Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 11:5

Μια βάρβαρη γυναίκα, παρόλο που την εμπόδιζαν μεγάλες αποστάσεις, υπερνίκησε τον δισταγμό, όχι για να συγκεντρώσει χρήματα, αλλά για να ακούσει τη σοφία του Σολομώντα, ο οποίος μιλούσε με παραβολές και αινίγματα, και περιέγραφε τις αρετές και τα ελαττώματα των ανθρώπινων ηθών. <Τότε οικοδόμησε ο Σολομών υψηλό θυσιαστήριο στον Χαμώς, το είδωλο των Μωαβιτών.> Του Κυρίλλου. Και τι θα μπορούσε να είναι πιο βαρύ από τέτοιας λογής άτοπα αμαρτήματα, το να αποδίδεται το αξίωμα της τιμής και της αγάπης, που ανήκει στον έναν και κατά φύσιν Θεό, σε αγέλες δαιμόνων, και μάλλον να πλάθεται σε πέτρες και ξύλα, και να οικοδομούνται ναοί για αυτά; <Και οργίστηκε ο Κύριος εναντίον του Σολομώντα, κ.τ.λ.> Του Κυρίλλου. Και ποια ήταν άραγε η εντολή που είχε δοθεί σε αυτόν και σε όλους τους άνδρες που υπόκειντο στον νόμο, να μην συνάπτουν συγγένειες με αλλογενείς;

Για να γνωρίζουν, λοιπόν, το καθετί με σαφήνεια, ας ακούσουν ότι ο Σολομώντας, όταν ανέλαβε τη βασιλεία του πατέρα του στα Ιεροσόλυμα, οικοδόμησε για τον Θεό εκείνον τον ξακουστό και αξιοθαύμαστο ναό. Όμως, αν και αναδείχθηκε πάρα πολύ επιφανής χάρη στη λαμπρότητα του πλούτου και την αφθονία των χρημάτων, όταν έφτασε στα γηρατειά, εξαιτίας της υποχωρητικότητάς του προς τις γυναίκες, αμάρτησε απέναντι στον Θεό. Το ποιος ήταν ο τρόπος του παραπτώματός του, θα μας το διηγηθεί το ιερό κείμενο. Διότι λέει τα εξής: «Και ο βασιλιάς πήρε ξένες γυναίκες, και την κόρη του Φαραώ, Μωαβίτισσες, Αμμανίτισσες, Σύριες και Ιδουμαίες, Χετταίες και Αμορραίες, από τα έθνη για τα οποία ο Κύριος είχε απαγορεύσει στους γιους του Ισραήλ λέγοντας: Δεν θα έρθετε σε επιμιξία με αυτούς και αυτοί δεν θα έρθουν σε επιμιξία με εσάς, για να μην εκτρέψουν τις καρδιές σας πίσω από τα είδωλά τους. Σε αυτές προσκολλήθηκε ο Σολομώντας από έρωτα. Και είχε επτακόσιες γυναίκες άρχουσες και τριακόσιες παλλακίδες. Και συνέβη την εποχή των γηρατειών του Σολομώντα να εκτρέψουν οι ξένες γυναίκες την καρδιά του πίσω από άλλους θεούς. Και η καρδιά του δεν ήταν απόλυτα αφοσιωμένη στον Κύριο τον Θεό του, όπως ήταν η καρδιά του Δαβίδ, του πατέρα του. Και πορεύτηκε ο Σολομώντας πίσω από την Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων, και πίσω από τον Βάαλ, το είδωλο των υιών Αμμών. Και έπραξε ο Σολομώντας το πονηρό ενώπιον του Κυρίου, και δεν πορεύτηκε οπίσω του Κυρίου, όπως ο Δαβίδ, ο πατέρας του».

Τότε ο Σολομών οικοδόμησε υψηλό βωμό στον Χαμώς, το είδωλο του Μωάβ, και στον Βάαλ, το είδωλο των υιών Αμμών, και στην Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων. Και το ίδιο έπραξε για όλες τις αλλότριες γυναίκες του, οι οποίες προσέφεραν θυμίαμα και θυσίες στα είδωλά τους. Και οργίστηκε σφόδρα ο Κύριος εναντίον του Σολομώντα, διότι εξέκλινε την καρδιά του μακριά από τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ, ο οποίος του είχε εμφανιστεί δύο φορές, και του είχε δώσει αυστηρή εντολή για αυτό το ζήτημα, να μην πορευθεί με κανέναν τρόπο οπίσω από άλλους θεούς, αλλά να φυλάξει και να πράξει όσα τον διέταξε ο Κύριος ο Θεός. Ξεπερνούν, λοιπόν, κάθε όριο ασέβειας τα τολμήματα του Σολομώντα κατά τα γηρατειά του. Διότι, τι θα μπορούσε να είναι πιο δυσβάσταχτο από τόσο παράλογα αμαρτήματα; Ή πώς δεν υπερβαίνει κάθε λογική, από τη μία να περιφρονήσει την τιμή και την αγάπη προς τον έναν και εκ φύσεως αληθινό Θεό, και από την άλλη το αξίωμα που ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε Εκείνον να το αποδίδει σε σμήνη δαιμόνων, ή μάλλον να το αναθέτει σε πέτρες και ξύλα; Επειδή, λοιπόν, αποδείχθηκε ότι σκέφτηκε και έπραξε πράγματα που δεν είναι καν θεμιτό να λέγονται, και συνελήφθη ένοχος για τόσο αισχρά αμαρτήματα, του είπε τελικά ο Θεός των όλων: «Επειδή συμπεριφέρθηκες με αυτόν τον τρόπο και δεν φύλαξες τις εντολές μου και τα προστάγματά μου που σου παρήγγειλα, θα σχίσω και θα αφαιρέσω οριστικά τη βασιλεία από τα χέρια σου και θα τη δώσω στον δούλο σου».

Άκουσε, λοιπόν, τι είδους κατηγορία απαριθμεί εναντίον του: «Και ο Σολομών ήταν φιλογύνης, και πήρε πολλές ξένες γυναίκες, και την κόρη του Φαραώ, γυναίκες Μωαβίτισσες, Αμμανίτισσες και Ιδουμαίες, Σύριες, Χετταίες και Αμορραίες, από τα έθνη για τα οποία ο Κύριος ο Θεός είχε απαγορεύσει στους γιους του Ισραήλ να έλθουν σε επιμιξία με αυτές», και προσθέτει σε αυτά: «Και η καρδιά του δεν ήταν ευθεία με τον Κύριο τον Θεό του, όπως η καρδιά του Δαβίδ του πατέρα του, και πορεύτηκε ο Σολομών οπίσω από την Αστάρτη, το βδέλυγμα των Σιδωνίων, και οπίσω από τον βασιλιά τους, το είδωλο των υιών Αμμών· και έπραξε ο Σολομών το πονηρό ενώπιον του Κυρίου», και πάλι στη συνέχεια επιφέρει: «Και ήγειρε ο Κύριος σατάν [αντίπαλο] στον Σολομώντα τον Άδερ τον Ιδουμαίο». Αυτόν, λοιπόν, που έχει κατηγορηθεί για τόσα και τέτοια πράγματα, ποια λογική θα δικαιολογούσε να τολμά να αποκαλεί πατέρα του τον Θεό, και ο επί πάντων Θεός να τον αναγορεύει πρωτότοκο Υιό του; Και πώς αυτά άλλοτε λέγονται ως αναφερόμενα στον ίδιο τον Δαβίδ, και άλλοτε ως αναφερόμενα στο σπέρμα του;