ὅτι μὲν ἀπερίληπτον τὸ Θεῖον καὶ ἀπερίγραπτον, προσθήσω δ’ ὅτι καὶ ἄπειρον καὶ ἀόριστον καὶ ἀσχημάτιστον. καὶ ὅσα διὰ τῆς ἀφαιρέσεως τῶν ἅπερ οὐκ ἔστι, λέγεται παντί που δῆλον. Ποία δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος, κἀνταῦθα ἔστι φράσαι, ἢ τίς συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ; εἰκόσι τε ἱεραῖς καὶ εἰδώλοις δαιμονίων; ἦ γὰρ ἂν ἐχρῆν πρὸ τῶν αἰτιατῶν, τὰ αἴτια σέβειν καὶ προσκυνεῖν, τὸ δὴ λεγόμενον, τῇ Ἀστάρτῃ καὶ τῷ Χαμὼς βδελύγματι Σιδονίων, Ἀπόλλωνί τε καὶ Διὶ καὶ Κρόνῳ, καὶ τοῖς ἄλλοις παντοδαποῖς θεοῖς τῶν Ἑλλήνων· οἳ κατὰ πλάνης δαιμονικῆς ἄγνοιαν τὴν λατρείαν ἀπὸ τοῦ πεποιηκότος Θεοῦ ἐπὶ τὰ δημιουργήματα μεταθέμενοι, Ἐλάτρευσαν, τὸ δὴ λεγόμενον, τῇ κτίσει παρὰ τὸν Κτίσαντα, εἰς ἓν βάραθρον πολυθεΐας κατολισθήσαντες. Ἡμῖν δὲ εἷς Θεὸς ἐν Τριάδι προσκυνούμενος.
Μετάφραση
Διότι το Θείο είναι παντελώς απερίληπτο και απερίγραπτο, όπως ομολογείται από κάθε θεολόγο. Στο ότι βέβαια το Θείο είναι απερίληπτο και απερίγραπτο, θα προσθέσω ότι είναι επίσης άπειρο, αόριστο και ασχημάτιστο, και όσα λέγονται μέσω της αφαίρεσης αυτών που δεν είναι, είναι νομίζω σε όλους προφανή. «Ποια κοινωνία υπάρχει μεταξύ φωτός και σκότους;», μπορεί να ειπωθεί και εδώ, «ή ποια συμφωνία του Χριστού με τον Βελίαλ;» Ή των ιερών εικόνων με τα δαιμονικά είδωλα; Επειδή αλλιώς θα έπρεπε, πριν από τα αιτιατά, να σεβόμαστε και να προσκυνούμε τα αίτια, όπως λέγεται, την Αστάρτη και τον Χαμώς, το βδέλυγμα των Σιδωνίων, τον Απόλλωνα, τον Δία, τον Κρόνο και τους άλλους παντοδαπούς θεούς των Ελλήνων, οι οποίοι, λόγω της άγνοιας από δαιμονική πλάνη, μεταθέτοντας τη λατρεία από τον Δημιουργό Θεό στα δημιουργήματα, «λάτρευσαν», όπως λέγεται, «την κτίση παρά τον Κτίσαντα», κατολισθαίνοντας σε ένα βάραθρο πολυθεΐας. Για εμάς όμως υπάρχει ένας Θεός που προσκυνείται εν Τριάδι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες